"ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ"

H γη σε αριθμούς

2011-12-30T01:34:00.001+02:00

Εάν μειώναμε

Εάν μειώναμε τον πληθυσμό της Γης στο μέγεθος μίας μικρής πόλης με 100 ανθρώπους, διατηρώντας τις αναλογίες θα ήταν ως εξής :

57 Ασιάτες 21 Ευρωπαίοι 14 Αμερικάνοι (Βοράς και Νότος) 8 Αφρικανοί

52 ΄Αντρες 48 Γυναίκες 70 Έγχρωμοι 30 Λευκοί

89 Ετεροφυλόφιλοι 11 Ομοφυλόφιλοι

6 άνθρωποι θα κατέχουν το 59% του παγκόσμιου πλούτου και όλοι θα είναι Αμερικανοί

80 θα έχουν κακές συνθήκες διαβίωσης

70 θα είναι αγράμματοι

50 θα είναι ανειδίκευτοι

1 θα πεθάνει

2 θα γεννηθούν

1 θα έχει computer

1 μόνο θα έχει ανώτατη εκπαίδευση

Εάν δεν έζησες πόλεμο, την μοναξιά ενός κελιού, την αγωνία του βασανιστηρίου, ή την πείνα

Είσαι πιο χαρούμενος από 500.000.000 ανθρώπους αυτού του κόσμου .

Εάν μπορείς να μπεις σε μία εκκλησία χωρίς τον φόβο της φυλάκισης ή του θανάτου, είσαι πιο ευτυχισμένος από 3 δισεκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη

Εάν υπάρχει φαγητό στο ψυγείο σου , εάν έχεις παπούτσια και ρούχα,εάν έχεις κρεβάτι και στέγη,Είσαι πλουσιότερος από το 75% των ανθρώπων του πλανήτη.

Εάν έχεις τραπεζικό λογαριασμό, χρήματα στο πορτοφόλι σου και μερικά νομίσματα στον κουμπαρά σου , ανήκεις στο 8% των ανθρώπων του πλανήτη που…. ζουν καλά (!!!)

Εάν διαβάζεις αυτό το κείμενο είσαι 2 φορές τυχερός γιατί: Κάποιος σε θυμήθηκε.

Δεν ανήκεις στα δύο δισεκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη που δεν μπορούν να διαβάσουν , και έχεις computer

ΑΝ ΑΝΑΡΡΩΤΙΕΣΑΙ. ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΗ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ, ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ;

ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ , ΗΛΙΘΙΕ!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ ( ΤΖΑΒΕΛΑΣ )ΕΛΑΣ - ΔΣΕ

2011-12-27T11:10:00.003+02:00

Ο αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ (Τζαβέλας) ο οποίος πέθανε στις 15 Απρίλη 2001, διακρινόταν για τη σεμνότητά του. Γεννήθηκε το 1917 στο χωριό Φροσύνη Θεσπρωτίας. Μεγάλωσε στο χωριό Γλυκή του ίδιου νομού. Μεγάλη επίδραση στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του άσκησε ο αδελφός του Γιώργος, στέλεχος του ΚΚΕ, τον οποίο εκτέλεσαν οι Γερμανοί.

Το 1942, τον Αύγουστο, για την αντιστασιακή δράση του, πιάστηκε από τους φασίστες Ιταλούς, κλείστηκε στις φυλακές Μεσολογγίου και καταδικάστηκε σε θάνατο. Οταν το 1943 δραπέτευσε επέστρεψε στη Γλυκή, και συγκρότησε, μαζί με το μεγαλύτερο αδελφό του Κώστα, την πρώτη ομάδα του ΕΛΑΣ, στην περιοχή.

Το 1943 έγινε μέλος του ΚΚΕ. Στις 29 Ιούλη του ίδιου χρόνου έδωσε την πρώτη μάχη με Γερμανούς στον Ασπρόμυλο. Επακολούθησαν και άλλες. Κατόπιν, με το 24ο Σύνταγμα έφυγε για το Ξηρόμερο, όπου πήρε μέρος στη μεγάλη μάχη της Αμφιλοχίας και σε πολλές άλλες μάχες.

Στη συνέχεια με το 15ο Σύνταγμα πολέμησε τους Γερμανούς στη Ζίτσα, στην Καρίτσα, στα Δολιανά.

Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας διώχτηκε άγρια, όπως και ο πατέρας και ο αδελφός του Κώστας, από το κράτος του τρόμου και το παρακράτος.

Τον Οκτώβρη του 1946 κατατάχτηκε στο ΔΣΕ. Πήρε μέρος σε άπειρες μάχες και παντού διακρίθηκε. Εκεί όμως που έδειξε περίτρανα πως είναι άξιος, γενναίος πολεμιστής ήταν η μάχη στη Λάκκα Σούλι.

Η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση, εκτιμώντας τη λαμπρή πολεμική δράση του, του απένειμε το «Μετάλλιο Ανδρείας» και τον ονόμασε Ταγματάρχη του ΔΣΕ.

Μετά τη λήξη του εμφύλιου κατέφυγε στην Τασκένδη, όπου φοίτησε, μαζί με τον αδελφό του Κώστα, στη Σχολή Αξιωματικών της Φεργκάνα.

Το 1979 επαναπατρίστηκε μαζί με τη γυναίκα του και τα 5 παιδιά του. Ζούσαν στην Αθήνα. Με το «Μετάλλιο Ηλέκτρας» τιμήθηκε και η γυναίκα του Πανωραία Μήτση - Μάστορα.

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ ( ΤΖΑΒΕΛΑΣ )

«Κοκκινοσκουφίτσες»!

2011-12-21T23:13:00.000+02:00

Θα το ονομάζαμε απλά ξετσιπωσιά. Ομως πίσω από αυτό το θρασύτατο περιτύλιγμα κρύβεται κάτι χειρότερο:

Ο ταξικός μισανθρωπισμός των πολιτικών εκπροσώπων της πλουτοκρατίας.

Μιλάμε για εκείνα τα «πιόνια» στη «σκακιέρα» της αναδιάταξης του αστικού πολιτικού συστήματος που δεν γνωρίζουν καμία αναστολή και καμία ντροπή.

Και που η ξεδιαντροπιά τους παίρνει... αστρονομικές διαστάσεις, ειδικά όταν για να υπηρετήσουν τους γενικότερους σχεδιασμούς της άρχουσας τάξης και για να εξασφαλίσουν με αυτόν τον τρόπο ως αντίτιμο την προσωπική τους συμμετοχή στο αστικό ντεκόρ της επόμενης μέρας, βάζουν τα «δυνατά» τους...

***

Εχουμε και λέμε, λοιπόν:

Ο υπουργός των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, που ξημεροβραδιαζόταν στις τηλεοράσεις να διαφημίζει το μνημόνιο, που εκβίαζε τους συνταξιούχους ισχυριζόμενος ότι «δεν υπάρχει σάλιο» για να πληρωθούν οι συντάξεις πείνας των γερόντων,

ο υπουργός Υγείας του Παπανδρέου, που έκοβε τις συντάξεις ακόμη και των φιλοξενούμενων στα... ψυχιατρεία (!), ο υπουργός Υγείας της κυβέρνησης Παπαδήμου που ετοιμάζεται να περικόψει πάνω από 2 δισ. ευρώ για τις δαπάνες στο χώρο της Υγείας,

βγήκε προχτές με ύφος... αυτοκριτικό (και πάντα περισπούδαστο) στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ και αναφερόμενος στο «έργο» της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ παρατήρησε ότι ναι μεν «έκανε πολλά», για να προσθέσει ωστόσο ότι

«όπως φαίνεται εκ του αποτελέσματος δεν είχε επιτυχία»!

Ναι, πρόκειται για τον Λοβέρδο.

Τον έναν εκ των δελφίνων του Γ. Παπανδρέου που, τώρα, ενόψει της κούρσας διαδοχής για την κατάληψη του προεδρικού θώκου στο ΠΑΣΟΚ ανακάλυψε ότι η πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου - της οποίας υπήρξε σημαιοφόρος - δεν ήταν και τόσο καλή...

Στο ίδιο προκλητικό ύφος, σε μια αποθέωση της έννοιας της προσβολής του κοινού νου, ο υπουργός Ανάπτυξης - Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, Μιχ. Χρυσοχοΐδης, διαπίστωσε (στον ίδιο τηλεοπτικό σταθμό)

ότι... «έπρεπε να αποφύγουμε το μνημόνιο»!

Ο άνθρωπος αυτός είναι ο ίδιος που έβγαινε στα κανάλια και αναρωτιόταν: Μα ποιος έχει πρόβλημα με το μνημόνιο (;)!!!

Είναι ο ίδιος κύριος που όπως όλα τα «πράσινα» στελέχη από το Μάη του 2010 και μέχρι πριν από ένα μήνα δήλωνε ότι «χωρίς το μνημόνιο η χώρα θα είχε πτωχεύσει» και δεν «θα είχαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις»,

αλλά τώρα «είδε το φως του» και ανακάλυψε πως η κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε από θέση «βαρώνου» από την πρώτη στιγμή, ήταν μια κυβέρνηση που αποδείχτηκε

«πλήρως ανίκανη στη διαχείριση των υποχρεώσεων που ανέλαβε»!

Αυτά, βέβαια, σήμερα.

Γιατί σήμερα βρισκόμαστε ενόψει της διεκδίκησης της προεδρίας του ΠΑΣΟΚ και στο πλαίσιο της επιχείρησης παραπλάνησης του λαού κάποιοι αποφάσισαν να ανοίξουν το Τριώδιο.

Και να μεταμφιεστούν από «λύκοι» σε... «Κοκκινοσκουφίτσες»!

Στις παραπάνω δηλώσεις - οφείλουμε - να προσθέσουμε και την πρόσφατη ...εξομολόγηση του Ευ. Βενιζέλου

ότι νιώθει «εξουθενωμένος» από την υπερπροσπάθεια που καταβάλει για να «σώσει την πατρίδα»,

ότι «συμπάσχει» και

ότι... «πονάει» για τα μέτρα που επιβάλλονται σε συνταξιούχους και μισθωτούς.

Το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, μην έχετε καμία μα καμία αμφιβολία: Το ΠΑΣΟΚ είναι, σίγουρα, εδώ.

Με τα στελέχη του πιστά στην πολιτική κουλτούρα της εξαπάτησης. Της δημαγωγίας.

Και της πολιτικής αναξιοπρέπειας που κουβαλάει όλη η ιστορία της σοσιαλδημοκρατίας.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ζητήματα της Διαλεκτικής

2011-11-28T01:40:00.001+02:00

''Contradiction''-Jean-Marc Calvet

Μερικά ζητήματα της διαλεκτικής σκέψης, τα οποία αφορούν άμεσα τη μαρξιστική θεωρία.

1) Για το νόμο της μετάβασης από την ποσότητα στην ποιότητα (και από την ποιότητα στην ποσότητα, που λογικά προηγείται).

Ο ποιοτικός προσδιορισμός ενός αντικειμένου της νόησης (ο οποίος συνιστά τον ουσιώδη προσδιορισμό του Είναι του), αποτελεί τη ''βάση'' για έναν ποσοτικό προσδιορισμό του (αφού η ερώτηση ''τί''; προηγείται της ερώτησης ''πόσο'';). Από την πλευρά της ποσότητας το αντικείμενο μπορεί να διαιρεθεί σε ομοιογενή (ποιοτικά ισότιμα), μέρη, μπορεί να συγκριθεί με άλλα αντικείμενα που έχουν το ίδιο ποιοτικό υπόστρωμα κ.ο.κ. Η ενότητα ποσοτικού και ποιοτικού προσδιορισμού σε ένα αντικείμενο (ποιοτικό μέγεθος και ποσοτικό προσδιορισμένο ποιόν) ονομάζεται μέτρο. Με μία σώρευση ποσοτικών μεταβολών προκαλείται η παραβίαση (υπέρβαση) του μέτρου και η μετάβαση σε ένα ποιοτικά νέο αντικείμενο ή φαινόμενο (νόμος του περάσματος των ποσοτικών αλλαγών σε ποιοτικές).

Το ερώτημα είναι, ποιά είναι η τελευταία ποσοτική μεταβολή που προκαλεί το ποιοτικό άλμα; Όποια και αν εντοπίσουμε, θα μπορεί και αυτή, ως ποσότητα, να διαιρεθεί σε μία μικρότερη ποσοτικά προσδιορισμένη ποιότητα. Σε μια διαλεκτική συνέχειας-ασυνέχειας, η στιγμή του ποιοτικού άλματος είναι μια σκοτεινή ζώνη: μικροσκοπικά, πάνω σε μία ''γραμμή'' συνέχειας (βαθμιαίες ποσοτικές αλλαγές) η οποία διακόπτεται από ένα άλμα, μία τομή (ασυνέχεια), το ''σημείο'' (από την άποψη του χώρου) και η ''στιγμή'' (από την άποψη του χρόνου), κατά την οποία η συνέχεια μεταβαίνει στην ασυνέχεια, είναι αδιευκρίνιστα. Αν υπάρχει απλά μετάβαση, υπάρχει συνέχεια, και δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε το σημείο και τη στιγμή του άλματος, της ασυνέχειας.

Το ζήτημα αυτό διαπερνά και τον νόμο της άρνησης της άρνησης (πάλι τη στιγμή της υπέρβασης μιλάμε για ένα άλμα προς κάτι το νέο, το οποίο εμπεριέχει μερικά το παλιό, αλλά και το αρνείται, συνιστώντας κάτι το καινούργιο σε σχέση με αυτό). Άλλωστε, σε κάθε ''νόμο'' του ''διαλεκτικού υλισμού'', θα δούμε πως αναπαράγεται βασικά μια δυαδική (binary) αντίθεση (1) και μια στιγμή της ''υπέρβασής της'' σε ένα ''ανώτερο επίπεδο'' (αυτό ισχύει για την διαλεκτική μορφής-περιεχομένου, ποσότητας-ποιότητας κλπ). Στην πραγματικότητα, βέβαια, το σχήμα ''θέση-αντίθεση-σύνθεση'' είναι μια ψευδοεγελιανή τριάδα (2). Η άρση μιας αντίφασης (δύο πόλων που αλληλοαναιρούνται και αλληλοπρουποτίθενται) μεταφέρει σε ένα ανώτερο, και πιο ''πλούσιο'' προσδιορισμών, λογικό επίπεδο την ''εργασία του αρνητικού'', του ''αναιρείν''.

Για να επανέλθω όμως στο αρχικό ζήτημα, βάσει της πλέον διαδεδομένης αντίληψης, στους κόλπους του μαρξισμού, περί διαλεκτικής (σοβιετικά εγχειρίδια διαλεκτικού υλισμού), πρέπει να συλλάβουμε μια ασυνέχεια, κάτι το ''ποιοτικά νέο'', το οποίο όμως αποτελεί κατά κάποιον τρόπο μια ''συνέχεια'' της τελευταίας ποσοτικής μεταβολής, πριν το ποιοτικό άλμα. Κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Υπάρχει λοιπόν μια σκοτεινή ζώνη, ένα ''κενό''. Είναι σαν μία διακοπή της συνέχειας αμέσως ''πριν'' την τομή της ασυνέχειας, μια διακοπή του βαθμιαίου πριν το ποιοτικό άλμα, μια διακοπή η οποία όμως δεν μπορεί να οριοθετηθεί στο χώρο ούτε να εντοπιστεί σε μια στιγμή του χρόνου.

Ο Λούκατς έχει ψηλαφήσει αυτό το ζήτημα της ιδιαιτερότητας του ''άλματος'', με αφορμή τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό (και δεν είναι τυχαίο αυτό: η ίδια η πραγματικότητα έθεσε τη δυνατότητα του ερωτήματος σε καθαρή μορφή). Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.

''...Έτσι η διαδικασία (εννοεί του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού), γίνεται φυσικά πολύ πιο σύνθετη, η συνύπαρξη των δύο κοινωνικών δομών οξύνεται, αλλά το κοινωνικό νόημα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, η λειτουργία που αυτός αναπτύσσει στη διαδικασία ανάπτυξης της συνείδησης του προλεταριάτου, δεν υφίσταται ωστόσο καμία μεταβολή. Ακριβώς αυτή η θεμελιακή αρχή της διαλεκτική μεθόδου, σύμφωνα με την οποία ''δεν καθορίζει η συνείδηση των ανθρώπων το κοινωνικό είναι, αλλά αντίστροφα το κοινωνικό τους είναι τη συνείδησή τους'', αν νοηθεί σωστά, έχει σαν συνέπεια να ληφθεί στο πεδίο της πράξης, τη στιγμή της επαναστατικής στροφής, η κατηγορία του ριζικά καινούργιου, της ανατροπής της οικονομικής δομής, της αλλαγής κατεύθυνσης της διαδικασίας, άρα η κατηγορία του άλματος.
Πράγματι, ακριβώς αυτή η σύγκρουση ανάμεσα στην κατόπιν εορτής πρόβλεψη και τη γνήσια και αληθινή πρόβλεψη, ανάμεσα στη ''ψευδή'' συνείδηση και τη σωστή κοινωνική συνείδηση χαρακτηρίζει το σημείο όπου το άλμα γίνεται πιο αποτελεσματικό στο αντικειμενικό οικονομικό πεδίο. Φυσικά, αυτό το άλμα δεν είναι ενέργεια ολοκληρωμένη μια για πάντα, που θα πραγματοποιούσε κεραυνοβόλα και χωρίς ενδιάμεσους σταθμούς αυτό τον τεράστιο μετασχηματισμό στην ιστορία της ανθρωπότητας. Και ακόμα λιγότερο-μένοντας στο σχήμα της ήδη διανυμένης ανάπτυξης-αυτό συνίσταται στην απλή και καθαρή ποιοτική μεταστροφή μιας αργής και κλιμακωτής ποσοτικής μεταλλαγής: σε μια τέτοια περίπτωση όλα θα συνέβαιναν μέσα από ένα είδους ''πονηριάς του λόγου'' και πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων χάρη στους αιώνιους νόμους της οικονομικής ανάπτυξης, και το άλμα δεν θα σήμαινε άλλο από το ότι η ανθρωπότητα αποκτά, τυχαία, ξαφνικά, συνείδηση κατόπιν εορτής της νέας κατάστασης πραγμάτων που ήδη επετεύχθηκε. Το άλμα είναι μάλλον αργή, σύνθετη και σκληρή διαδικασία. Ο χαρακτήρας του, σαν άλμα, συνίσταται στο ότι είναι κάθε φορά προσανατολισμένο προς κάτι ποιοτικά καινούργιο. Στο γεγονός ότι σ'αυτό βρίσκει έκφραση η συνειδητή δράση, που η πρόθεσή της κατευθύνεται στη γνωστή σαν όλο κοινωνία και άρα ζει ήδη [η δράση], με την πρόθεσή της και στη βάση της, στο βασίλειο της ελευθερίας. Εξάλλου, αυτό ολοκληρώνεται, στη μορφή του και στο περιεχόμενό του, με την αργή διαδικασία μετασχηματισμού της κοινωνίας, μάλιστα μπορεί πραγματικά να διατηρήσει αυτό που το χαρακτηρίζει σαν άλμα μόνο αν διεισδύσει ολότελα σ'αυτή τη διαδικασία, αν δεν είναι άλλο από το νόημα, που έγινε συνειδητό, κάθε στιγμής, τη σχέση του, που έγινε συνειδητή, με το όλο, τη συνειδητή επιτάχυνση προς την αναγκαία κατεύθυνση της διαδικασίας. Μια επιτάχυνση που προηγείται κατά ένα μόνο βήμα από τη διαδικασία. Που δεν θέλει να της υποβάλλει ξένους σκοπούς και καλοφτιαγμένες ουτοπίες, αλλά επεμβαίνει μόνο για να φέρει στο φως το σκοπό που κείται σ'αυτή, τη στιγμή που η επανάσταση, στριμωγμένη ''από τον ακαθόριστο όγκο των σκοπών της'', απειλείται να ταλαντευθεί και να χαθεί στη μέση του δρόμου.
Φαίνεται λοιπόν ότι το άλμα διαλύεται χωρίς κατάλοιπα μέσα στη διαδικασία''...το βασίλειο της ελευθερίας ωστόσο...δεν είναι μόνο σκοπός, αλλά επίσης και μέσο και όπλο πάλης. Κι εδώ εμφανίζεται η νέα από αρχή και ποιότητα πλευρά της κατάστασης: για πρώτη φορά στην ιστορία, μέσα από την ταξική συνείδηση του προλεταριάτου, η ανθρωπότητα παίρνει συνειδητά στα χέρια της την ιστορία της. Η αναγκαιότητα της αντικειμενικής οικονομικής διαδικασίας έτσι δεν καταργείται, αλλά αποκτά μια άλλη λειτουργία εντελώς διαφορετική''(3).

Η απάντηση που δίνει ο Λούκατς δεν είναι ικανοποιητική. Προσπαθεί όμως να προσδιορίσει τη φύση του ποιοτικού άλματος. Το εγχείρημά του εγκλωβίζεται, εκτός των άλλων, στο ότι αναγνωρίζει αυτήν την ιδιαιτερότητα του ποιοτικού άλματος σε σχέση με την ειδική περίπτωση του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Στην πραγματικότητα όμως, η ανάγκη ''προσανατολισμού'' των ποσοτικών μεταβολών στο ποιοτικά νέο, ώστε να πραγματοποιηθεί το ποιοτικό άλμα, απαιτείται για κάθε περίπτωση στην οποία ''βλέπουμε'' στην ιστορία τον νόμο μετατροπής των ποσοτικών μεταβολών σε μια νέα ποιότητα. Για παράδειγμα, μια ορισμένη ποσοτική ανάπτυξη των εμπορευματοχρηματικών σχέσεων υπάρχει, με περιθωριακό τρόπο, και στους κόλπους της φεουδαρχίας. Το ποιοτικά νέο, που δεν είναι ακόμη τέτοιο, και το οποίο μόνο ο ιστορικός μελετητής παρατηρεί αναδρομικά (γνωρίζοντας το ιστορικό αποτέλεσμα), παρατηρείται αρχικά εν είδει των ποσοτικών μεταβολών (πχ διεύρυνση και βάθεμα των εμπορευματοχρηματικών σχέσεων) εντός ενός προηγούμενου ποιοτικά πλαισίου (φεουδαρχικός τρόπος παραγωγής). Μια ορισμένη ποσοτική επαύξηση (μέγεθος, εύρος, βαθμός ανάπτυξης κάποιας ιδιότητας, κλπ), επιφέρει τελικά το ποιοτικό άλμα, έτσι που, στο παράδειγμά μας, η εμπορευματική μορφή γίνεται καθολική κατηγορία (ως εμπορευματοχρηματική σχέση), εδραιώνοντας έναν ποιοτικά νέο τρόπο παραγωγής, τον καπιταλιστικό. Αυτή η ''εμπέδωση'' όμως του ποιοτικά νέου, ενώ προυποθέτει μία ''προετοιμασία του εδάφους'' με την ποσοτική συσσώρευση όρων, συνιστά και κάτι το ''ριζικά νέο''. Τελικά, υπάρχει κάτι σαν ''κενό'' κάποια στιγμή στην ιστορία και πριν το ποιοτικό άλμα, το οποίο δεν είναι σημείο του βαθμιαίου-της ποσοτικής μεταβολής-ούτε στιγμής της, αλλά και ούτε σημείο ή στιγμή του ποιοτικά νέου. Στο ''κενό'' αυτό έρχεται ένα ''τυχαίο'', ένα ''απρουπόθετο'', το οποίο νομίζω πως δεν είναι απλά συμπλήρωμα του αναγκαίου, και αυτό το ''τυχαίο'', ''απρουπόθετο'', σχεδόν ''μετα-φυσικό'' βάση μιας φυσικο-ιστορικήςεξέλιξης, οργανώνει ή συναρθρώνει όλες τις προηγούμενες ποσοτικές μεταβολές διαφόρων ποιοτήτων στο νόημα του ποιοτικά νέου. Από αυτή τη στιγμή, αναπτύσσονται οι αιτιώδεις συνάφειες του ποιοτικά νέου, τόσο σε συνέχεια όσο και σε ριζική ασυνέχεια (με την έννοια της άρσης) σε σχέση με τον ''πρόγονό'' του.
Ο ''υλισμός της συνάντησης'' του Λουί Αλτουσέρ έρχεται να απαντήσει σε αυτό, απολυτοποιώντας όμως την ασυνέχεια, την τομή, τόσο όσον αφορά την εμπέδωση ενός τρόπου παραγωγής στην ιστορία, όσο και αναφορικά με την διπλή ''επιστημολογική τομή'' του ώριμου Μάρξ στον εαυτό του και στην κλασική πολιτική οικονομία. Έτσι, από ένα σημείο και μετά στο αλτουσεριανό έργο εγκαταλείπεται εκείνο που παραπάνω περιγράφηκε ως ''προετοιμασία του εδάφους'' και ''συσσώρευση όρων'' για το ποιοτικό άλμα.
Η παραπάνω συνάρθρωση των στοιχείων και η οργάνωσή τους στο νόημα της τομής, μέσα σε ένα χωροχρονικό ''κενό'' το οποίο είναι τόσο απόρροια μιας συσσώρευσης όρων όσο και δημιουργία της συνάρθρωσης και της οργάνωσης του νοήματος, θα μπορούσε κανείς να πει ότι αποτελεί μια ρήξη του συνεχούς που υποκειμενικοποιεί τα άτομα με ένα ποιοτικά νέο τρόπο, σε αναφορά με αυτή τη ρήξη. Τις σκέψεις αυτές όμως θα τις αφήσω για εκείνους που γνωρίζουν καλύτερα.

2) Η διαμεσολάβηση και η σχέση συνείδησης-υλικού είναι

Η ''εργασία του αρνητικού'', του διαλεκτικού αναιρείν, ασκείται πάνω σε ένα αντικείμενο της νόησης το οποίο τίθεται ως άμεσο. Η ίδια όμως η ''εργασία του αρνητικού'', η (νοητική) διαμεσολάβηση, μένει έξω από το πεδίο προσδιορισμού των λογικών κατηγοριών, αφού πρέπει να διαμεσολαβηθεί η ίδια. Για τον Αντόρνο, η ''υποστασιοποίηση'' της διαμεσολάβησης ως τέτοιας, ''έξω από τον αστερισμό'' των άκρων που διαμεσολαβεί, αποτελεί υποχώρηση προς τον ιδεαλισμό (βλ. ''Αρνητική Διαλεκτική''). Παραπέμπωεδώ σε μια ανάρτηση του φίλου Eriugena για το θέμα.
Ο πρώτος ''σπινθήρας'' μιας διαμεσολάβησης ίσως ''εντοπίζεται'' στη σχέση της συνείδησης με τον υλικό μετασχηματισμό, που θέτει το υποκείμενο και το αντικείμενο ως άκρα αυτής της διαμεσολάβησης. Μία σχέση όμως που δεν είναι αιτίου-αιτιατού, αλλά αλληλοαναίρεσης και αλληλοπρουπόθεσης, ενότητας και αντίθεσης, σε μια ''ταυτότητα της ταυτότητας και της μη ταυτότητας''. Αν ισχύει αυτό, τότε η σχέση συνείδησης και υλικού είναι πρέπει να επαναπροσδιοριστεί (σε διάκριση ενός αντικειμενικά υπαρκτού κόσμου έξω από τον άνθρωπο). Τότε ίσως θα πρέπει να διακρίνουμε τον υλικό αυτό κόσμο από τον υλικό μετασχηματισμό (στον άνθρωπο μέσω της πράξης), έναν υλικό μετασχηματισμό ο οποίος συνδιαμορφώνεται με την ανθρώπινη συνείδηση σε μία σχέση που πυροδοτείται σε ταυτότητα με τα άκρα της-βλ στο http://leninreloaded.blogspot.com/2011/11/v_12.html. Μια τέτοια αντίληψη, αν ως ''υλικός σχηματισμός'' νοηθεί ένα ''κοινωνικό υλικό είναι'' και ως συνείδηση μία ''κοινωνική συνείδηση'', μας καλεί να αναστοχαστούμε τον ιστορικό υλισμό και τις προυποθέσεις του, σε μια κατεύθυνση ανάπτυξής του. Επιπλέον τίθεται ξανά το ερώτημα αν η σχέση ιδεαλισμού-υλισμού είναι σχέση που εξαρτάται από την απάντηση στο ερώτημα τί είναι το πρωταρχικό, η συνείδηση ή η ύλη, το οποίο ως ερώτημα δομικά είναι διαφορετικό (χωρίς να προδικάζω την απάντησή του) από το ερώτημα της πρωταρχικότητας κοινωνικής συνείδησης ή κοινωνικού υλικού είναι. Απολύτως συναφές και το ερώτημα της σχέσης πνευματικής παραγωγής-δημιουργίας και υλικής παραγωγής-δημιουργίας.

3) Ποιά είναι η σχέση της διαλεκτικής με την οντολογία, τη λογική και τη γνωσιοθεωρία; Ισχύει η κλασική αντίληψη μιας γενικής διαλεκτικής που είναι οντολογία, λογική, γνωσιοθεωρία? (Βλ και Ιλιένκοφ,''Διαλεκτική Λογική'', στο κεφάλαιο ''Για τη σύμπτωση της Λογικής με τη Διαλεκτική και τη Θεωρία της γνώσης του υλισμού'').

Αν βασικές ιδιότητες τη ύλης, για τον διαλεκτικό υλισμό, είναι ο χώρος και ο χρόνος, τότε η υλιστική διαλεκτική, σε διαφορετικό χώρο και διαφορετικό χρόνο, δεν μπορεί να ''εφαρμόζεται'' ενιαία βάσει μερικές γενικές αρχές, οι οποίες, αναπόφευκτα, θα προυποτίθενται ως εξαγόμενες από έναν ομογενοποιημένο χώρο και χρόνο. Πάλι ο Λούκατς είχε θέσει το ερώτημα, μιας διαφορετικής διαλεκτικής του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Από άποψη χώρο όσο και χρόνο, κατά την σοσιαλιστική οικοδόμηση βρισκόμαστε, εντελώς μεταφορικά, ''μέσα'' στο ποιοτικό άλμα, κατά την σοσιαλιστική-κομμουνιστική αρνητική διαμεσολάβηση του ΚΤΠ και της προιστορίας του ανθρώπου, βρισκόμαστε ''μέσα'' στη διαμεσολάβηση. Θεωρητική προυπόθεση για να συλλάβουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την ''διαλεκτική'' αυτής της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής μετάβασης, είναι και η διερεύνηση του ίδιου του ''γενικού'' χαρακτήρα της διαμεσολάβησης, που είναι αξεχώριστος από τον ''ειδικό'' της χαρακτήρα (εν προκειμένω, πρόκειται για έναν σοσιαλιστικό μετασχηματισμό των ταξικών κοινωνιών προς μία αταξική κοινωνία). Παραφράζοντας τον Λένιν, ''η διαμεσολάβηση είναι πάντα συγκεκριμένη''.

Επομένως, ο χώρος και ο χρόνος, ως βασικές διαστάσεις της ''ύλης' με την έννοια του διαλεκτικού υλισμού, επιβάλλουν και μια διαφορετική υλιστική αντίληψη επιπέδων και χρονικοτήτων. Το γήινο οικοσύστημα (Φύση), είναι ένας διαφορετικός χώρος και με μία διαφορετική χρονικότητα (ή χρονικότητες), σε σχέση με την κοινωνία. Μια ''διαλεκτική της φύσης'' πρέπει να έχει υπόψη της τη δυσκολία αυτή, χωρίς να αίρεται ως ερευνητικό πρόγραμμα. Από την έννοια, η συγκρότηση ενός χώρου ως ''ολότητα'' που αυτοποιείται-αυτοαναπτύσσεται, μπορεί να μας δίνει σε ένα βαθμό μια διαλεκτικο-υλιστική αντίληψη της ''γενικής'', ''αντικειμενικής λογικής'' αυτοανάπτυξης τέτοιων ολοτήτων. Όμως το πρόβλημα του ''γενικού'' στην υλιστική διαλεκτική είναι οριακά αξεπέραστο: ο πλούτος και το ζωντανό, κινητικό περιεχόμενο των ειδικών αναδιαρθρώνει οποιονδήποτε εγκλεισμό τους στην ταυτότητά τους με το γενικό.

Για αυτό ο Μάρξ μας κάλεσε να στοχαστούμε πάνω όχι στο ''ζήτημα της λογικής'', όπως έκανε ο Χέγκελ, αλλά στη ''λογική του ζητήματος''. Ωστόσο, πολλοί μαρξιστές, σε μία προσπάθεια να μην καταφύγουν σε ''λογικές αφαιρέσεις'' καθώς αναγνώρισαν τον πραγματικό κίνδυνο της παραμορφωτικής ταυτότητας των ειδικών υπό την σκέπη ενός γενικού-μιας έννοιας, κατέληξαν στον εμπειρισμό και σε μια μη συνεκτική θεώρηση των αντικειμένων που μελετούσαν. Αναγκαστικά, η θεωρία θα αναζητάει τις γενικές αρχές εκείνες, οι οποίες θα της επιτρέπουν να ταξινομεί, να περιγράφει και να κατανοεί την ''ύλη'' της. Αρκεί να έχει επίγνωση των κινδύνων και των ορίων.

Υπό αυτή την έννοια, η απόλυτη αποστροφή προς το ''εν γένει'', πρέπει να αντικαθίσταται από την κριτική αναίρεσή του. Το ''ζήτημα της λογικής'' μας δίνει ένα γενικό πλαίσιο, πχ τον ιστορικό υλισμό. Η ''λογική του ζητήματος'' μας καλεί να άρουμε σε ένα ανώτερο επίπεδο τον ιστορικό υλισμό, διαπιστώνοντας τα όριά του από την μελέτη των επιμέρους ειδικών, συγκεντρώνοντας ιστορικό υλικό, αποδιαρθρώνοντας φιλοσοφικές αξιωματικές παραδοχές, θραύοντας τις λογικές αντινομίες. Έτσι πρέπει να καταλήγουμε σε έναν επαναπροσδιορισμό του ''ζητήματος της λογικής'', μέσα από τη μελέτη της ''λογικής των ζητημάτων''. Αλλά δίχως μια εικασία και ένα γνωστικό κεκτημένο συνολικής συμπερίληψης των ειδικών, θα καταφύγουμε σε μία ''χαώδη αντίληψη'' και μια ''γεγονοτολογική αντίληψη της ιστορίας'' ή στον σχετικισμό. Η επαναστατική πράξη όμως, αναζητά ένα θεμέλιο της προτρέχουσας σύλληψης των αποτελεσμάτων της και έναν ολικό μετασχηματισμό του υπάρχοντος.

Μας έλεγες οτι μιλούσαμε ξύλινα γι αυτά που σου συμβαίνουν τώρα

2011-10-18T19:34:00.000+03:00

Συνάδελφοι - σες, εργαζόμενοι, μικρομεσαίοι, αγρότες, φοιτητές, σπουδαστές, άνεργοι, συνταξιούχοι.

Κηρύξαμε Απεργία.
Είμαστε εμείς, που όλα αυτά τα χρόνια σε ειδοποιούσαμε.

Προσπαθούσαμε να σε κάνουμε ν' ανησυχήσεις.

Πολλές φορές σου θλίβαμε την ψυχή με τα κακά μαντάτα.

Όμως εσύ δεν πίστευες.

Σου είχαν χρυσώσει το χάπι.

Είχαν ορθώσει ένα τοίχος ανάμεσα σε σένα και την αλήθεια.

Σου είχαμε πει ότι θα σου τα πάρουν όλα.

Δεν θα έχεις στον ήλιο μοίρα.

Πάνε 20 χρόνια που σου είπαμε, ότι ελαφρύνουν τους εαυτούς τους, τους πλούσιους, τους μεγαλοκαρχαρίες.

Δεν μας πίστεψες.

Σου είπαμε ακόμη ότι τα χρυσά κουτάλια είναι μόνο γι αυτούς και ότι περισσεύει για τους λακέδες τους, τα ποδάρια της εξουσίας τους.
Ότι η ΕΟΚ, η ΟΝΕ, δεν είναι για μας. Είναι για να αυγαταίνουνε περισσότερο τον πλούτο τους και να κουμαντάρουν τους λαούς πιο καλά.

Αυτοί σου μιλούσανε για μεγάλες αγορές για τα αγροτικά μας προϊόντα, για μισθούς Γερμανίας, για μια ΟΝΕ που θα σε προστατεύει από τους εχτρούς μας.

Τους πίστεψες, σε εξαγόρασαν και τους ακολούθησες.

Σου λέγανε οτι για τα χάλια που δημιουργούσαν φταις εσύ.

Τ΄ αδέρφια σου οι εργαζόμενοι που δεν δουλεύουν τζάμπα.

Ότι έτσι δεν είσαι ανταγωνιστικός.

Ότι είσαι πολύ ακριβός.

Ότι είσαι τεμπέλης.

Τους πίστεψες, γιατί νόμιζες οτι όλα αυτά δεν σε αφορούσαν, σε εξαγόρασαν και τους ακολούθησες.

Ακολούθησες, πότε την ισχυρή Ελλάδα και πότε την ήπια προσαρμογή.

Μόνο που νόμιζες οτι τ΄ αρνητικά τους δεν είναι για σένα.

Εμείς φωνάζαμε δυνατά στο αυτί σου γι όλα αυτά.

Όμως οι απολύσεις, η φτώχεια, οι περικοπές, η εξαθλίωση, τα κλειστά σχολεία, τα κλειστά νοσοκομεία, η αμορφωσιά που σε περιμένει, σου φαινότανε ξύλινη γλώσσα.

Γιατί τ' αφεντικά έτσι σου λέγανε.

Και ήθελες να τα έχεις καλά με τ΄ αφεντικά.

Προσπαθήσαμε να σε προετοιμάσουμε για αυτό που ήρθε.

Όχι δεν είμαστε ξερόλες. Ούτε δογματικοί.

Καταλάβαμε από νωρίς οτι όταν κερδίζουν τ΄ αφεντικά χάνουνε οι εργαζόμενοι. Διαβάσαμε νωρίς την πολιτική τους. Και έτσι θεωρήσαμε καλό να σου μεταδώσουμε την αγανάκτηση και την οργή μας. Όμως αυτό δεν στάθηκε δυνατό.

Μας έλεγες οτι μιλούσαμε ξύλινα γι αυτά που σου συμβαίνουν τώρα.
Και τώρα διαπιστώνεις οτι όλα αυτά σε αφορούν.

Τώρα που η ανάγκη τους δεν μπορεί να κρύψει την αλήθεια.

Νοιώθεις την ξύλινη γλώσσα της πλουτοκρατίας που πριν δεν καταλάβαινες.

Ακόμα και τώρα τα κόμματα τους, οι εργατοπατέρες τους προσπαθούν να σε δουλέψουν.

Να νομίζεις ότι το πρόβλημα είναι πρόβλημα προσώπων.

Τώρα που ξεσηκώνονται σιγά - σιγά και οι πέτρες και η αλήθεια είναι δύσκολο να καμουφλαριστεί, προσπαθούν να πάρουν αποστάσεις.

Νομίζουν ότι μπορούν να συνεχίσουν να σε κοροϊδεύουν.

Αν τους πιστέψεις, θα είναι εύκολο γι αυτούς αργότερα να σε αφανίσουν και σένα και τα παιδιά σου.

Προσπαθούν με τους υποτακτικούς τους, ξέρεις, με αυτούς που το έπαιζαν κομματάρχες και κατέχουν καλές θέσεις και μισθούς, στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, να σε κάνουν να τους ακολουθήσεις σε αγώνες που σε ξεχωρίζουν από τους άλλους εργαζόμενους.

Να σε πείσουν ότι εσύ μπορείς να σωθείς ενώ όλοι οι άλλοι χάνονται.

Μην τους ακολουθήσεις, δεν έχεις καμιά δικαιολογία, τους ξέρεις τόσα χρόνια.

Αυτοί σε οδήγησαν μέχρι εδώ. Χωρίς αυτούς θα ήτανε δυσκολότερο να σε πείσουν και να σε υποτάξουν.

Ακόμα και τώρα ξεδιάντροπα σε καλούν να αγωνιστείς ενάντια σε μας. Ενάντια στην ενότητα του αγώνα.

Να σου κρύψουν το πραγματικό πρόβλημα.

Αυτό θέλουν τα κόμματα τους και τ΄ αφεντικά τους.

Αν δεν ξέρεις, τότε άκου:

Αν και σήμερα σε ξεγελάσουν, και απεργήσεις μόνο για να σωθείς εσύ, εμείς θα σου γυρίσουμε την πλάτη. Τότε θα είναι πιο εύκολο να σε πατήσουν, να σε αφανίσουν, να σε απολύσουν και σένα και τα παιδιά σου.

Εμείς δεν το θέλουμε αυτό.

Πολέμα τους, φτιάξε επιτροπές αγώνα, ξεπέρασε τους, απομόνωσε τους.

Πρόβαλε αιτήματα ενότητας. Στήριξε τα άλλα αδέρφια σου τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό ή δημόσιο τομέα.

Αν, κατάλαβες οτι είσαι ένας από εμάς.

Εμείς δεν σε ξεγελάσαμε και αν μερικές φορές σου φαινότανε ξύλινη η γλώσσα μας ήτανε γιατί μιλούσαμε για αυτό που φοβάσαι.

Ε! λοιπόν Να μην φοβάσαι.

Πίστεψε στην δύναμη σου.

Αυτοί που σε τρομοκρατούν σήμερα, είναι αυτοί που σε φοβούνται πιο πολύ.

Γι αυτό φροντίζουν με τα τσιράκια τους και να σε φοβίσουν και να οδηγήσουν την οργή σου σε ακίνδυνους δρόμους γι αυτούς.

Μάθε λοιπόν να βαδίζεις μαζί μας, να δεις το συμφέρον σου μέσα στο εμείς.

Εμείς ακριβώς για αυτό τον λόγο δεν κουραστήκαμε να σου μιλάμε.

Πιστεύουμε οτι είσαι ένας από εμάς.

Οτι τώρα που δεν μπορούν να σε ξεγελάσουν, τώρα που έγινες δύσπιστος για την δική τους αλήθεια, τώρα που τα λεφτά τους δεν φτάνουν να σε εξαγοράσουν, τώρα που οι εκβιασμοί τους θα πρέπει να σε εξοργίζουν, θα σηκώσεις το κεφάλι, γεμάτος αξιοπρέπεια, περηφάνια και θα μας γνέψεις και εμείς θα ενωθούμε μαζί σου.

Γιατί εσύ, είμαστε εμείς.

Τότε θα τρέμουν, τα παπαγαλάκια τους στις τηλεοράσεις και στις δουλειές. θα χάσουν τα λόγια τους. Θα σου φαίνεται ξένη και ξύλινη η γλώσσα τους. Θα αγριέψουνε, θα σεαπειλούν ακόμη περισσότερο. Πολλές φορές θα σε δείρουν για να φοβηθείς, να κάνεις στην άκρη. Θα είναι δύσκολα τα πράγματα, όταν ζητάς το δίκιο σου. Όταν καταλάβεις πως δεν τους χρειάζεσαι.

Τώρα θα σε αγγίζουν τα λόγια μας που από χρόνια έρχονται στ΄ αυτιά σου.

Τώρα καταλαβαίνεις ότι εμείς, δεν σε καλούσαμε να μας ακολουθήσεις.

Σε καλούσαμε να οργανώσεις τον αγώνα μας.

Να γίνεις εσύ κυρίαρχος της ζωής σου.

Να συμμετέχεις στην πιο πλατιά δημοκρατία.

Στα πρωτοβάθμια σωματεία.

Να ανησυχείς, να προτείνεις, να ψηφίζεις και ν΄ αγωνίζεσαι.
Γιατί τότε μόνο δεν θα μπορεί κανένας να σε κοροϊδέψει.

Όταν είσαι πρωταγωνιστής, ενεργός πολίτης.

Γιατί τότε μόνο δένεται τ΄ ατσάλι του αγώνα μας.

Και τότε δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε.

Ούτε τις εξαγγελίες τους για χιλιάδες απολύσεις, ούτε την φτώχεια που μας ετοιμάζουν, τις δυστυχίες που μας φέρνουν.

Είναι μετρημένες οι μέρες τους.

Αν, δεν τους ακολουθήσεις. Αν, δεν μείνεις άπραγος.

Συνάδελφοι - σες, εργαζόμενοι, μικρομεσαίοι, αγρότες, φοιτητές, σπουδαστές, άνεργοι, συνταξιούχοι.

Σε καλούμε σε ένα αγώνα δύσκολο που είναι μονόδρομος για τις ζωές τις δικές μας και τις ζωές των παιδιών μας.

Όπως όλα αυτά τα χρόνια έτσι και τώρα μόνο την αλήθεια μπορούμε να σου πούμε.
Πρέπει να δεις τον πραγματικό μας εχθρό.

Αυτός είναι οι άνθρωποι που κατέχουν τα μέσα παραγωγής, που ελέγχουνε το εμπόριο, που φτιάξανε μετά τις τράπεζες, που μαζεύουν από την δουλειά μας αμύθητο πλούτο, που τώρα βάζουνε στο χέρι ότι φαινομενικά δημόσιο υπάρχει και μπορεί να αυγατίσει τα πλούτη τους. Να δείς αυτούς πίσω από τα κόμματα τους, τους καλλοβολεμένους και καλοπληρωμένους εργατοπατέρες τους, που τους στηρίζουν και φροντίζουν να σε κάνουν να πιστέψεις, ο,τι , ότι είναι καλό για τους πλούσιους είναι καλό και για σένα.

Έτσι μόνο θα δείς από ποιόν πρέπει ν' απαλλαγείς, για ν΄απαλλαγείς μια και καλή και από τα κόμματα τους και από τα λαμόγια, αυτά τα μακριά ποδάρια της εξουσίας τους.

Έτσι μόνο θα δεις οτι ο τόπος μας είναι πλούσιος.

Ότι μπορεί και δουλειές να φτιάξει και να μας θρέψει όλους. Να ξεπαστρέψουμε βαμβάκια, ακακίες και σταμναγκάθια, πικραγκουργιές, τσουκνίδες και καλάμια που με τα λεφτά τους μας έβαλαν να σπείρουμε.

Να οργώσουμε την γη με αυτά που χρειαζόμαστε για να τραφούμε εμείς και τα παιδιά μας. Και έπειτα να αναπτύξουμε βιομηχανία, δική μας, χωρίς αφεντικά, που θα επεξεργάζεται τα προϊόντα, τα αγροτικά μας.

Θα παράγει νέα προϊόντα, θα συσκευάζει, θα διακινεί.

Και τα παιδιά μας, στα νέα σχολεία που θα φτιάξουμε, θα ερευνούν γι αυτή την εσοδεία. Θα μελετούν νέους τρόπους για την παραγωγή , για την υγεία, για το περιβάλλον. Και αυτή την έρευνα των φοιτητών και σπουδαστών μας θα την εφαρμόζουμε στην παραγωγή . Για να γίνει καλύτερη και περισσότερη.

Οι επιστήμονες μας, τα παιδιά μας, θα μας βοηθήσουν να εκμεταλλευτούμε τον φυσικό και ορυκτό πλούτο της χώρας μας προς όφελος μας.

Ο πλούτος της εργασίας μας, θα μας επιτρέψει να φτιάξουμε περισσότερα και καλύτερα νοσοκομεία. Να έχουμε γιατρούς αξιοπρεπείς εκεί που τους χρειαζόμαστε, δωρεάν.

Να φτιάξουμε σπίτια γιά όλο τον κόσμο.

Θα πετάξουμε έξω από την ΔΕΗ, ΟΤΕ, Πετρέλαια και κάθε επιχείρηση στρατηγικής σημασίας για τον τόπο, τους ιδιώτες. Οι επιχειρήσεις αυτές από μόνες τους μπορούν να στηρίξουν την προσπάθεια ανοικοδόμησης της χώρας προς όφελος του λαού.

Οι ασφαλιστικές κρατήσεις σου, θα είναι μόνο για την συνταξιοδότηση σου.

Κάθε φόρος που θα πληρώνουμε, θα γυρίζει πίσω με έργα κοινωνικά, υποδομές και δρόμους ελεύθερους για όλο τον λαό.

Η φορολογία θα είναι δίκαιη και με βάση την φοροδοτική ικανότητα μας. Θα παίρνει πολύ περισσότερα απ΄ αυτούς που έχουν και τίποτα απ΄ αυτούς που δεν έχουν.

Θα φροντίσουμε τα πρώτα χρόνια για την αναδιανομή του εισοδήματος προς όφελος του λαού.

Αυτά θέλαμε να σου πούμε.
Α! και κάτι ακόμα.

Αν δεν τους ακολουθάς, αν τώρα δεν σε πείθουν και αρχίζει να μην σου φαίνεται ξύλινη αυτή η γλώσσα , τότε Μάθε:

Κηρύξαμε Απεργία.

Χιλιάδες σωματεία, επιτροπές, Εργατικά κέντρα, κινήσεις πολιτών στις 19 & 20 Οκτ. αγωνίζονται για να παραλύσει η χώρα.

Να τρομοκρατηθούν αυτοί που κάθε μέρα προσπαθούν να σε φοβίσουν.

Αυτές τις μέρες η πλατεία θα είναι γεμάτη. Από οργανωμένο και συνειδητό αγώνα.

Από αγώνα που ξέρει τον εχθρό και πως να τον πολεμήσει.

Θα τους ανατρέψουμε. Και αυτούς και τα κόμματα τους μαζί με τους εργατοπατέρες και τα λαμόγια που ταΐζουν.

Μην τους επιτρέψεις με την αποχή σου να επιβιώσουν.

Γιατί τότε θα είναι αργά όταν θ΄ ξανακούσεις: Λυπούμαστε, πονάμε, αλλά τα μέτρα εις βάρος σου, είναι αναγκαία.

Όλοι στην Απεργία 19 & 20 Οκτωμβρη.

Εμπρός να δημιουργήσουμε θεσμούς λαϊκής εξουσίας.

Πειθαρχούμε στα συλλογικά μας όργανα.

Απειθαρχούμε στην Κυβέρνηση, την πλουτοκρατία, τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς ΟΝΕ, ΔΝΤ, που έχουν δημιουργήσει.

Όλοι Μαζί να διαφεντέψουμε την μοίρα μας.

2011-10-18T19:32:00.002+03:00

190 χρόνια από τη γέννηση του Φρίντριχ Ενγκελς

2011-10-09T12:44:00.004+03:00

Η «Σύγχρονη Εποχή» εκδίδει αυτή τη συλλογή άρθρων τουΦρίντριχ Ενγκελς και την αφιερώνει στην 190ή επέτειο από τη γέννησή του.

Το κόκκινο νήμα που διαπερνά όλα τα άρθρα που περιλαμβάνονται στην έκδοση είναι αυτό της εκτίμησης των οικονομικών εξελίξεων της τελευταίας δεκαετίας του πρώτου μισού και σχεδόν ολόκληρου του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα και της αντανάκλασής τους στο πολιτικό επίπεδο, στις πολιτικές επιδιώξεις των διάφορων τάξεων, στην ταξική πάλη, την ιδεολογικοπολιτική διαπάλη της εποχής. Σε αυτά τα άρθρα τίθενται πολλά επίκαιρα ζητήματα που σχετίζονται με την καπιταλιστική οικονομική κρίση (με ιδιαίτερη έμφαση στη σχέση υπερπαραγωγής - υπερκερδοσκοπίας), τον ανταγωνισμό και την αλληλεξάρτηση μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών, την εμφάνιση της μετοχικής εταιρείας και τον αντίστοιχο παρασιτισμό της αστικής τάξης, τον προστατευτισμό και το ελεύθερο εμπόριο ως μορφές αστικής οικονομικής διαχείρισης, την αγροτική οικονομία, τη δημιουργία της εργατικής αριστοκρατίας, καθώς και ζητήματα στρατηγικής του διεθνούς εργατικού κινήματος, όπως αυτά που προκύπτουν από τη βασανιστική πορεία διαμόρφωσης εργατικών κομμάτων σε κάθε ξεχωριστό κράτος, τη διαπάλη, για το πρόγραμμα και την πολιτική αυτών των κομμάτων στις συνθήκες του 19ου αιώνα.

tasos: «Αυτοί ή εμείς;»

2011-10-08T19:49:00.000+03:00

tasos: «Αυτοί ή εμείς;»: Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ «(...) Μας κατηγορούν ότι είμαστε όλοι κομμουνιστές και ισχυρίζονται ότι το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ είναι σκεπασμένε...

Redfly Planet: Κρίσιμη μάζα <=> κρίσιμη ώρα

2011-10-06T00:22:00.000+03:00

Redfly Planet: Κρίσιμη μάζα <=> κρίσιμη ώρα: Καλά χριστούγεννα για τις μέρες που έρχοντα ι Πάλι, ξανα-μανά, επιστρέφει η ίδια επιχειρηματολογία (κάπως πιο δειλά απ' την προηγούμ...

tasos: Στη χώρα της πλατείας Κλαυθμώνος...

2011-10-04T23:14:00.000+03:00

tasos: Στη χώρα της πλατείας Κλαυθμώνος...: «Είναι το κακό της εποχής μας, οι τρελοί να οδηγούνε τους τυφλούς» Σαίξπηρ Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ Κάποτε ήταν οι «εργαζόμενοι ...

REDFLY PLANET: Ξεσηκωθείτε! Απειλούν τους μαθητές γιατί αγωνίζοντ...

2011-10-01T00:33:00.000+03:00

REDFLY PLANET: Ξεσηκωθείτε! Απειλούν τους μαθητές γιατί αγωνίζοντ...: Η κυβέρνηση επιστρατεύει τους εισαγγελείς για να τρομοκρατήσει και να πνίξει την οργή και τη φωνή των δεκαπεντάχρονων παιδιών, κυρίως τη...

tasos: Η ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα στο 37ο Φεστιβάλ ΚΝΕ-...

2011-09-18T01:42:00.000+03:00

tasos: Η ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα στο 37ο Φεστιβάλ ΚΝΕ-...: Τρεις μέρες τώρα δεκάδες χιλιάδες νέοι και νέες, νέα ζευγάρια με μωρά και μικρά παιδιά, εργάτες, άνεργοι, μαθητές, φοιτητές και σπουδαστές...

Τα φασισταριά με αριστερή προβιά

2011-09-15T19:46:00.000+03:00

Οταν τους λέγανε ΕΚΟΦίτες με αφορμή το ξύλωμα της πλακέτας για την Σωτηρία παρεξηγιώντουσαν.

Ορίστε λοιπόν!

Τα φασισταριά με αριστερή προβιά αποφάσισαν να απαγορεύσουν (και μάλιστα διά της βίας!) την πολιτική παρέμβαση της ΚΝΕ στα πανεπιστήμια!

Και με ποιο σαθρό επιχείρημα;

Απαγορεύονται λέει (στο όνομα κάποιας ενότητας φαντάζομαι) οι παρατάξεις!

Μα και η Διαμαντοπούλου ρε καραγκιόζηδες, ένα από αυτά που θέλει να κάνει ακριβώς αυτό είναι!

Να διαλύσει τις φοιτητικές παρατάξεις!

Αφελείς;

Αν το περιστατικό ήταν μεμονωμένο θα το δεχόμαστε ευχαρίστως.

Αλλά εδώ έχουμε συνεπείς επαναλήψεις.

Όταν προσπαθούσαν να διαλύσουν τα κλαδικά σωματεία με τις επιχειρησιακές συμβάσεις, ακριβώς αυτοί οι χώροι καλούσαν τον κόσμο να οργανώνεται μόνο στα ...επιχειρησιακά πρωτοβάθμια!

Είναι οι ίδιοι που είχαν την απαίτηση από τους εργάτες του ΠΑΜΕ να υποστείλουν τις σημαίες τους για να περάσουν από το «άβατο» (αλήθεια τι απέγινε με αυτήν την ιστορία;) της πλατείας συντάγματος!

Το γεγονός πως παρά την απαγόρευση των παρατάξεων (το «φοιτητικό» της ασφάλειας ξαναζεί) στην κορυφή (από την πόλη έρχομαι και στην κορυφή κανέλα) της πρόσοψης της κατάληψης φιγουράρει η σημαία του ...γερμανικού αντιφασιστικού μετώπου(!) κάτι λέει τόσο για την ειλικρίνεια (μία παράταξη απαγορεύεται προφανώς- όλοι ξέρουμε ποια), όσο και για την σοβαρότητα των φορέων αυτών των αντιλήψεων. Αυτοί μέχρι και με τον διάολο (η Διαμαντοπούλου και ο ΣΕΒ δεν είναι τίποτα) είναι ικανοί να συμμαχήσουν προκειμένου να κάνουν ζημιά στο ΚΚΕ. Εχουν περάσει ολοφάνερα πλέον στο στρατόπεδο του ταξικού εχθρού, και μάλιστα σε βαθμό που οι συνήθεις τραμπούκοι της άκρας δεξιάς κινδυνεύουν να χάσουν την δουλειά τους.

Κοιτάξτε πως το παρουσιάζουν οι ίδιοι (οι «σύντροφοι» στον κοινό υποτίθεται αγώνα) και βγάλτε συμπεράσματα:

Ξύλο με Κνίτες στην Ασοεε
από Στέκι Ασοεε 12:39, Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2011
(Τροποποιήθηκε 11:46, Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου 2011)
θεματικές: Καμμία θεματική
....
Ξύλο πριν από λίγη ώρα στην ασοεε με κνίτες.
Ενημερωτικά η σχολή τελεί υπό κατάληψη μέχρι σήμερα το βράδυ και σήμερα έχει Γενική Συνέλευση και θα αποφασιστεί αν θα συνεχιστεί ή όχι η κατάληψη. Στην κατάληψη έχει αποφασιστεί να μην υπάρχουν παραταξιακές και κομματικές αφίσες εντός του χώρου. Την προηγούμενη βδομάδα είχε γίνει λεκτικός τσακωμός με τους κνίτες που ήρθαν το πρωί της συνέλευσης να κολλήσουν αφίσες τους σε κατειλημμένη σχολή, και τις κατέβασαν αργότερα.Οι κνίτες σκάσαν σήμερα το πρωί και αφισοκόλλησαν πάλι έναν χώρο στο ισόγειο. Πήγε κόσμος απ'το στέκι και τους είπε να τις κατεβάσουν και δεν το δέχτηκαν.Πετά από λίγη ώρα πήγαν 5-6 άτομα πάλι απ'το στέκι και παίχτηκε το ίδιο σκηνικό, κατέβαζαν τις αφίσες και ξαφνικά κάποιοι θερμόαιμοι κνίτες άρχισαν να κοπανάνε. Το κλίμα είναι τεταμένο και μαζεύεται κόσμος. Σήμερα έχει γενική συνέλευση στις 13:00

συνέχεια αενημέρωσης
από Συντονιστικό Κατάληψης ΑΣΟΕΕ 4:04, Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου 2011
η απόφαση του συντονιστικού της ασοεε είναι ξεκάθαρη. Οι κομματικές-παραταξιακές αφίσες δε χωράνε σε αυτό το χώρο και το ίδιο αποφασίστηκε και σήμερα. Οι κνίτες τις πέσαν στους συντροφους και παρόλο που ήταν καμιά 30αριά, καταφέραν να φάνε ξύλο από 5 άτομα. Η φάση έληξε εκεί.
Το γεγονός ότι οι κνίτες δεν έκαναν λόγο περί αυτού στη γενική συνέλευση παρόλο που τους κατείγγειλε κόσμος,δείχνει ότι το να το πέσουν σε συντρόφους δεν αποτελούσε γραμμή του ΚΚΕ, αλλά πρωτοβουλία κνιτών που έσπασαν την κομματική γραμμή.
Συνπληρώνοντας πέρα από κάτι γρατζουνιές,δε χτύπησε κανεις σύντροφος, αλλά κάποιοι κνίτες μαζέψανε μπουκέτα στη μάπα.

ΑΠΟΡΡΗΤΑ ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ :Εκτενείς αναφορές στην αντιιμπεριαλιστική δράση του ΚΚΕ.

2011-09-07T01:02:00.004+03:00

Οι αγώνες και οι θέσεις του Κόμματος για τα Βαλκάνια και την ευρύτερη περιοχή, η στρατηγική και η επιρροή του στο λαό, απασχολούν τις αναφορές των Αμερικάνων διπλωματών
Το έντονο ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τις θέσεις και τη δράση του ΚΚΕ, αποκαλύπτουν τα απόρρητα τηλεγραφήματα που διέρρευσαν από το Wikileaks

Δεκάδες αναφορές στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας περιέχονται στα τηλεγραφήματα της αμερικάνικης πρεσβείας στην Αθήνα προς την Ουάσιγκτον. Τα απόρρητα έγγραφα είχε στην κατοχή του ο ιστότοπος Wikileaks και από χτες δημοσιεύονται ανεξέλεγκτα στο διαδίκτυο, μετά τη διαρροή των κωδικών από τη βρετανική εφημερίδα «Guardian». Στα χιλιάδες τηλεγραφήματα που έχουν δημοσιοποιηθεί μέχρι τώρα σε ελληνικούς ιστότοπους και αφορούν την Ελλάδα, περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων πληροφορίες και εκτιμήσεις των Αμερικάνων πρέσβεων στην Αθήνα για το ΚΚΕ.
Ανάμεσα στα ζητήματα που απασχολούν τους διπλωμάτες των ΗΠΑ, είναι η αντοχή του ΚΚΕ σαν μαρξιστικό - λενινιστικό κόμμα, παρά τις ανατροπές στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, η επιρροή του στο εργατικό κίνημα και η εκλογική του απήχηση, η συμμετοχή του στους εργατικούς, αντιιμπεριαλιστικούς και φοιτητικούς αγώνες, οι θέσεις του για τα εθνικά θέματα της Ελλάδας και οι διεθνείς σχέσεις του Κόμματος, ιδιαίτερα με την Κούβα.

Από το σύνολο των τηλεγραφημάτων, προκύπτει ότι εκπρόσωποι των αστικών κομμάτων, επιχειρηματίες και άλλοι παράγοντες του αστικού συστήματος μπαινόβγαιναν στην αμερικάνικη πρεσβεία(βλεπε Καρατζαφερης-Τζαβελα) και παρείχαν συστηματικά πληροφορίες και εκτιμήσεις για τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, τα Βαλκάνια και την ευρύτερη περιοχή, με αιχμή τα ενεργειακά και άλλα θέματα ενδιαφέροντος της αμερικάνικης διπλωματίας. Κάτω από αυτό το πρίσμα και σε σχέση με τις ιδιαίτερες επιδιώξεις των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή, εξετάζεται και η δράση του ΚΚΕ, που δείχνει να απασχολεί τους Αμερικάνους, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την αντιιμπεριαλιστική δράση του Κόμματος.

Στις 6/9/2007, λίγο πριν τις εκλογές, σε τηλεγράφημα για την κατάσταση στην Ελλάδα, η αμερικάνικη πρεσβεία στην Αθήνα εκτιμάει για το ΚΚΕ: «Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ) διαμορφώθηκε στα 1920 και παραμένει προσηλωμένο στον σοβιετικού τύπου μαρξισμό - λενινισμό. Παραδοσιακά ελέγχει τουλάχιστον 5% του ελληνικού εκλογικού σώματος και το τελευταίο διάστημα έχει διευρύνει τη δύναμή του, κερδίζοντας δυνάμεις που φεύγουν από το ΠΑΣΟΚ. Υπό την ηγεσία της ΓΓ, Αλέκας Παπαρήγα, το ΚΚΕ ευδοκιμεί σε καταστάσεις αναστάτωσης και παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην οργάνωση των εργαζομένων και στις απεργίες στο δημόσιο τομέα».

Σε επόμενο τηλεγράφημα, στις 17/12/2008, σχετικά με τα γεγονότα που ακολούθησαν τη δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου, η αμερικάνικη πρεσβεία αναφέρεται στους«δεινόσαυρους της σκληρής Αριστεράς», γράφοντας συγκεκριμένα: «Σε αντίθεση με τους ομολόγους τους σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, τα αριστερά κόμματα στην Ελλάδα δεν έχουν εξελιχθεί μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, την περαιτέρω ολοκλήρωση της ΕΕ και την οικονομική παγκοσμιοποίηση. Η ιδεολογία, οι τακτικές και οι στόχοι της ελληνικής "σκληρής αριστεράς", παραμένουν ίδιες με αυτές στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, και αποτελούν χώρο υποδοχής αποστρατευμένων αναρχικών.
Αντανακλώντας τις ιδεολογικές διαιρέσεις μιας προηγούμενης εποχής, η αριστερά παραμένει διασπασμένη ανάμεσα στο ΚΚΕ ορθόδοξο μαρξιστικό - λενινιστικό κόμμα, σοβιετικού τύπου και το νέο - αριστερό ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει υιοθετήσει τα συνθήματα και την νοοτροπία ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, διατηρεί όμως ακόμα μια σχετική πίστη στο μαρξισμό. Ενώ το ΚΚΕ υποστήριξε δημόσια μόνο ειρηνικές και πειθαρχημένες διαδηλώσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ πιο ανοιχτά παρότρυνε αναρχικούς και φοιτητές σε βίαιη δράση».
Τεντωμένες κεραίες για τα Βαλκάνια
Στις 23/7/2008, μετά τη σύλληψη Καράτζιτς, η αμερικάνικη πρεσβεία στην Αθήνα ενημερώνει ότι το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που εκφράζει «ασυμφωνία». Σύμφωνα με το τηλεγράφημα:
«Το Ελληνικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΕ), ένα από τα λίγα κόμματα σε όλο τον κόσμο που διατηρεί σταλινικό προσανατολισμό, εξέδωσε μια ασύμφωνη ανακοίνωση, ισχυριζόμενο ότι η σύλληψη αποτελεί ένδειξη ότι η Σερβία "έχει ενδώσει" σε αμερικανικές και ευρωπαϊκές πιέσεις. Στη δήλωσή του, το ΚΚΕ ονομάζει το Δικαστήριο της Χάγης "παράνομο και επαίσχυντο", δεδομένου ότι είναι το ίδιο δικαστήριο που "έχει την ευθύνη για τη φυλάκιση και το θάνατο του Μιλόσεβιτς", επειδή τόλμησε να αντισταθεί στον πόλεμο του ΝΑΤΟ κατά της χώρας του. Το ΚΚΕ κάλεσε ακόμα να συλληφθούν ο γγ του ΝΑΤΟ και οι σύμμαχοι πολιτικοί ηγέτες, κατηγορώντας τους για "μαζικά εγκλήματα εναντίον των λαών της Γιουγκοσλαβίας, για την κατάσταση του Κοσσυφοπεδίου, και την αναζωπύρωση του εθνικισμού και των απειλών για την ειρήνη στην περιοχή"».
Αργότερα και με αφορμή την ανεξαρτητοποίηση του Κοσσόβου, το αμερικάνικο προξενείο στη Θεσσαλονίκη στέλνει στην Ουάσιγκτον αναφορά για τη διαδήλωση που διοργάνωσε στις 22/2/2008 η Κομματική Οργάνωση Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ. Η καταγραφή είναι λεπτομερέστατη και μεταξύ άλλων αναφέρει: «Στις 19:30, περίπου 700 διαδηλωτές, περιλαμβανομένων των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας (ΚΚΕ) και της Κομμουνιστικής Νεολαίας της Ελλάδας (ΚΝΕ) συγκεντρώθηκαν στην Πλατεία Αριστοτέλους (σχέδια για την διαδήλωση είχαν αναγγελθεί εκ των προτέρων) και πορεύτηκαν σε κεντρικούς δρόμους της πόλης, με κόκκινες σημαίες και αναμμένα κεριά (...)
Τους καθοδηγούσε ο γραμματέας της ΚΟ Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ Κ. Αβραμόπουλος, ο οποίος σημείωσε ότι τόσο η ΝΔ, όσο και το ΠΑΣΟΚ, έχουν κοινή ευθύνη για την κατάσταση στα Βαλκάνια και ζήτησε από την κυβέρνηση της Ελλάδας να μην αναγνωρίσει το Κοσσυφοπέδιο. Οι διαδηλωτές σταμάτησαν πρώτα μπροστά από το γαλλικό προξενείο, ύστερα μπροστά από το γερμανικό προξενείο και τελικά σταμάτησαν για πέντε λεπτά μπροστά από το κτίριο που στεγάζει το αμερικανικό Γενικό Προξενείο. Φώναζαν αντιαμερικανικά συνθήματα (π.χ. "Αμερικανοί, φονιάδες των λαών, πηγαίνετε σπίτι", "Δεν είναι τρομοκράτες οι λαοί, τρομοκράτες είναι οι Αμερικανοί", "Εξήντα χρόνια ΝΑΤΟ, η ίδια ιστορία, βία, πολέμοι και τρομοκρατία").
Εκαψαν μια αμερικανική σημαία και με σπρέι έγραψαν στο πεζοδρόμιο, μπροστά από την κύρια είσοδο του κτιρίου, "Αμερικανοί, φονιάδες των λαών», με υπογραφή του ΚΚΕ. Στη συνέχεια, αναχώρησαν και η πορεία προχώρησε προς το Προξενείο της Σερβίας και το Βρετανικό Συμβούλιο, απ' όπου διαλύθηκε ειρηνικά».
Στο ίδιο τηλεγράφημα γίνεται μνεία στην «καλά προετοιμασμένη και αποτελεσματική» δράση της αστυνομίας. Συγκεκριμένα, γράφεται: «Το Γενικό Προξενείο των ΗΠΑ βρίσκεται στον 7ο όροφο ενός εμπορικού κτιρίου, το οποίο στεγάζει επίσης το αλβανικό Προξενείο και το Προξενικό Γραφείο της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης, η αστυνομία ήταν καλά προετοιμασμένη και προστάτευσε το κτίριο του Προξενείου με αποτελεσματικότητα. Τέσσερα τμήματα της αστυνομίας είχαν αναπτυχθεί γύρω από το κτίριο και δύο κλούβες της αστυνομίας, με ένα πυροσβεστικό όχημα, κρατούσαν κλειστό τον δρόμο στο πίσω μέρος του Προξενείου. Τοπικά τηλεοπτικά συνεργεία κάλυψαν τα γεγονότα».
Με προφανή στόχο να δημιουργήσει συνειρμούς για «ακραίες αντιδράσεις», ο Αμερικάνος πρόξενος επισυνάπτει στο ίδιο τηλεγράφημα την περιγραφή κινητοποίησης που έκανε την ίδια μέρα στη Θεσσαλονίκη η «Χρυσή Αυγή», αντιδρώντας στην πρόταση Νίμιτς «για την επίλυση του ονόματος της Μακεδονίας».
Ενοχλητική η αλληλεγγύη στην Κούβα
Αλλο τηλεγράφημα της αμερικάνικης πρεσβείας ασχολείται με τη στάση της Ελλάδας απέναντι στην Κούβα και παρατηρεί: «Η Ελλάδα ακολουθεί σε γενικές γραμμές την κοινή θέση της ΕΕ, σε ό,τι αφορά τις σχέσεις με την Κούβα (...) Δεν γνωρίζουμε καμία πρόσφατη επίσκεψη υψηλού επιπέδου μεταξύ αξιωματούχων των δύο χωρών. Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει κάνει επίσημες δηλώσεις σχετικά με τη μετάβαση από τον Φιντέλ στον Ραούλ Κάστρο και δεν έχει κάνει γενικά κανένα σχόλιο σχετικά με την Κούβα. Το Ελληνικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΕ) διατηρεί στενούς δεσμούς με το καθεστώς της Κούβας. Τον Μάιο του 2008, η Γενική Γραμματέας του ΚΚΕ κ. Παπαρήγα επισκέφθηκε την Αβάνα για να συναντηθεί με τον Ραούλ Κάστρο και άλλα κορυφαία μέλη του καθεστώτος του Κάστρο».
Αναφορές, τέλος, γίνονται στα τηλεγραφήματα που έχουν δημοσιοποιηθεί έως τώρα για κινητοποιήσεις του ΚΚΕ ενάντια στην ισραηλινή επέμβαση στην Λωρίδα της Γάζας. Αλλά και στη διοργάνωση κινητοποιήσεων με αιχμή τα ζητήματα της εκπαίδευσης, ιδιαίτερα εκείνες που έγιναν έξω από αμερικάνικων συμφερόντων σχολές, την περίοδο που συζητιόταν η εξομοίωση των πτυχίων που δίνουν σχολές ξένων χωρών, με εκείνα που παρέχουν τα ελληνικά τριτοβάθμια ιδρύματα.

Στα δίχτυα των ιστοσελίδων «κοινωνικής δικτύωσης»

2011-08-30T10:27:00.002+03:00

Τι είναι το Facebook, το MySpace και οι ομοειδείς ιστοτόποι του Διαδικτύου και τι συνέπειες έχει η συμμετοχή σ' αυτούς

Chat Rooms (εικονικά δωμάτια συνομιλίας). Το κοριτσάκι αριστερά νομίζει ότι συνομιλεί με κάποιον στην ηλικία της και τον ρωτάει τι του αρέσει να κάνει μετά το σχολείο. Εχοντας καταχωρήσει ψεύτικα στοιχεία και ψεύτικη φωτογραφία, της απαντάει ότι είναι 14 χρονών και ότι είναι φανατικός της καλής φυσικής κατάστασης...

Τα τελευταία χρόνια, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν αποκτήσει λογαριασμό σε κάποια ιστοσελίδα «κοινωνικής δικτύωσης», δηλαδή σε μια ειδική κατηγορία «μαγαζιών» στο Διαδίκτυο, που προσφέρουν δωρεάν τη δυνατότητα να αναρτήσει κανείς κάποια στοιχεία που θα αποτελέσουν το διαδικτυακό προφίλ του, να δημιουργήσει ομάδες «φίλων» και να συμμετέχει ως «φίλος» σε ομάδες που έχουν δημιουργήσει άλλοι. Το δωρεάν της υπηρεσίας οφείλεται στο επιχειρηματικό μοντέλο αυτής της οικονομικής δραστηριότητας των μονοπωλίων που την προσφέρουν (Google, Murdoch, Microsoft κ.ά.), και το οποίο προς το παρόν στηρίζεται περισσότερο στις διαφημίσεις, αλλά και στο εμπόριο των στοιχείων όσων ανοίγουν «λογαριασμό» στις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης. «Ψηφιακό χρυσάφι» χαρακτηρίζουν τα προφίλ οι διαφημιστές, γι' αυτό εδώ και χρόνια υπάρχουν εταιρείες ειδικευμένες στην επεξεργασία αυτών των στοιχείων, τα οποία αγοράζουν από τους παρόχους των ιστοσελίδων και πουλάνε στους κάθε λογής ενδιαφερόμενους.

Εικονικοί νεωτερισμοί

Οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης τύπου Facebook και MySpace είναι οι πιο διαδεδομένες και φαίνεται να έχουν κυριαρχήσει στον κλάδο αυτό της βιομηχανίας πληροφορικής. Υπάρχουν όμως και χιλιάδες άλλες με πιο εξειδικευμένο χαρακτήρα, σχετιζόμενο με τα ενδιαφέροντα των συμμετεχόντων, ή με την προώθηση των προϊόντων και των υπηρεσιών κάποιας εταιρείας. Ολες ανήκουν σε μια ευρύτερη κατηγορία που περιλαμβάνει τα ιστολόγια (blogs), τις ιστοσελίδες μικροϊστολογίων (π.χ. Twitter), τις ιστοσελίδες διαμοιρασμού φωτογραφιών (π.χ. Flickr) και βίντεο (π.χ. YouTube), τους τρισδιάστατους εικονικούς κόσμους (π.χ. SecondLife), τις ιστοσελίδες «ταιριάσματος» ανθρώπων με κοινά ενδιαφέροντα και επιθυμητά χαρακτηριστικά εμφάνισης, «πορτοφολιού» κτλ.

Εργαζόμενη απολύθηκε στις ΗΠΑ επειδή ανύποπτη δημοσίευσε στην ιστοσελίδα της στο Facebook την «άσεμνη» φωτογραφία θηλασμού του νεογέννητου παιδιού της.

Ολοι αυτοί οι διαδικτυακοί τόποι υποτίθεται ότι προσφέρουν επικοινωνία, νέες φιλίες και επαγγελματικές επαφές, ανταλλαγή γνώσης, ζωντανή (online) υποστήριξη, διασκέδαση. Πλασάρονται ως νεωτερισμός, αξιοποιώντας το γνωστό ιδεολόγημα ότι καθετί που εμφανίζεται ως νέο είναι εξ ορισμού προοδευτικό, θετικό, χρήσιμο, έως και απαραίτητο. Ομως, αν στην πραγματικότητα οδηγούν σε μεγαλύτερη απομόνωση ή αποξένωση στον πραγματικό κόσμο, αν καναλιζάρουν τις κοινωνικές αντιδράσεις σε αποδεκτά ή διαχειρίσιμα από το σύστημα πλαίσια, αν βάζουν εμπόδια στην κοινωνική πάλη, τον αγώνα για την αλλαγή του κόσμου, τότε πρέπει να χαρακτηριστούν, όχι ως το νέο και το προοδευτικό, αλλά ως οπισθοδρόμηση με περιβολή καινοτομίας. Κι εκείνοι που λένε ότι επιδιώκουν την κοινωνική αλλαγή μέσα από δραστηριότητες στους εικονικούς κόσμους, πρέπει να παραδεχτούν ότι πρόκειται για τουλάχιστον αναποτελεσματική αν όχι αποπροσανατολιστική μέθοδο. Αραγε τα μονοπώλια που «προσφέρουν» αυτούς τους εικονικούς κόσμους τους προσφέρουν ως θερμοκήπια κοινωνικής αλλαγής και προόδου;

Σε αναζήτηση ελπίδας και αναπλήρωσης

Αν θεωρήσουμε ακριβή τα στοιχεία που δίνουν οι ίδιες οι εταιρείες ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης τότε στο σύνολό τους έχουν εκατοντάδες εκατομμύρια εγγεγραμμένους και ο αριθμός αυτός συνεχίζει να μεγαλώνει γοργά. Οι αιτίες αυτής της μεγάλης διάδοσης, τουλάχιστον στις μεγαλύτερες ηλικίες πρέπει να αναζητηθούν στον τρόπο ζωής που επιβάλλει η καπιταλιστική παραγωγή, στη γενικότερη αίσθηση αποξένωσης και μοναξιάς που δημιουργεί. Οι δύο δουλειές για όσους τις έχουν, η ανασφάλεια της εργασίας και το βαρύ χτύπημα της προσωπικότητας από τη συχνή ή μακρόχρονη ανεργία, η έλλειψη κοινωνικής φροντίδας για το μεγάλωμα των παιδιών και για τους ηλικιωμένους, ο ατομισμός και η καλλιέργεια της απόλυτα προσωπικής ευθύνης για τη χαμηλή ποιότητα ζωής που επιβάλλει το καπιταλιστικό σύστημα στη μεγάλη μάζα των ανθρώπων, δημιουργούν τις προϋποθέσεις για να αναζητηθεί ελπίδα και αναπλήρωση της χαμένης ανθρωπιάς στους εικονικούς κόσμους.

Για τους νέους και τα παιδιά λειτουργεί ένα επιπλέον ισχυρό στοιχείο εξώθησης στη χρήση ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης: ο παράγοντας της κοινωνικής πίεσης. Οταν οι περισσότεροι από τους συμμαθητές σου, τους συμφοιτητές σου και γενικότερα την παρέα σου έχουν λογαριασμό στο Facebook, εσύ που δεν έχεις νιώθεις στους απέξω. Ακούς να μιλάνε για πράγματα που έγιναν ή ειπώθηκαν σε έναν κόσμο άγνωστο σε σένα και νιώθεις να απομονώνεσαι. Κι είναι τόσο εύκολο να συμμετέχεις κι εσύ σ' αυτό που είναι του συρμού... Χρειάζεται να έχεις αναπτύξει μεγάλες αντιστάσεις, ισχυρά φίλτρα, ώστε να απορρίψεις κάτι που κάνουν «όλοι» οι άλλοι και τουλάχιστον από πρώτη ματιά φαίνεται ενδιαφέρον, αν όχι και ωφέλιμο.

Σύμφωνα με μελέτες δημογραφικών στοιχείων του Facebook, 50% - 84% των εγγεγραμμένων είναι μεταξύ 14 και 26 ετών. Οι μισοί απ' όσους έχουν ανοίξει λογαριασμό είναι μαθητές του γυμνασίου ή του λυκείου, ενώ σχεδόν οι άλλοι μισοί φοιτούν σε ανώτερα ή ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, ή είναι απόφοιτοι. Από τα στοιχεία δεν μπορεί να βγει συμπέρασμα, αν η απουσία πληθυσμιακών στρωμάτων με χαμηλότερου επιπέδου μόρφωση σχετίζεται με το γενικά μικρότερο ποσοστό πρόσβασης που έχουν αυτά τα στρώματα στο Διαδίκτυο, ή με απόρριψη από μέρους τους της εικονικής κοινωνικής δικτύωσης, πιθανώς σε όφελος της πραγματικής κοινωνικής δικτύωσης. Αδιευκρίνιστοι είναι και οι λόγοι που οι γυναίκες αποτελούν το 55% - 60% των ενταγμένων σε εικονικά κοινωνικά δίκτυα. Εκείνο που φαίνεται καθαρά από τα στοιχεία, είναι ότι και για τα δύο φύλα τα ποσοστά συμμετοχής μειώνονται με την αύξηση της ηλικίας.

Η χαρά των απατεώνων

Οι ιστοσελίδες εικονικής κοινωνικής δικτύωσης περιέχουν παγίδες και κινδύνους. Οπως έχει διαπιστωθεί, παρά τις παραινέσεις για το αντίθετο, η μεγάλη πλειοψηφία όσων συμμετέχουν περιλαμβάνουν στα προφίλ τους προσωπικές πληροφορίες, φωτογραφίες, ενδιαφέροντα, προτιμήσεις, αδυναμίες, ψυχολογική κατάσταση τη δεδομένη στιγμή, χόμπι, ορισμένοι ακόμα και τον αριθμό τηλεφώνου ή τη διεύθυνσή τους. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος για τα παιδιά, με δεδομένο ότι δεν υπάρχει καμία διασφάλιση ταυτοποίησης του πραγματικού προσώπου πίσω από ένα διαδικτυακό προφίλ, άρα μπορεί κάλλιστα κάποιος που εμφανίζεται ως δεκαεξάχρονο κορίτσι, να είναι ένας 45χρονος άντρας. Είναι σαν να τυπώνεις ευαίσθητα προσωπικά σου στοιχεία σε τρικ και να τα σκορπάς στους δρόμους των πόλεων και των χωριών όλης της χώρας, αν όχι ολόκληρου του κόσμου. Η χαρά των απατεώνων, αλλά και των υπηρεσιών, που βγαίνουν από τον κόπο να σχηματίσουν το κοινωνικό και πολιτικό προφίλ όποιων βάζουν στο μάτι για πολιτικούς ή άλλους λόγους. Τους το παρέχουν τα ίδια τα θύματα «στο πιάτο» μαζί με τον κύκλο των φίλων και επαφών. Και είναι πολύ εύκολο τα στοιχεία του προφίλ να συνδυαστούν και με άλλα διαθέσιμα στοιχεία για να οδηγήσουν σε ένα υπερπλήρες προφίλ, που θα επιτρέψει «ψάρεμα» για πληροφορίες, εκβιασμό, οικονομική, κοινωνική ή ψυχολογική πίεση. Στην ηπιότερη εκδοχή, τα στοιχεία του προφίλ μπορούν να χρησιμοποιηθούν για παρενόχληση. Η περίπτωση της έφηβης Αμερικανίδας Megan Meier που έπεσε θύμα τέτοιας παρενόχλησης και μάλιστα όχι από επαγγελματία, αλλά από ένα συνομήλικό της, με τελικό αποτέλεσμα να αυτοκτονήσει, δείχνει τη δύναμη που δίνει στον κακοπροαίρετο η γνώση ευαίσθητων προσωπικών στοιχείων.

Καθένας που έχει ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης χάνει τον έλεγχο όλων των προσωπικών του στοιχείων που περιλαμβάνονται σ' αυτή. Η εταιρεία πάροχος έχει δικαίωμα χρήσης όλων αυτών των πληροφοριών και διατήρησής τους στο διηνεκές. Αν δημοσιεύσετε μια φωτογραφία στην προσωπική σας ιστοσελίδα και τη δείτε δημοσιευμένη με τρόπο προσβλητικό ή περιπαικτικό σε μια άλλη ιστοσελίδα ή περιοδικό, μη σας κάνει εντύπωση. Σ' αυτά τα δικαιώματα χρήσης από τον πάροχο που περιλαμβάνονται στα «ψιλά γράμματα» της σύμβασης που αποδεχτήκατε, για να «ανοίξετε σελίδα» στηρίζεται και το γενικότερο εμπόριο των προσωπικών πληροφοριών των εγγεγραμμένων.

Προβοκατόρικα προφίλ

Εύκολη και διαδεδομένη είναι η αυθαίρετη και προβοκατόρικη κατασκευή από τρίτους λογαριασμών για γνωστά δημόσια πρόσωπα, όπως συνέβη πρόσφατα στο Facebook με λογαριασμούς στο όνομα της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και άλλων στελεχών του Κόμματος. Γνωρίζοντας κάποια στοιχεία που θα κάνουν αληθοφανές το προφίλ και προσθέτοντας ως φίλους ένα δύο άλλα επίσης πλασματικά διαδικτυακά προφίλ γνωστών κομματικών στελεχών, δημιουργείται η εντύπωση ότι πρόκειται για λογαριασμούς που δημιούργησαν οι εμφανιζόμενοι ως κάτοχοί τους. Οι σκοποί προφανείς: προβοκάτσιες με τη μορφή παραπλάνησης, λασπολογίας, ακόμα και παρακίνησης σε ενέργειες στην πραγματική ζωή. Και βέβαια, η καταγραφή όσων αιτούνται εγγραφής ως «φίλων». Δεν είναι μόνο οι ευκολόπιστοι που μπορεί να πέσουν θύματα τέτοιας απάτης. Σε πείραμα που έγινε σε συνέδριο υπευθύνων ασφαλείας πληροφοριακών συστημάτων, πενήντα απ' αυτούς εγγράφηκαν μέσα σε μια μέρα ως φίλοι ενός ψεύτικου λογαριασμού. Πέρα από τη δημιουργία ψεύτικων λογαριασμών, είναι δυνατή η κλοπή γνήσιας διαδικτυακής ταυτότητας από κακοπροαίρετους χάκερς και η χρήση της για διάπραξη παρενοχλήσεων ακόμη και εγκλημάτων.

Μπούμερανγκ

Πολλές είναι τα τελευταία χρόνια οι περιπτώσεις αποκάλυψης ότι τα εικονικά κοινωνικά δίκτυα λειτούργησαν ως παγίδα για τα μέλη τους, στην επαγγελματική τους ζωή. Ανθρωποι απολύθηκαν, επειδή ο εργοδότης τους διαπίστωσε ότι στη σελίδα τους στοFacebook έγραφαν κάτι «μη πολιτικώς ορθό», ή εξέφραζαν απόψεις αντίθετες με τα συμφέροντα της εταιρείας. Ερευνα στις ΗΠΑ έδειξε ότι το ένα τρίτο των εργοδοτών παραδέχεται πως έχει απορρίψει αιτήσεις για πρόσληψη με βάση τα στοιχεία για τον υποψήφιο που αλίευσε από το Διαδίκτυο και ιδιαίτερα από τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Σε ακραία περίπτωση γυναίκα δεν προσλήφθηκε επειδή θεωρήθηκε προκλητική η φωτογραφία θηλασμού του παιδιού της που είχε βάλει στην ιστοσελίδα της, θέλοντας να προάγει το θηλασμό. Πολλές μεγάλες εταιρείες έχουν υπαλλήλους στο τμήμα προσωπικού που σαρώνουν το Διαδίκτυο για πληροφορίες σχετικά με νυν και υποψήφιους υπαλλήλους. Υπάρχουν και ειδικές εταιρείες που ασχολούνται με αυτή τη δουλειά για λογαριασμό άλλων. Το πάτημα του κουμπιού αποστολής προσωπικών δεδομένων στο Διαδίκτυο μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες.

Η βέβαιη απώλεια

Οι νέοι που έχουν λογαριασμούς σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, σύμφωνα με έρευνες ασχολούνται κατά μέσο όρο περισσότερες ώρες με την παρακολούθηση και ενημέρωσή τους, απ' ό,τι με την παρακολούθηση τηλεόρασης. Στον προϋπάρχοντα παράγοντα ανώφελης και συχνά άσκοπης σπατάλης χρόνου που αφαιρεί ώρες από τα παιδιά για παιχνίδι, κοινωνική αλληλεπίδραση, συζήτηση με συνομηλίκους και μεγαλύτερους, σχολική μελέτη και διάβασμα εξωσχολικών βιβλίων, προβληματισμό, αναζήτηση, περιπέτεια, ισόρροπη ανάπτυξη της προσωπικότητας, προστέθηκε κι ένας νέος. Αυξάνονται οι περιπτώσεις παιδιών και νέων που εμφανίζουν παθολογική εξάρτηση από τη χρήση υπολογιστών.

Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τη νεολαία, ούτε μόνο τις ακραίες περιπτώσεις. Η ενημέρωση του προσωπικού προφίλ στους τρεις ιστοτόπους κοινωνικής δικτύωσης που έχει κατά μέσον όρο ο κάθε χρήστης τέτοιων υπηρεσιών, η διαχείριση του κύκλου «φίλων», η παρακολούθηση των μηνυμάτων και σχετικών δραστηριοτήτων τους είναι ιδιαίτερα χρονοβόρα υπόθεση. Περιορίζει σημαντικά το διαθέσιμο χρόνο για πραγματική κοινωνική επαφή. Αποτελεί μέρος του γενικότερου ζητήματος καλής χρήσης και αξιοποίησης του Διαδικτύου και των ηλεκτρονικών υπολογιστών γενικότερα, έτσι, που να αποτελούν χρήσιμα εργαλεία που επεκτείνουν τις ανθρώπινες δυνατότητες και όχι «μαύρες τρύπες», όπου πετάμε κομμάτι κομμάτι τη ζωή μας. Ακόμα κι αν κάποιος καταφέρει να αποφύγει όλες τις άλλες παγίδες και τους κινδύνους των ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης, την αφιέρωση πολύτιμου χρόνου δεν μπορεί να την αποφύγει.

Παράλληλα με τον πραγματικό κόσμο, τον πιο ενδιαφέροντα και σημαντικό απ' όλους, υπάρχουν σήμερα πολλοί εικονικοί κόσμοι, μεγαλύτεροι τάχα, αλλά στην πραγματικότητα μικρόκοσμοι, με ύπαρξη δανεική και ελεγχόμενη, με περιεχόμενο που περιορίζει αντί να διευρύνει τους ορίζοντες, με χαρακτήρα που αυξάνει την αίσθηση «ξένος μέσα στο πλήθος». Κανείς δεν πρέπει να τους αγνοεί. Επηρεάζουν ήδη εκατομμύρια. Χρειάζεται ενημέρωση των παιδιών αλλά και των μεγαλύτερων, γονιών και μη. Γνώση των κινδύνων και των συνεπειών και σωστή αξιολόγηση των «ωφελημάτων». Γνώση που θα οδηγήσει στην ενημερωμένη επιλογή και πιθανότατα στην απόρριψη, κόντρα στο ρεύμα.

ανορθογραφος: «Μυστικά κονδύλια»: Μια (παλιά) υπέροχη ιστορία......

2011-08-28T13:37:00.000+03:00

ανορθογραφος: «Μυστικά κονδύλια»: Μια (παλιά) υπέροχη ιστορία......: Από τα «μυστικά κονδύλια» που διατίθονταν στη μετεμφυλιακή Ελλάδα για το χρηματισμό «δημοσιογράφων» οι οποίοι υμνούσαν τη Χωροφυλακή και συμ...

Η συμβολή της σοσιαλδημοκρατίας στην άνοδο του φασισμού και οι πλαστογράφοι της Ιστορίας

2011-08-21T13:02:00.000+03:00

Πλαστογράφοι της Ιστορίας από κοινού με το πολιτικό κατεστημένο της ιμπεριαλιστικής ΕΕ ανακήρυξαν την 23η Αυγούστου μέρα μνήμης κατά των ολοκληρωτικών καθεστώτων φασισμού και κομμουνισμού. Εξομοιώνουν τον κομμουνισμό με το φασισμό.

Μαζί οι «φιλελεύθεροι», οι σοσιαλδημοκράτες, οι οικολόγοι - πράσινοι και δυνάμεις τύπου ΛΑ.Ο.Σ. πήραν αυτή την αντιδραστική επαίσχυντη απόφαση.

Αποσπούν το φασισμό από τη μήτρα που τον γέννησε και που είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, προκειμένου να αθωώσουν τον ιμπεριαλισμό ως σύστημα που γεννά τις αιτίες των πολέμων.

Λένε ότι τον φασιστικό άξονα, που εξαπέλυσε πρώτος τον πόλεμο, τον νίκησε η δημοκρατία. Και όταν οι πολιτικοί ηγέτες των καπιταλιστικών κρατών μιλούν για δημοκρατία, δεν εννοούν τη δημοκρατία όπου κάνουν κουμάντο οι πολλοί, οι λαοί, αλλά αυτή όπου κάνει κουμάντο το κεφάλαιο. Γι' αυτό και λένε ότι δε νίκησε παντού σ' όλη την Ευρώπη η δημοκρατία, αφού μια σειρά χωρών υποδουλώθηκαν στον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό.

Γι' αυτό και πανηγυρίζουν για την επανένωση της Ευρώπης μετά την «πτώση του τείχους». Την επανένωση στις αξίες της ελευθερίας και δημοκρατίας, δηλαδή της ιμπεριαλιστικής ελευθερίας και δημοκρατίας. Γι' αυτό και καθιέρωσαν αυτή τη μαύρη για τους λαούς της Ευρώπης μέρα.

Μιλούν για την ελευθερία και δημοκρατία που κατέκτησαν οι πρώην σοσιαλιστικές χώρες με την αντεπανάσταση και την ίδια ώρα εντείνονται οι διώξεις σ' αυτές τις χώρες κατά των κομμουνιστών, Κομμουνιστικά Κόμματα είναι στην παρανομία ενώ οι συνεργάτες των Γερμανών, όπως στις Βαλτικές χώρες, αναδεικνύονται εθνικοί ήρωες.

Επιχειρούν να σβήσουν από την Ιστορία το ρόλο των λαϊκών κινημάτων στην οργάνωση του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα ενάντια στην κατοχή της χιτλερικής συμμαχίας, το ρόλο των λαϊκών κινημάτων ενάντια στο φασισμό σε κάθε χώρα, στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που διεξήγαγε η αστική τάξη, το ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος, όπως στην Ελλάδα, όπου υπήρξε εμπνευστής, ψυχή και οργανωτής της Εθνικής Αντίστασης.

Τα αντικομμουνιστικά κέντρα

«Μετά τη νίκη της αντεπανάστασης στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες (1989 - 1991), ξεκίνησε μια πιο συντονισμένη παγκόσμια προσπάθεια να ξαναγραφτεί η Ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο ιμπεριαλισμός επιχειρεί να σβήσει την προσφορά του κομμουνιστικού κινήματος, να κρύψει τις κατακτήσεις του σοσιαλιστικού συστήματος. Επιδιώκει να καταστήσει τις νεότερες γενιές ευάλωτες στη μαύρη προπαγάνδα, να τις υποτάξει μαζικά στα σημερινά του εγκλήματα. Ο αντικομμουνισμός αποτελεί παγκόσμια ιδεολογική και πολιτική δράση των δυνάμεων του κεφαλαίου, προκειμένου να υψωθούν απέραστα τείχη, για να μη βγει ο κόσμος από το πισωγύρισμα όπου τον έφερε η αντεπανάσταση του 1989 - 1991.

Τα ιμπεριαλιστικά "κέντρα" συγκαλύπτουν ότι οι άδικοι πόλεμοι ξεπηδούν από τη φλέβα του καπιταλιστικού συστήματος, ότι δεν οφείλονται σε κάποιους μανιακούς, όπως συχνά παρουσιάζουν τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι. Οι πόλεμοι γίνονται επειδή υπάρχει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις για το μοίρασμα των αγορών, για τη "διέξοδο" από τις οικονομικές κρίσεις του καπιταλισμού μέσα από τη χειρότερη μορφή καταστροφής των παραγωγικών δυνάμεων, τον πόλεμο. Ακόμα, με στόχο την αναδιάταξη στο συσχετισμό δυνάμεων των ιμπεριαλιστικών κρατών.

Ταυτόχρονα, αποσιωπούν το γεγονός ότι η ΕΣΣΔ κατέβαλε μεγάλες και πολύχρονες προσπάθειες για να αποσοβηθεί η πολεμική έκρηξη, ότι ακολουθούσε με συνέπεια πολιτική ειρήνης, επειδή μόνο από αυτήν είχε συμφέρον για να οικοδομηθεί η σοσιαλιστική κοινωνία. Εχοντας καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, είχε καταργήσει και το κίνητρο της συμμετοχής στο μοίρασμα και στο ξαναμοίρασμα του κόσμου. Η Σοβιετική Ενωση υποχρεώθηκε να διεξαγάγει έναν πόλεμο που προκάλεσε ο ιμπεριαλισμός.

Κρύβουν, επίσης, επιμελώς ότι ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος αναθέρμανε τις ελπίδες των αντεπαναστατικών δυνάμεων στη Σοβιετική Ενωση, που τον είδαν ως τη μεγάλη ευκαιρία για την παλινόρθωση του καπιταλισμού και συμμάχησαν με τους Γερμανούς.

Τα αντικομμουνιστικά "κέντρα" ονοματίζουν σήμερα την Αντίσταση "τρομοκρατία"! Εμφανίζουν ως σφαγές αμάχων την παραδειγματική τιμωρία των "δωσίλογων". Προβάλλουν ως βασική αιτία της δημιουργίας οργανώσεων τύπου "Ταγμάτων Ασφαλείας" και της συνεργασίας με τους κατακτητές την ανάγκη "αθώων να προστατευθούν από το αιματηρό όργιο που εξαπέλυσαν εναντίον τους οι κομμουνιστές"!

Αντιστρέφουν πλήρως την πραγματικότητα. Δεν είναι μόνο οι δυνάμεις του "Αξονα" που διέπραξαν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Είναι και οι κυβερνήσεις των "δημοκρατικών" ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Από τα πιο χαρακτηριστικά εγκλήματα των ΗΠΑ - Βρετανίας ήταν ο βομβαρδισμός της Δρέσδης (13 προς 14 Φλεβάρη 1945), στη διάρκεια του οποίου η πόλη μεταμορφώθηκε σε σωρούς ερειπίων, χάθηκαν πάνω από 120.000 άνθρωποι και καταστράφηκε ανυπολόγιστης αξίας πολιτιστικός πλούτος. Κι αυτό, παρότι ο βομβαρδισμός της Δρέσδης δεν είχε στρατιωτική σημασία. Σήμερα, δε λείπουν και εκείνοι που ισχυρίζονται ότι η Δρέσδη βομβαρδίστηκε μετά από απαίτηση του Στάλιν!! Ομως, τα εργοστάσια της Γερμανίας, όπου οι ΗΠΑ είχαν επενδύσεις, παρέμειναν άθικτα.

Η έκρηξη αυτενέργειας, που έδειξε το μεγαλύτερο τμήμα του σοβιετικού λαού, η τέτοια προσήλωση στο στόχο και η συνειδητή πειθαρχία δεν μπορούσαν να υπάρξουν σε συνθήκες τρόμου σε βάρος του λαού, όπως ισχυρίζονται ότι υπήρχαν η ιμπεριαλιστική και η οπορτουνιστική προπαγάνδα. Δεν ήταν δυνατό να δράσουν σε συνθήκες τρόμου οι οικοδόμοι του σοσιαλισμού, που μετέφεραν στα ενδότερα της Σοβιετικής Ενωσης χιλιάδες εργοστάσια και επιχειρήσεις των δυτικών περιοχών, για να συνεχιστεί η παραγωγή. Οι οικοδόμοι του σοσιαλισμού, που, μεσούντος του πολέμου, έχτιζαν από την αρχή τις ερειπωμένες περιοχές, όταν οι γερμανικές στρατιές τις εγκατέλειπαν. Εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες έπιασαν δουλειά στα εργοστάσια αντικαθιστώντας στην παραγωγή τους άντρες που πολεμούσαν στο μέτωπο. Περισσότερες από 1 εκατομμύριο γυναίκες στα κολχόζ απέκτησαν τα επαγγέλματα της οδηγού και της μηχανικού. Πάνω από 200 χιλιάδες έγιναν υπεύθυνες συνεργείων και πρόεδροι κολχόζ, ενώ 1 εκατομμύριο πήραν μέρος στις μάχες, στο μέτωπο και στα αντάρτικα τμήματα.

Αλλά και οι τέτοιας έκτασης και βάθους γιγάντιες στρατιωτικές επιχειρήσεις, όπως αυτές που διεξήγαγε ο Κόκκινος Στρατός, ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθούν δίχως την αυτοθυσία, την πρωτοβουλία και την ατομική υπευθυνότητα από τους πολιτικούς και στρατιωτικούς ιθύνοντες κάθε χώρου» (Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ «Για τα 65 χρόνια από τη μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών 9 Μάη 1945», «Ρ» 2/5/2010).

Αλλά οι ιμπεριαλιστές φτιάχνουν και δικές τους ανύπαρκτες ιστορικές επετείους για να ενσταλάζουν το δηλητήριο του αντικομμουνισμού, ως όπλο στον ολοκληρωτικό πόλεμό τους κατά των λαών. Ετσι καθιέρωσαν την 23η Αυγούστου μέρα μνήμης κατά των ολοκληρωτικών καθεστώτων φασισμού και κομμουνισμού.

Και στην Ελλάδα

Και στη χώρα μας διάφοροι δημοσιολόγοι και συγγραφείς, που αυτοαποκαλούνται ή τους εμφανίζουν ως αντικειμενικούς κριτές της Ιστορίας, βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία επιβολής αυτής της επικίνδυνης άποψης προκειμένου να υποτάξουν λαϊκές δυνάμεις στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και ιδιαίτερα τη νεολαία, η οποία δεν έχει κατακτημένη την ιστορική πείρα του 20ού αιώνα, το ρόλο του σοσιαλισμού και της ΕΣΣΔ στη συντριβή του φασισμού. Και είναι πολύπλευρη αυτή η άτιμη προπαγάνδα. Και αμιγώς αντισοβιετική και αντικομμουνιστική γενικά, αλλά και αντιΚΚΕ.

Λένε, λοιπόν, και γράφουν για την Ελλάδα την περίοδο της φασιστικής κατοχής περί «κομμουνιστικής τρομοκρατίας» που προκάλεσε τη δημιουργία των «Ταγμάτων Ασφαλείας». Επιχειρούν να εξομοιώσουν τα εγκλήματα των δωσίλογων, των ταγματασφαλιτών, των συνεργατών των κατοχικών δυνάμεων, βάζοντάς τα στην ίδια μοίρα με τις ενέργειες αυτοάμυνας του ανταρτοπόλεμου. Λες και δεν ήταν τα «Τάγματα Ασφαλείας» τα ένοπλα τμήματα υπεράσπισης του καθεστώτος των δωσίλογων και των Κουίσλιγκς, που δρούσαν ως κοινοί εγκληματίες κατά των λαϊκών ανθρώπων που αντιστέκονταν στον καταχτητή, που πάλευαν για την απελευθέρωση της πατρίδας. Λες και δεν ήταν τα «Τάγματα Ασφαλείας» που δημιουργήθηκαν στην Κατοχή από τους Ράλληδες και τους Γερμανούς καταχτητές, με τις ευλογίες των Εγγλέζων, για να χτυπήσουν το ΕΑΜ και το ΚΚΕ και για να έχει ένα ακόμη ένοπλο στήριγμα το αστικό κράτος! Αλλωστε, η ελληνική αστική τάξη μετά την απελευθέρωση βρήκε το ένοπλο στήριγμά της στα «Τάγματα Ασφαλείας». Με τα «Τάγματα Ασφαλείας» και τους Αγγλους χτύπησε το λαϊκό κίνημα για να εγκαθιδρύσει τη δική της εξουσία, αφού ο αστικός πολιτικός κόσμος δεν είχε κανένα λαϊκό έρεισμα, μια και στον απελευθερωτικό πόλεμο ηγήθηκε η εργατική τάξη με τους συμμάχους της. Βεβαίως και οι επιλογές της άρχουσας τάξης της Ελλάδας μετά την εισβολή των Γερμανών δεν ήταν ενιαίες, πράγμα εντελώς φυσιολογικό, αφού τα ιδιαίτερα συμφέροντα τμημάτων της διαφέρουν. Ετσι, το τμήμα της που είχε οικονομικοπολιτικές σχέσεις με τους Αγγλογάλλους φρόντισε να φύγει από την Ελλάδα για τη Μέση Ανατολή, το δε τμήμα της που είχε ανάλογες σχέσεις με τους Γερμανούς έμεινε στην Ελλάδα για να εγκαθιδρύσει το κατοχικό καθεστώς με διάφορα πολιτικά σχήματα και πρόσωπα.

Αυτή η πραγματικότητα έβαζε τη σφραγίδα της στη μεταπελευθερωτική πορεία της Ελλάδας και οδήγησε στις μάχες του Δεκέμβρη και στον εμφύλιο πόλεμο. Ουσιαστικά όλη η πορεία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα έθετε αντικειμενικά το ζήτημα της εξουσίας μετά την απελευθέρωση. Και απασχολούσε το ίδιο την άρχουσα τάξη και τα πολιτικά της κόμματα, αλλά και την εργατική τάξη και το κόμμα της καθώς και τη συμμαχία της στο συνασπισμό του ΕΑΜ.

Αλλωστε, πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευτεί, π.χ., η ένοπλη δράση του ΕΔΕΣ με τη στήριξη των Αγγλων κατά του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ σ' όλη τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα; Ο λαός είχε ήδη καταχτήσεις με τα όργανα λαϊκής αυτοδιοίκησης, τα λαϊκά δικαστήρια, αλλά και κυβέρνηση, την Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ). Είχε ακόμη το δικό της λαϊκό στρατό, τον ΕΛΑΣ, και την πλειοψηφία του ελληνικού λαού συσπειρωμένη στο ΕΑΜ. Αυτό το κίνημα έπρεπε πάση θυσία να τσακιστεί από την άρχουσα τάξη.

Αυτή η τεράστια συκοφαντική προπαγανδιστική εκστρατεία είναι γέννημα των ιμπεριαλιστικών κέντρων και παρουσιάζεται ως ιστορία, ως αλήθεια, από τα αστικά ΜΜΕ. Μα παρουσιάζεται ως αλήθεια, ως ιστορία, γιατί η προσωρινή ήττα του σοσιαλισμού, με την αντεπανάσταση, αξιοποιείται από τον ιμπεριαλισμό ως όπλο κατά της πάλης των λαών για το δικό τους μέλλον, του αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού και το πέρασμα στο σοσιαλισμό, για την κομμουνιστική κοινωνία.

Τα διεθνή μονοπώλια και ο Χίτλερ

Αλλά ποιες δυνάμεις βοήθησαν στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία; Τα γερμανικά μονοπώλια. Σημαντικό όμως ρόλο έπαιξαν επίσης τα μονοπώλια των ΗΠΑ και της Αγγλίας και οι κυβερνήσεις τους. Οι τράπεζες και τα άλλα μονοπώλια των ΗΠΑ και της Αγγλίας επένδυσαν δισεκατομμύρια δολάρια στην ανόρθωση του δυναμικού της πολεμικής βιομηχανίας της Γερμανίας, έχοντας υπόψη να χρησιμοποιήσουν τη χώρα αυτή στον αγώνα εναντίον της Σοβιετικής Ενωσης. Οι μεγάλοι Αμερικανοί ιδιοκτήτες μονοπωλίων, όπως ο Μόργκαν, ο Ντιπόν, ο Ροκφέλερ και άλλοι, αρκετά χρόνια ενίσχυαν το χιτλερικό κόμμα.

ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία υπολόγιζαν ότι θα πετύχαιναν να στρέψουν τον Χίτλερ κατά της ΕΣΣΔ, ώστε και η σοβιετική εξουσία να ανατραπεί και η αποδυναμωμένη Γερμανία να υποχρεωθεί να δεχτεί τους δικούς τους όρους μετά το τέλος του πολέμου στο μοίρασμα της λείας, έτσι ώστε να βγουν κερδισμένα τα δικά τους μονοπώλια και χαμένα τα γερμανικά.

Αλλά και την ίδια περίοδο του πολέμου συνέχιζαν στην ίδια ρότα, κάνοντας μυστικές συνεννοήσεις με τον Χίτλερ για συμφωνία μαζί του κατά της Σοβιετικής Ενωσης. Ανέχτηκαν τις πρώτες πολεμικές επιχειρήσεις Γερμανίας - Ιταλίας στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αφρική. Κράτησαν αρνητική στάση στο κάλεσμα της ΕΣΣΔ για συμφωνία ενάντια στον Χίτλερ, όταν ήδη είχε συγκροτηθεί το αντικομμουνιστικό Σύμφωνο Βερολίνου - Τόκιο - Ρώμης. Ακόμη και μετά το Σύμφωνο του Μονάχου, όπου παρέδωσαν στον Χίτλερ την Αυστρία, την Τσεχία. Την περίοδο του πολέμου προχώρησαν σε στρατολόγηση Γερμανών, Βουλγάρων, Τσέχων για να χρησιμοποιηθούν στην κατασκοπεία και υπονομευτική δράση ενάντια στην ΕΣΣΔ και στις Λαϊκές Δημοκρατίες, αμέσως μετά τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας.

Μύχιοι πόθοι Αγγλογάλλων και Αμερικάνων

Η Γερμανία, παρά το ότι είχε ηττηθεί στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, παρά την επιβολή σκληρών όρων με τη συνθήκη των Βερσαλιών από τους νικητές (Αγγλία, Γαλλία), εξακολουθούσε να είναι ιμπεριαλιστική δύναμη. Η Αγγλία και η Γαλλία γνώριζαν ότι η Γερμανία μπορούσε πάλι να προπορευτεί απ' τις άλλες καπιταλιστικές χώρες. Ετσι θα έπρεπε λογικά οι αστικές τάξεις της Αγγλίας και της Γαλλίας με όλες τους τις δυνάμεις να εμποδίσουν την οικονομική αναγέννηση και τη στρατιωτική ανάπτυξη της Γερμανίας. Αλλά έκαναν εντελώς το αντίθετο, και εδώ αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι η ταξική αλληλεγγύη συνυπάρχει με τους ανταγωνισμούς του κεφαλαίου, πολύ δε περισσότερο που τώρα υπήρχε και ο κοινός εχθρός, ο μπολσεβικισμός. Οχι μόνο ως ιδεολογία και πολιτική, αλλά ως κρατική οντότητα και οργάνωση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στην Ενωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών.

Ετσι συνέβαλαν τα μέγιστα στην αναγέννηση της οικονομικής και πολεμικής ισχύος της Γερμανίας. Απ' το 1924 - 1925 τα καπιταλιστικά κράτη της Δυτικής Ευρώπης εφάρμοσαν μια τέτοια πολιτική. Η Γερμανία ανορθώθηκε οικονομικά με τα σχέδια Ντοζ (1924) και Γιανκ (1929), τα οποία εμπνεύστηκαν κι έθεσαν σε εφαρμογή οι κύριοι εκπρόσωποι του αμερικανικού και του αγγλογαλλικού χρηματιστικού κεφαλαίου. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο που με την εφαρμογή αυτών των σχεδίων τα μεγαλύτερα αμερικάνικα μονοπώλια («Στάνταρντ Οϊλ», «Τζένεραλ Ελέκτρικ», «Τζένεραλ Μότορς», «Ιντερνάσιοναλ Τέλεγκραφ εντ Τέλεφον Κόμπανι», «Φορντ», «Ανακόντα» κ.λπ.) διεισδύσανε στη γερμανική βιομηχανία με τη μέθοδο των απευθείας επενδύσεων. Στην καθαρά πολεμική παραγωγή, η πρόοδος της ναζιστικής Γερμανίας, χάρη στα ξένα κεφάλαια, υπήρξε εντυπωσιακή. Στα χρόνια 1933-'39 τα πολεμικά έξοδα της Γερμανίας αυξήθηκαν περισσότερο από 12 φορές, ενώ η γερμανική πολεμική παραγωγή αυξήθηκε 22 φορές. Οι Ενοπλες Δυνάμεις της την 1η Σεπτέμβρη του 1939 έφταναν τα 4,6 εκατομ. άνδρες και διέθεταν 26 χιλιάδες πυροβόλα και όλμους, 3,2 χιλιάδες άρματα μάχης, 4,4 χιλιάδες πολεμικά αεροπλάνα, 115 πολεμικά πλοία (από αυτά 57 υποβρύχια).

Το βασικό περιεχόμενο των διεθνών εξελίξεων καθοριζόταν βασικά από την αντίθεση ανάμεσα στο σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό, που εκφραζόταν ως αντίθεση ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και τα καπιταλιστικά κράτη. Οι αστικές κυβερνήσεις επιδίωκαν να τσακίσουν το σοσιαλισμό. Απ' αυτό το σκοπό καθοδηγούνταν και στο γερμανικό ζήτημα οι κυβερνήσεις των νικηφόρων κρατών. Τα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, μετά την αποτυχία της στρατιωτικής επέμβασής τους κατά του σοβιετικού κράτους, στα πρώτα δύο χρόνια μετά την Οχτωβριανή Επανάσταση, δεν εγκατέλειψαν τα σχέδιά τους για την εξόντωση του σοσιαλισμού με την ένοπλη βία. ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία συνέχισαν να καταστρώνουν σχέδια για νέες αντισοβιετικές πολεμικές περιπέτειες. Και προσπαθώντας να βρουν τις απαραίτητες στρατιωτικές δυνάμεις για να πραγματοποιήσουν αυτά τους τα σχέδια έστρεψαν την προσοχή τους προς τη Γερμανία.

Η Γερμανία με τη μεγάλη στρατιωτική και οικονομική της ισχύ, με την ικανότητά της να παραθέσει στο μέτωπο σημαντικό στρατό, με τη μιλιταριστική της παράδοση, ήταν ικανή να εξαπολύσει πόλεμο για την καταστροφή της ΕΣΣΔ.

ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία σχεδίαζαν την υποκίνηση ενός πολέμου Γερμανίας και Ιαπωνίας κατά της ΕΣΣΔ με σκοπό να λύσουν δύο ζητήματα: Με τις Γερμανία και Ιαπωνία να εξαφανίσουν τη Σοβιετική Ενωση αλλά και να εξασθενήσουν Γερμανία και Ιαπωνία με έναν παρατεταμένο εξοντωτικό πόλεμο.

Δύο ιμπεριαλιστικοί συνασπισμοί

Ετσι διαμορφώθηκαν δύο μεγάλες και επικίνδυνες πολεμικές εστίες: Η Γερμανία στην Ευρώπη, η Ιαπωνία στην Απω Ανατολή. Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός, αφού δυνάμωσε αρκετά, με πρόσχημα την εξάλειψη της αδικίας, που δημιούργησαν οι αποφάσεις της Συνθήκης των Βερσαλιών (συνθήκη που θεσμοθετούσε τα αποτελέσματα του Α' Παγκόσμιου Πολέμου ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές), άρχισε να αξιώνει το ξαναμοίρασμα του κόσμου προς όφελός του. Η εγκαθίδρυση στη Γερμανία, το 1933, του ναζισμού, μιας ωμής δικτατορίας του τρόμου και των διωγμών, και ας είχε ανέβει στην κυβερνητική εξουσία με κοινοβουλευτική μορφή (τα μονοπώλια είχαν επιλέξει το Χίτλερ για την εξουσία), μετέβαλε αυτή τη χώρα σε δύναμη κρούσης του ιμπεριαλισμού, που στρεφόταν, κατά πρώτο λόγο, ενάντια στην ΕΣΣΔ. Σ' αυτή την κατεύθυνση έδιναν συμβουλές οι Αγγλογάλλοι και οι Αμερικάνοι, ακόμη και ως προς το σχέδιο επίθεσης. Αρχικά στην Πολωνία, μετά στην Τσεχοσλοβακία και από κει στην ΕΣΣΔ.

Αλλά τα σχέδια του γερμανικού ιμπεριαλισμού δεν περιορίζονταν μόνο στην υποδούλωση των λαών της Σοβιετικής Ενωσης. Το πρόγραμμα της παγκόσμιας κυριαρχίας τους πρόβλεπε τη μετατροπή της Γερμανίας σε κέντρο μιας γιγαντιαίας αποικιοκρατικής αυτοκρατορίας, που η εξουσία και η επιρροή της θα απλώνονταν σε ολόκληρη την Ευρώπη και στα πιο πλούσια μέρη της Αφρικής, της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής. Και τότε τα πετρέλαια και οι δρόμοι τους αποτελούσαν ισχυρό δέλεαρ για κατακτήσεις εδαφών και πόλεμο.

Η συντριβή και η κατάκτηση της Σοβιετικής Ενωσης, με σκοπό την εξαφάνιση πρώτα απ' όλα του κέντρου του διεθνούς κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος, καθώς και η διεύρυνση του «ζωτικού χώρου» του γερμανικού ιμπεριαλισμού υπήρξαν η βασικότερη πολιτική επιδίωξη του ναζιστικού καθεστώτος και ταυτόχρονα η βασικότερη προϋπόθεση για την παραπέρα επιτυχή ανάπτυξη της επιδρομής σε παγκόσμια κλίμακα. Το ξαναμοίρασμα του κόσμου και την εγκαθίδρυση «νέας τάξης» επιδίωκαν, επίσης, και οι ιμπεριαλιστές της Ιταλίας και της Ιαπωνίας. Οι κυβερνήσεις των άλλων ιμπεριαλιστικών κρατών, ΗΠΑ, Μεγάλης Βρετανίας, Γαλλίας, με κίνητρο το ταξικό μίσος προς την ΕΣΣΔ, ακολουθούσαν πολιτική συνωμοσίας με τον Χίτλερ.

Και η συμβολή της σοσιαλδημοκρατίας

Αλλά τους Χίτλερ και Μουσολίνι βοήθησε και η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Οχι μόνο γιατί προετοίμασε το έδαφος, όταν ήταν στις κυβερνήσεις, προκειμένου να μεγαλώσει το τέρας του φασισμού, αφού έκανε σφοδρό αντικομμουνιστικό και αντισοβιετικό αγώνα, έπαιρνε μέτρα διάσωσης του καπιταλισμού από τη μεγάλη οικονομική κρίση του 1929-'33 χτυπώντας εργασιακά και λαϊκά δικαιώματα, απαγορεύοντας τους εργατικούς διεκδικητικούς αγώνες, σε μια περίοδο μάλιστα που η οικονομική κρίση ωθούσε τις λαϊκές μάζες στην εξαθλίωση. Ηταν αυτές οι κυβερνήσεις, όπως, για παράδειγμα, η κυβέρνηση Μίλερ στη Γερμανία, που, με το νομοθετικό οπλοστάσιο ενίσχυσης της αντιδραστικής ιμπεριαλιστικής δημοκρατίας, έστρωναν το έδαφος της φασιστικής επίθεσης. Και ταυτόχρονα πρόβαλλαν ως υπεύθυνο για την οικονομική κρίση και ως το μεγαλύτερο εχθρό των λαϊκών μαζών το σοσιαλισμό που οικοδομούνταν στην ΕΣΣΔ.

Aπό την εποχή ακόμη που ο Καρλ Κάουτσκι και η γερμανική σοσιαλδημοκρατία, για να στηρίξουν την αστική τάξη και το πολιτικό της σύστημα, στο όνομα της δημοκρατίας έκαναν τον πιο βρώμικο αντισοβιετισμό, χτυπώντας την Οχτωβριανή Επανάσταση ως «δικτατορία», μέχρι σήμερα, το όπλο του αντικομμουνισμού είναι αιχμή της αστικής ιδεολογίας. Είναι μέρος της στρατηγικής του κεφαλαίου στον «πόλεμό» του κατά της εργατικής τάξης, γι' αυτό και εκφράζεται με «πόλεμο» ενάντια στο επαναστατικό κόμμα της, το Κομμουνιστικό Κόμμα.

Ο Καρλ Κάουτσκι στο βιβλίο του «Ο μπολσεβικισμός σε αδιέξοδο», έχοντας στραφεί ουσιαστικά ενάντια στην ταξική πάλη, υποστήριζε ότι η αντεπανάσταση των λευκοφρουρών στη Σοβιετική Ρωσία ήταν λιγότερο επικίνδυνη από τον μπολσεβικισμό. Ο Κάουτσκι έφτασε στο σημείο να θεωρεί μια από τις κύριες αιτίες της οικονομικής κρίσης τη σοβιετική εξουσία, λόγω της απόσπασης της αγοράς της πρώτης σοσιαλιστικής χώρας στον κόσμο από τη βιομηχανική Ευρώπη και πρότεινε ανοιχτά: «Το να βγάλουμε τον μπολσεβικισμό από τη μέση... σημαίνει να ανοίξουμε το δρόμο προς την άνθηση όχι μόνο της Ρωσίας, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης». Πάνω στο έδαφος του αντικομμουνισμού, ο αποστάτης Κάουτσκι συνενώθηκε με την κεφαλαιοκρατία στον αντισοβιετικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Επίσης, στο συνέδριο της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, που έγινε στη Λιψία το 1931, ένας απ' τους ηγέτες της, ο Φ. Ταρνόφ, δήλωσε ανοιχτά: «Στεκόμαστε δίπλα στο κρεβάτι του άρρωστου καπιταλισμού όχι μόνο για να κάνουμε διάγνωση. Είμαστε υποχρεωμένοι... να γίνουμε ακριβώς ο γιατρός, που θέλει σοβαρά να θεραπεύσει τον άρρωστο και ωστόσο να διατηρήσουμε το αίσθημα ότι εμείς είμαστε οι κληρονόμοι». «Είναι αυτονόητο - έγραφε ο ηγέτης της κοινοβουλευτικής ομάδας των σοσιαλδημοκρατών στο γερμανικό Ράιχσταγκ Ε. Χάιλμαν - ότι όλη η σοσιαλδημοκρατία εργάζεται για ν' αποτρέψει την κατάρρευση του καπιταλισμού».

Οι ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας απέτρεπαν τους εργάτες από τις απεργίες, έριξαν μάλιστα και το σύνθημα: Στις συνθήκες της κρίσης είναι εγκληματικό να διεξάγονται απεργίες, γιατί αυτό οδηγεί στην ακόμα μεγαλύτερη μείωση της παραγωγής. Υποστηρίζοντας τα αντιδραστικά αντεργατικά μέτρα των αστικών κυβερνήσεων, δήλωναν ότι αυτό πρέπει να γίνει εν ονόματι του «μικρότερου κακού», δηλαδή για να αποτραπεί ο φασισμός ή ο «ριζοσπαστισμός από τα αριστερά». Στην πραγματικότητα, όμως, η γραμμή συνεργασίας με την αστική τάξη οδηγούσε από τη μια παραχώρηση στην αντίδραση στην άλλη, στην παραίτηση από τον αποφασιστικό αγώνα κατά της επίθεσης του φασισμού, στρώνοντας ουσιαστικά το δρόμο για την επιβολή του.

Το ΚΚ Γερμανίας κατά του φασισμού

Στην περίοδο της οικονομικής κρίσης 1929-1933, οι ιδιοκτήτες των μονοπωλίων στη Γερμανία φοβούνταν την ανάπτυξη του αντικαπιταλιστικού κινήματος και το δυνάμωμα της επιρροής του Κομμουνιστικού Κόμματος. Η ανησυχία τους μεγάλωνε γιατί το κύρος των παλαιών αστικών κομμάτων - του γερμανικού Λαϊκού, του γερμανικού Δημοκρατικού, του βαυαρικού Λαϊκού και άλλων - έπεφτε συνεχώς στις εργατικές συνειδήσεις. Ταυτόχρονα, έπεφτε και η επιρροή του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Οι εργάτες έδειχναν ολοένα και πιο μεγάλη δυσαρέσκεια, γιατί οι ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας ψήφιζαν τα έκτακτα διατάγματα και τα αντιδραστικά μέτρα της κυβέρνησης ενάντια στα εργασιακά και άλλα δικαιώματα.

Το φασιστικό κόμμα του Χίτλερ, που αυτοονομαζόταν εθνικοσοσιαλιστικό γερμανικό εργατικό κόμμα, ανέπτυξε μια πλατιά αδίσταχτη δημαγωγία. Οι Γερμανοί φασίστες δήλωναν πως όλα τα δεινά των εργαζομένων της Γερμανίας τα προκαλούσε η Συνθήκη των Βερσαλιών (συνθήκη που υπογράφτηκε με βαρείς όρους για τη Γερμανία μετά την ήττα της στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο) και υπόσχονταν μόλις πάρουν την εξουσία να καταργήσουν αμέσως τη Συνθήκη των Βερσαλιών και τους περιορισμούς που σχετίζονταν με τους εξοπλισμούς, να αγωνιστούν για να ξαναπάρει η Γερμανία τα εδάφη που είχε χάσει ύστερα από τον παγκόσμιο πόλεμο του 1914-1918 και να αποκτήσει καινούρια εδάφη. Στους ανέργους υπόσχονταν εργασία και αύξηση των βοηθημάτων, στους εργάτες μεγαλύτερα μεροκάματα και καλυτέρευση των όρων εργασίας, στους μικροαγρότες την κατάργηση των ενοικίων για τη γη, των χρεών και τη χορήγηση επιχορηγήσεων, στους μικρεμπόρους και στους επαγγελματοβοτέχνες μείωση των φόρων και χορήγηση πιστώσεων με χαμηλό τόκο, στους πληγέντες από τον πληθωρισμό οικονομική αποζημίωση, στους πρώην αξιωματικούς τη δημιουργία καινούριου στρατού και την εφαρμογή της ρεβανσιστικής ιδέας.

Ετσι, στις εκλογές για το Ράιχσταγκ που έγιναν το Σεπτέμβρη του 1930 το χιτλερικό κόμμα πήρε 6,4 εκατ. ψήφους, με αποτέλεσμα να γίνουν βουλευτές του Ράιχσταγκ 107 φασίστες με επικεφαλής τον Γκέρινγκ. Τα παλαιά αστικά κόμματα και το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα έχασαν πολλές ψήφους. Το Κομμουνιστικό Κόμμα συγκέντρωσε 4.590.000 ψήφους. Ετσι, τα αποτελέσματα των εκλογών από το ένα μέρος έδειχναν τη συσπείρωση των προοδευτικών δυνάμεων γύρω από το Κομμουνιστικό Κόμμα και από το άλλο τη συνένωση των αντιδραστικών στοιχείων γύρω από το φασιστικό κόμμα.

Στις 27 Γενάρη του 1932 σε μυστική συγκέντρωση που έγινε στο Ντίσελντορφ με τη συμμετοχή τριακοσίων εκπροσώπων των μονοπωλίων και του χρηματιστικού κεφαλαίου ο Χίτλερ ανέπτυξε το πρόγραμμα του φασιστικού κόμματος και υποσχέθηκε «να ξεριζώσει το μαρξισμό στη Γερμανία». Οι μονοπωλιακοί κύκλοι δυνάμωσαν την υποστήριξη και τη χρηματοδότηση των χιτλερικών.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα αγωνιζόταν δραστήρια ενάντια στο φασισμό επιδιώκοντας το σχηματισμό ενιαίου εργατικού μετώπου. Τόνιζε πως ο φασισμός θα φέρει στο λαό τεράστια δεινά και θα οδηγήσει σε πόλεμο και στην εθνική καταστροφή. Τον Αύγουστο ακόμη του 1930 στο «Πρόγραμμα της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης του γερμανικού λαού» η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας σημείωνε: «Το φασιστικό κόμμα είναι εχθρικό στο λαό, είναι αντιδραστικό, αντισοσιαλιστικό κόμμα που φέρνει στο γερμανικό λαό την εκμετάλλευση και την υποδούλωση». Στις 28 Γενάρη του 1932 στο μήνυμα «Προς τους εργάτες της Γερμανίας και τους εργαζόμενους της πόλης και του χωριού» το Κομμουνιστικό Κόμμα τόνιζε ακόμη μια φορά πως το φλέγον ζήτημα είναι η δημιουργία ενιαίου εργατικού μετώπου και καλούσε σε ενεργό αγώνα εναντίον της μείωσης του μεροκάματου, των έκτακτων φόρων, για να αποκατασταθούν οι δημοκρατικές ελευθερίες και για να οργανωθούν στα εργοστάσια και στις συνοικίες ομάδες ένοπλης αυτοάμυνας που να αποκρούουν τις φασιστικές τρομοκρατικές συμμορίες.

Μοχλός προώθησης του Χίτλερ η γερμανική σοσιαλδημοκρατία

Υποψήφιος προτάθηκε πάλι ο Χίντενμπουργκ. Οι σοσιαλδημοκράτες τον υποστήριξαν δηλώνοντας πως η εκλογή του Χίντενμπουργκ θα σώσει τάχα τη χώρααπό το φασισμό. Οι φασίστες είχαν υποψήφιο τον Χίτλερ και το γερμανικό Εθνικό Λαϊκό Κόμμα τον Ντίστερμπεργκ. Υποψήφιος του Κομμουνιστικού Κόμματος ήταν ο Ερν. Τέλμαν. Επειδή κανένας υποψήφιος δε συγκέντρωσε την απόλυτη πλειοψηφία, στις 10 Απρίλη έγιναν πάλι εκλογές. Εκλέχτηκε ο υποστηριζόμενος από τη σοσιαλδημοκρατία Χίντενμπουργκ.

Με πρόταση του Χίντενμπουργκ στις 30 Μάη η κυβέρνηση του Μπρούνιγκ παραιτήθηκε. Την καινούρια κυβέρνηση σχημάτισε ο Φραντς φον Πάπεν, που αύξησε πρώτα πρώτα τη φορολογία και ψαλίδισε τα κονδύλια για τις κοινωνικές ασφαλίσεις. Ταυτόχρονα, οι μεγιστάνες της βιομηχανίας και οι μεγάλοι γαιοκτήμονες επιχορηγήθηκαν με εκατομμύρια μάρκα.

Τον Ιούλη του 1932 η κυβέρνηση του φον Πάπεν διέλυσε το Ράιχσταγκ και κατάργησε τη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της Πρωσίας. Το Κομμουνιστικό Κόμμα παίρνοντας υπόψη την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί έβαλε το ζήτημα να κηρυχθεί γενική απεργία διαμαρτυρίας. Οι ηγέτες των σοσιαλδημοκρατών πολέμησαν την πρόταση των κομμουνιστών και τους κατηγόρησαν για «πρόκληση». Οι σοσιαλδημοκράτες εναντιώνονταν με όλα τα μέσα σε κάθε πρωτοβουλία και δράση των μαζών.

Στις εκλογές για καινούριο Ράιχσταγκ που έγιναν στις 31 Ιούλη το φασιστικό κόμμα πήρε 13,7 εκατ. ψήφους και έβγαλε 230 βουλευτές. Τα πιο πολλά από τα παλαιά αστικά κόμματα έχασαν δυνάμεις. Το Κομμουνιστικό Κόμμα, παρά την τρομοκρατία, συγκέντρωσε 5,3 εκατ. ψήφους και πήρε 89 έδρες και το σοσιαλδημοκρατικό 8 εκατ. περίπου ψήφους και 133 έδρες. Οι χιτλερικοί διεκδίκησαν να τους δοθεί η εξουσία.

Το Νοέμβρη του 1932 έγιναν καινούριες βουλευτικές εκλογές, που έδειξαν πως το Κομμουνιστικό Κόμμα είχε αυξήσει ακόμη πιο πολύ την επιρροή του. Πήρε 6 εκατ. περίπου ψήφους. Το φασιστικό κόμμα είχε χάσει 2 εκατ. ψήφους και οι έδρες του από 230 περιορίστηκαν σε 196. Οι φασίστες έχασαν και στις εκλογές για τα τοπικά όργανα αυτοδιοίκησης.

Η κυβέρνηση του Πάπεν δεν κατόρθωσε να εξασθενήσει το ταξικό εργατικό κίνημα και γι' αυτό πολλοί εκπρόσωποι και ιδιοκτήτες των μονοπωλίων ήθελαν την άμεση εγκαθίδρυση φασιστικής δικτατορίας. Το Νοέμβρη μια ομάδα βιομήχανοι και τραπεζίτες υπέβαλαν στον Πρόεδρο Χίντενμπουργκ ένα υπόμνημα και ζητούσαν να διορίσει τον Χίτλερ καγκελάριο του Ράιχ.

Στις 17 Νοέμβρη ο Πάπεν παραιτήθηκε και καγκελάριος έγινε ο στρατηγός Σλάιχερ που γι' αυτόν ο Ερν. Τέλμαν είπε πως η κυβέρνησή του θα παίξει το ρόλο «μιας κυβέρνησης με ψεύτικους κοινωνικούς ελιγμούς και ψεύτικο κατευνασμό». Ο Σλάιχερ πραγματικά κατάργησε μερικά από τα πιο μισητά έκτακτα διατάγματα του Πάπεν, αλλά δεν πέτυχε τον «κατευνασμό». Τις πρώτες μέρες του Γενάρη του 1933 στην Κολωνία, στο σπίτι του τραπεζίτη Σρέντερ, συναντήθηκαν οι ιδιοκτήτες μονοπωλίων, Φέγκλερ, Κίρντορφ, Τίσεν και Σρέντερ, με τον Πάπεν, τον Χούγκεμπεργκ και τον Χίτλερ. Στη συνάντηση αυτή λύθηκε οριστικά το πρόβλημα της παράδοσης της εξουσίας στους φασίστες.

Στις 22 Γενάρη οι χιτλερικοί οργάνωσαν με την ανοχή της αστυνομίας μια προκλητική διαδήλωση μπροστά στα κεντρικά γραφεία του Κομμουνιστικού Κόμματος. Σε απάντηση 150.000 εργάτες του Βερολίνου με επικεφαλής τους ηγέτες του Κομμουνιστικού Κόμματος Ε. Τέλμαν, Β. Ούλμπριχτ, Ι. Σέερ και Φ. Φλόριν πέρασαν στις 29 Γενάρη τους δρόμους του Βερολίνου διαδηλώνοντας πως είναι έτοιμοι να αποκρούσουν τους φασίστες. Η ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος πρότεινε στους ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας κοινή δράση εναντίον του φασισμού, αλλά οι σοσιαλδημοκράτες αρνήθηκαν.

Στις 30 Γενάρη του 1933 ο Πρόεδρος Χίντενμπουργκ διόρισε τον Χίτλερ καγκελάριο. Ο Πάπεν έγινε αντικαγκελάριος. Ετσι, στη Γερμανία εγκαθιδρύθηκε ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία του φασισμού.

Η δράση της σοσιαλδημοκρατίας αποδείχτηκε χρήσιμη, στρώνοντας το δρόμο για το φασισμό.

Αμέσως μετά την εγκαθίδρυση της φασιστικής εξουσίας, η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος κάλεσε τους ηγέτες του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και των συνδικαλιστικών οργανώσεων να κηρύξουν γενική απεργία με συνθήματα: «Ολοι στο πεζοδρόμιο!», «Να κλείσουν τα εργοστάσια!», «Στην επίθεση των αιμοβόρων φασιστικών σκυλιών να απαντήσουμε αμέσως με απεργία, με μαζική απεργία, με γενική απεργία!». Στην πρόταση αυτή οι ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας προπαγάνδιζαν ότι ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία.

Ο Χίτλερ, μόλις έγινε καγκελάριος, σε συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου όπου πήραν μέρος ο Πάπεν, ο Νόιρατ (Neurath), ο Φρικ και ο Γκέρινγκ, πρότεινε να χτυπηθεί το Κομμουνιστικό Κόμμα. Ο Χίτλερ δήλωσε: «Μπορούμε, αφού συντρίψουμε το Κομμουνιστικό Κόμμα, να περιορίσουμε τον αριθμό των ψήφων του στο Ράιχσταγκ και έτσι να πάρουμε εκεί την πλειοψηφία».

Ταυτόχρονα, ο Χίτλερ δήλωνε πως κύριος σκοπός του κόμματός του είναι να επιβάλει στη Γερμανία «ολοκληρωτικό έλεγχο», να εξουδετερώσει κάθε αντιπολίτευση, να δημιουργήσει έναν ισχυρό γερμανικό στρατό και πως «οι εκλογές της 5 Μαρτίου θα είναι οι τελευταίες για τα επόμενα δέκα χρόνια, ίσως μάλιστα και για τα επόμενα εκατό χρόνια».

Για να συντρίψουν το Κομμουνιστικό Κόμμα οι φασίστες οργάνωσαν μια τεράστια προβοκάτσια: Τη νύχτα προς τις 27 Φλεβάρη έβαλαν φωτιά στο κτίριο του Ράιχσταγκ και κατηγόρησαν γι' αυτό τους κομμουνιστές. Κύριος οργανωτής αυτής της πρόκλησης ήταν ο Γκέρινγκ. Αργότερα το ομολόγησε ο ίδιος μπροστά σε ένα στενό κύκλο συνεργατών του Χίτλερ. «Ο μοναδικός άνθρωπος που ξέρει πραγματικά το Ράιχσταγκ», είπε ο Γκέρινγκ, «είμαι εγώ, γιατί εγώ έβαλα φωτιά σ' αυτό». Οι χιτλερικοί χρησιμοποιώντας τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ σαν πρόσχημα έκαναν μαζικές συλλήψεις αντιφασιστών με βάση καταλόγους που ήταν έτοιμοι από πριν. Περισσότερα από 10 χιλιάδες άτομα ρίχτηκαν στις φυλακές. Στις 28 Φλεβάρη, ύστερα από πρόταση της χιτλερικής κυβέρνησης, ο Χίντενμπουργκ ανέστειλε με έκτακτο διάταγμα όλα τα άρθρα του Συντάγματος της Βαϊμάρης που εγγυόνταν την ελευθερία του ατόμου, του λόγου, του Τύπου, των συγκεντρώσεων και της ίδρυσης συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Οι κομμουνιστές συνέχιζαν με γενναιότητα τον αγώνα εναντίον του φασισμού επιδιώκοντας την ενότητα δράσης όλων των εργαζομένων, ανεξάρτητα από κομματική ή συνδικαλιστική τοποθέτηση. Στις 27 Φλεβάρη ο Ερνέστος Τέλμαν με ανοιχτό γράμμα προς όλους τους σοσιαλδημοκράτες εργάτες και τα μέλη των συνδικαλιστικών οργανώσεων έκανε έκκληση για τη συγκρότηση ενιαίου μετώπου. «Αν αγωνιστούμε ενωμένοι», έλεγε το γράμμα, «θα είμαστε ανίκητοι». Την 1η Μάρτη το Κομμουνιστικό Κόμμα έστειλε στην ηγεσία του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και στη Γενική Ενωση των γερμανικών συνδικαλιστικών οργανώσεων ακόμη ένα γράμμα, όπου πρότεινε να κηρυχθεί γενική πολιτική απεργία εναντίον της φασιστικής δικτατορίας. Οι ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας και τη στιγμή ακόμη αυτή απέρριψαν την πρόταση των κομμουνιστών και ματαίωσαν έτσι την κοινή αντιφασιστική δράση της γερμανικής εργατικής τάξης.

Στη σύγχρονη πραγματικότητα

Μήπως την ίδια ακριβώς ταχτική και πολιτική δεν ακολουθεί η σοσιαλδημοκρατία; Τι κάνει στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ; Τι κάνουν τα αστικά και προπαγανδιστικά επιτελεία; Προάγουν το ΛΑ.Ο.Σ. θεωρώντας το ως το κόμμα της αντιπολίτευσης που συμβάλλει, στηρίζοντας την κυβέρνηση, στην αντιμετώπιση της «εθνικής χρεοκοπίας» και το κάνει καλά ο ΛΑ.Ο.Σ., ενώ κάνει και όλη τη βρώμικη αντικομμουνιστική δουλειά του συστήματος, με κατεύθυνση του ΠΑΣΟΚ (ας θυμηθούμε τη βρώμικη γκεμπελίστικη προπαγάνδα με τα οικονομικά του ΚΚΕ και την υπόθεση «Γερμανός» όπου τάχα είχε μετοχές το ΚΚΕ, που το εκπόρευσε το ΠΑΣΟΚ και το αναπαρήγαγε ο ΛΑ.Ο.Σ.), με στόχο το τσάκισμα του ΚΚΕ, του ταξικού εργατικού κινήματος. ΠΑΣΟΚ και ΛΑ.Ο.Σ. τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιούν το ίδιο περιεχόμενο στην αντικομμουνιστική δράση. Οχι γιατί το άλλο κόμμα της αστικής τάξης (η ΝΔ) δεν μπορεί να το κάνει, αλλά στις δοσμένες συνθήκες την αστική τάξη συνολικά τη βολεύει αυτή η τακτική.

Τα ντόπια αλλά και τα «συμμαχικά» του κεφαλαίου στην Ελλάδα ιμπεριαλιστικά επιτελεία προωθούν το ΛΑ.Ο.Σ. ως ανάχωμα και υποδοχέα δυσαρεστημένων λαϊκών στρωμάτων από την αστική πολιτική και εργαλείο αναστήλωσης του αστικού πολιτικού συστήματος. Τους βολεύει για να ενισχύεται το ΠΑΣΟΚ, αλλά και η δικομματική εναλλαγή, με έναν ακροδεξιό μπαμπούλα που τον εμφανίζουν να δυναμώνει. Ο ΛΑ.Ο.Σ ως «λαγός» του ΠΑΣΟΚ αποδείχτηκε χρήσιμο αντικομμουνιστικό εργαλείο. Τέτοιες «υπόγειες» διαδρομές «σκάφτηκαν» πιο παλιά. Ηταν το 2002, κατά την προεκλογική περίοδο για τις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές, όπου στην υπερνομαρχία της Αθήνας συγκροτήθηκε συνδυασμός του ΛΑ.Ο.Σ. Τότε αποκαλύπταμε ότι με τη στάση του το ΠΑΣΟΚ μετατρέπει σε υπολογίσιμη δύναμη τον Γ. Καρατζαφέρη και το κόμμα του.

Τότε, στελέχη του ΠΑΣΟΚ διακήρυτταν με τον πιο επίσημο τρόπο πως εθνικιστική ακροδεξιά υπάρχει και στην Ελλάδα, υπάρχει ο Ελληνας Λεπέν. Μάλιστα, ο Κ. Λαλιώτης σε συνέντευξή του στο «Εθνος», είπε πως υπάρχει στους κόλπους της ΝΔ, εκτρέφεται απ' αυτήν και κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις μπορεί να εκφραστεί. Χάρηκαν, βεβαίως, και «έσπρωχναν» το ΛΑ.Ο.Σ. γιατί έκοβε ψήφους από τη ΝΔ, έλεγαν υποκριτικά, ιδιαίτερα στην υπερνομαρχία της Αθήνας. Με τη στάση του το ΠΑΣΟΚ μετέτρεπε σε υπολογίσιμη δύναμη τον Γ. Καρατζαφέρη και το κόμμα του. Ηταν μια πολύ συνειδητή επιλογή και ως «πείραμα» ωφέλιμο για το αστικό πολιτικό σύστημα. Η σημερινή εξέλιξη αυτό δείχνει. Τότε, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ αναφωνούσε: «Τι το κόφτει το ΚΚΕ αν ενισχυθεί ο ΛΑ.Ο.Σ.;». Και για του λόγου το αληθές θυμίζουμε το εξής, ως παράδειγμα: Ο Απόστολος Κακλαμάνης στο ραδιοφωνικό σταθμό «Αλφα», αφού, για το ΚΚΕ, αναμάσησε τα περί «αριστερού ψάλτη» στη ΝΔ, την τετριμμένη προβοκάτσια, «το 'σκασε το μυστικό»: «Είναι απλό ότι η ΝΔ ασφαλώς ζημιώνεται από τον Καρατζαφέρη». Και στην ερώτηση του δημοσιογράφου, εσείς θέλετε να ζημιώνεται η ΝΔ από τον Καρατζαφέρη; ο Απόστ. Κακλαμάνης είπε: «Γιατί όχι; Να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλό μας;». Ισχυρό ΛΑ.Ο.Σ., λοιπόν, ήθελαν και θέλουν στο όνομα της φθοράς της ΝΔ. Θέλουν το ΛΑ.Ο.Σ. ανάχωμα και αντικομμουνιστική αιχμή.

Ηταν μια πολύ συνειδητή επιλογή και ως «πείραμα» ωφέλιμο για το αστικό πολιτικό σύστημα. Θέλουν το ΛΑ.Ο.Σ. ανάχωμα, άρα να ενισχυθεί από λαϊκές δυνάμεις. Συμφέρει το ΠΑΣΟΚ, συμφέρει και το σύστημα. Ο αντικομμουνιστικός, ακροδεξιός ΛΑ.Ο.Σ. βολεύει τη σοσιαλδημοκρατία.

Η συνταγή του ΠΑΣΟΚ είναι αντιγραφή από το κόμμα των Γάλλων σοσιαλδημοκρατών. Τι έγινε στη Γαλλία; Στις εκλογές του 1974, το κόμμα του Λεπέν είχε λάβει το 0,6% των ψήφων. Το συγκεκριμένο κόμμα, από τα μέσα του '80 και για μια ολόκληρη δεκαετία αποτέλεσε - σκανδαλωδώς - τον «εκλεκτό» των γαλλικών ΜΜΕ. Οπως τώρα στην Ελλάδα ο ΛΑ.Ο.Σ. Η ιστορία της ενίσχυσης του Λεπέν είναι γνωστή. Οι καταγγελίες που είχαν υπάρξει ήταν συγκεκριμένες και μιλούσαν για «παιχνίδι» του τότε Προέδρου της Γαλλίας, Μιτεράν, που μέσω των καναλιών τροφοδοτούσε τον Λεπέν ώστε να αποσπά ψήφους από τους γκολικούς.

Εχει μεγάλη σημασία, λοιπόν, για την πάλη του το διεθνές εργατικό κίνημα να διδαχτεί για το ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας στην ανάδειξη των φασιστικών δυνάμεων ή στην ανοχή της στρατιωτικοπολεμικής προετοιμασίας τους.

Γιατί και σήμερα οι λαοί βρίσκονται μπροστά σε διαδοχικούς ιμπεριαλιστικούς πολέμους, σε οικονομικές κρίσεις του καπιταλισμού, βρίσκονται μπροστά σε μια γενικευμένη επίθεση του κεφαλαίου, που σαρώνει κατακτήσεις δεκαετιών. Επίθεση που ιδεολογικά - πολιτικά αιτιολογείται στο όνομα αντιμετώπισης της κρίσης, αλλά υπέρ του κεφαλαίου.

Σήμερα είναι πρόκληση για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα να διδαχθεί από τα λάθη του παρελθόντος, να μην πέσει στην ανώδυνη για το σύστημα παγίδα της «σωτηρίας» από τη χρεοκοπία γιατί αυτή είναι η «σωτηρία» του κεφαλαίου και η χρεοκοπία της εργατικής τάξης, του λαού. Ο διεθνής ιμπεριαλισμός, το κάθε καπιταλιστικό κράτος, η κάθε ιμπεριαλιστική συμμαχία, είναι πρώτ' απ' όλα σταθερά προσηλωμένοι απέναντι στον ταξικό τους αντίπαλο: Πρώτα απ' όλα έχουν στραμμένα τα πυρά τους απέναντι στο εργατικό και λαϊκό κίνημα. Κινούνται με ελιγμούς προκειμένου να εξουδετερώσουν και να ενσωματώσουν τις λαϊκές αντιδράσεις, να αποπροσανατολίζουν τον ταξικό τους αντίπαλο, επιδιώκοντας ακόμη και να παροπλίζουν με ενσωμάτωση την πολιτική πρωτοπορία του εργατικού κινήματος, τα ίδια τα Κομμουνιστικά Κόμματα.

Σήμερα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία η πάλη μας με τη στρατηγική του ΚΚΕ, τη στρατηγική της λαϊκής συμμαχίας και πάλης για το σοσιαλισμό. Και με την ακούραστη πρωτοπόρα δράση μας πρέπει να την κάνουμε υπόθεση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.

tasos: Ιδού ο «ήρωας» του Αμβρόσιου.

2011-08-19T01:07:00.000+03:00

tasos: Ιδού ο «ήρωας» του Αμβρόσιου.: Μεσημερι της 18ης Νοέμβρη 1973, ο ταγματάρχης Ντερτιλής (με το περίστροφο στο χέρι) βρίσκεται με το υπηρεσιακό τζιπ έξω από την κατεστρα...

Το παρακράτος των αγορών και η μαϊμού...

2011-08-15T22:20:00.001+03:00

Αναρωτιέμαι πόσοι ξέρουν ότι η FED, η λεγόμενη ομοσπονδιακή τράπεζα των ΗΠΑ, είναι ιδιωτική τράπεζα και δανείζει το αμερικάνικο Δημόσιο με τόκο!.. Απλά, αναρωτιέμαι κι απ' όλους αυτούς τους αναλυτάδες των οικονομικών εξελίξεων, πόσοι το ξέρουν και το καταπίνουν, αποφεύγουν να το θυμίσουν. Για να μην καταλάβει κι ο λαός, που βομβαρδίζεται από το ...παρακράτος με το ψευδώνυμο «αγορές», τη φύση του καπιταλιστικού παιχνιδιού στην πλάτη του.

Ξυπνάνε και κοιμούνται σ' όλη τη Γη οι αφεντάδες - σαπιοκοιλιάδες, που κι αυτούς τους λέμε ανθρώπους κατ' οικονομίαν, εξοντώνοντας πληθυσμούς, αξιολογώντας το μόχθο τους ανάλογα με το βαθμό της εκμετάλλευσής του που επιτυγχάνουν. Αυτό το εφιαλτικό παιχνίδι της κόλασης, αυτή η αέναη σύγκρουση κεφαλαίου - εργασίας θα κατατρύχει τις τωρινές και μελλούμενες γενιές και στις δυο πραγματικότητες. Δηλαδή, και στη ζωή, και στην εικονική πραγματικότητα που αναπαράγουν με το αζημίωτο τα ΜΜΕ, ελεγμένα σε συντριπτικό ποσοστό εμβέλειάς τους από εκείνες τις πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις που επανεκκινούν τη δουλεία ως σωτηρία των μαζών. Εκείνο το ναζιστικό σύνθημα στην είσοδο του Αουσβιτς «η εργασία - καταναγκαστική - απελευθερώνει» αναπαράγεται στις μέρες μας με ένα τεχνητό αποπλανευτικό λεξιλόγιο για να κερνάει τους δούλους ψευδαίσθηση ότι ζουν κατ' επιλογήν τους, δύσκολα μεν, απλά γλιτώνουν το θάνατο που επιβάλλει με συνοπτικές διαδικασίες το κεφάλαιο.

Μέσα σ' αυτήν την αήθη παγκοσμιοποιημένη προπαγάνδα της ύφεσης και της φτωχοποίησης, που θα βαρέσει εκατομμύρια πολιτών όπου Γης κι εκτοξεύεται ως απειλή από αθώους κεφαλαιοκράτες προς ενόχους εργαζόμενους, υπάρχει κι ένα δεύτερο επίπεδο πλύσης εγκεφάλου. Είναι η χαοτική υπερπροβολή «ελαφρών» ειδήσεων, ενίοτε παρουσιασμένων και ως επιστημονικές καινοτομίες, που υποσκάπτουν τη λογική λειτουργία των παραληπτών. Τόσο, όσο απαιτείται για να εμφυτεύονται ιδέες και αισθήματα αυτοαπαξίωσης, υποτέλειας, ηττοπάθειας, αποδοχής μιας ανύπαρκτης αδυναμίας όλων των ορατών απέναντι στο αόρατο, απρόσωπο παντοδύναμον των αγορών.

Ετσι, μέρες Δεκαπενταύγουστου, φιγουράρει η μαϊμού Αϊνστάιν!.. Που κέρδισε το πείραμα να εργάζεται (;) καλύτερα και αποτελεσματικότερα από τις άλλες μαϊμούδες για να εξασφαλίσει την τροφή της. Το υπερπροβεβλημένο ανθρωποειδές, έτοιμο να εκτοξευθεί ως «απειλή» και μάλιστα ευφυής. Ως και οι μαϊμούδες είναι έξυπνες και αποφασίζουν να κάνουν ό,τι τους πουν για να εξασφαλίσουν την τροφή τους.

Αθώο το κίνητρο. Ενοχη η εκμετάλλευση της είδησης. Γεμίζει με μειδίαμα τους τρομοκρατημένους, που αισθάνονται κομμάτι ανώτεροι απ' τη μαϊμού - εργάτη για την τροφή της.

Τη μέρα που η μαϊμού θα ξυπνήσει, θα δαγκώσει αυτόν που της κρύβει τα καρύδια. Δε θα γίνει τόσο Αϊνστάιν, ώστε να καταβάλει ΦΠΑ! Προσοχή σε ό,τι λέγεται, ακόμα και το πιο ανώδυνο, τούτες τις μέρες. Συμβάλλει στην παράλυση της κριτικής ανάλυσης των αντικειμενικών συνθηκών. Γιατί αυτές μυρίζουν ανατροπή, εξέγερση, επανάσταση. Δεν κολακεύουν καμιά μαϊμού, όταν την αποκαλούν Αϊνστάιν...

tasos: Ανησυχούν οι αστοί για το βάθος της κρίσης.

2011-08-13T23:32:00.000+03:00

tasos: Ανησυχούν οι αστοί για το βάθος της κρίσης.: "Το μέγεθος της κρίσης που αγκαλιάζει όλον τον καπιταλιστικό κόσμο επιβεβαιώνουν τα στοιχεία σύμφωνα με τα οποία η Γαλλία , η δεύτερη μεγα..."

tasos: Πείνα και προσευχή...

2011-08-12T22:47:00.000+03:00

tasos: Πείνα και προσευχή...: "Η είδηση είναι σοκαριστική: Πάνω από 45 εκατ. Αμερικανοί, το 15% στις ΗΠΑ, ζουν χάρη σε κουπόνια που λαμβάνουν από την αγορά τροφίμων. Ο ..."

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ: ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

2011-08-09T23:13:00.000+03:00

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ: ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ: "Το Λονδίνο ταράζεται από εξαγριωμένους νεαρούς, υποβαθμισμένων περιοχών που καίνε και λεηλατούν λένε τα ΜΜΕ και οι ανακοινώσεις της βρεταν..."

tasos: ΗΠΑ: Η «κρίση χρέους» ως «όπλο» μαζικού αποπροσανα...

2011-08-07T22:40:00.000+03:00

tasos: ΗΠΑ: Η «κρίση χρέους» ως «όπλο» μαζικού αποπροσανα...: "Φτωχοί και άστεγοι που κατασκηνώνουν έξω από νοσοκομείο για να εξεταστούν μια μέρα με προσφορά δωρεάν εξέταση... Το «δράμα» στις ΗΠ..."

tasos: Το πρόσωπο της φτώχειας είναι παιδικό...

2011-08-07T00:11:00.000+03:00

tasos: Το πρόσωπο της φτώχειας είναι παιδικό...: "Τα παιδιά είναι τα πραγματικά θύματα, οι «παράπλευρες» απώλειες, του πολέμου που έχει κηρύξει το κεφάλαιο στους εργαζόμενους, στις ΗΠΑ. Σ..."

tasos: ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ: Επικίνδυνοι και υποκριτές...

2011-08-07T00:08:00.000+03:00

tasos: ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ: Επικίνδυνοι και υποκριτές...: "Αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών. Καλλιέργεια φυτών κάνναβης. «Εξορθολογισμός» της καταστολής. Αυτές είναι οι κυβερνητικές ..."

REDFLY PLANET: Βαθαίνει η κρίση του καπιταλισμού

2011-08-05T00:32:00.000+03:00

REDFLY PLANET: Βαθαίνει η κρίση του καπιταλισμού: "Από Αριστερά και Πολιτική Η κρίση εξαπλώνεται λέει ο Μπαρόζο και ζητά ανασχεδιασμό των μηχανισμών διάσωσης με επιστολή στους ηγέτες της ..."

REDFLY PLANET: Αφού έκαναν τη μαλακία επάγγελμα, έβαλαν ΦΠΑ 13% σ...

2011-08-05T00:30:00.000+03:00

REDFLY PLANET: Αφού έκαναν τη μαλακία επάγγελμα, έβαλαν ΦΠΑ 13% σ...: "Από τον Οικοδόμο Φόροι, φόροι, φόροι… φόροι παντού. Η καλή μας η κυβέρνηση στην προσπάθειά της «να βγει η χώρα από την κρίση», έβαλε σκο..."

tasos: Σάπισμα του συστήματος της εκμετάλλευσης...

2011-08-05T00:26:00.000+03:00

tasos: Σάπισμα του συστήματος της εκμετάλλευσης...: "ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΕ, βρε παιδιά! Λίγο στρίμωγμα μερικά χρονάκια και μετά όλα θα φτιάξουν! Θα γίνουν όπως παλιά... Κάπως έτσι μας τα είπ..."

Εφημερίδα "Ριζοσπάστης" - "Rizospastis" newspaper : ΠΟΛΙΤΙΚΗ

2011-08-01T09:52:00.001+03:00

Εφημερίδα "Ριζοσπάστης" - "Rizospastis" newspaper : ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ: ΠΑΜΕ πρός δικαστές: Υπερασπίζεστε με πάθος την τάξ...

2011-07-31T19:28:00.000+03:00

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ: ΠΑΜΕ πρός δικαστές: Υπερασπίζεστε με πάθος την τάξ...: "«Προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, τους δικαστές και Εισαγγελείς όλης της χώρας Για άλλη μια φορά ενεργοποιηθήκατε και επιχειρείτε να τ..."

tasos: Κρίση … χρέους made in … USA !

2011-07-30T21:24:00.000+03:00

tasos: Κρίση … χρέους made in … USA !: "ΑΠΟ : Faros Μεγάλα ερωτηματικά έχουν γεννηθεί από την λεγόμενη “κρίση χρέους” στις … ΕΠΑ !!! Ναι, ναι ! Όχι στην … Ελλάδα, αλλά στις … Ε..."

tasos: Η κρίση του συστήματος...

2011-07-16T02:29:00.000+03:00

tasos: Η κρίση του συστήματος...: "Σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), το τρέχον κραχ είναι συγκρίσιμο μοναχά με αυτό του 1929. Ταυτόχρονα, το κραχ ακολουθήσαν μ..."

REDFLY PLANET: Ο καπιταλισμός, κύριοι...

2011-07-13T00:06:00.000+03:00

REDFLY PLANET: Ο καπιταλισμός, κύριοι...: "Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος Στην αρχή, δεν αναγνώριζαν ότι υπάρχει καν η ύπαρξη της κρίσης. Στη συνέχεια, προσπάθησαν να την περιγράψουν ..."

Το χρέος ή η κρίση;

2011-07-12T23:48:00.000+03:00

Το πρόβλημα της κοινωνίας, λένε οι κομμουνιστές, είναι η οικονομική καπιταλιστική κρίση και όχι το δημόσιο χρέος, που οι κυβερνώντες το παρουσιάζουν ως τον μπαμπούλα στο όνομα του οποίου παίρνονται τα αντιλαϊκά μέτρα.

Η αλήθεια, όμως, είναι εντελώς διαφορετική και αυτό αποδεικνύεται ακόμα και με τους αριθμούς. Τι λένε αυτοί;

Πρώτον, τα 330 δισ. ευρώ χρέους της Ελλάδας, είναι σταγόνα στον ωκεανό των 42,6 τρισεκατομμυρίων δολαρίων που είναι το παγκόσμιο κρατικό χρέος.

Δεύτερον, όλα, μηδενός εξαιρουμένου, τα μεγάλα καπιταλιστικά κράτη, έχουν χρέος που το κουβαλάνε δεκαετίες και με αυτό χρηματοδοτούν τις διάφορες ομάδες των κεφαλαιοκρατών τους. Για παράδειγμα, πάνω από 10 τρισ. δολάρια είναι το χρέος που έχουν ξεχωριστά οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία, περί τα 2 τρισ. έχουν χώρες όπως η Γερμανία, η Ιταλία και η Μ. Βρετανία, ακόμα 1,6 τρισ. έχει η Γαλλία και πάει λέγοντας.

Τρίτον, το χρέος που δημιούργησαν στη δική μας χώρα οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, από το 1993 μέχρι και το 2008, για μια ολόκληρη δεκαπενταετία, δηλαδή, κινούνταν σε επίπεδα γύρω από το 110-115% του ΑΕΠ.

Στο ερώτημα, γιατί αφού τόσα χρόνια, τόσο οι κυβερνήσεις του δικομματισμού όσο και οι εταίροι τους στους διάφορους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς πορεύονταν με τέτοιο χρέος, ξαφνικά τώρα σήκωσαν τέτοιο θόρυβο, που το ζήτημα έγινε παγκοσμίου ενδιαφέροντος, η απάντηση είναι μία και μοναδική: Το χρέος από 111% το 2008, εκτοξεύθηκε στο 142% του ΑΕΠ το 2010 και συνεχίζει αυξανόμενο. Μόνο που αυτό δε συνέβη επειδή άρχισε αίφνης να καλπάζει το χρέος, αλλά επειδή ξέσπασε η οικονομική κρίση, που οδήγησε σε απόλυτη μείωση το ΑΕΠ της χώρας.

Αρα, και με αυτή την έννοια επιβεβαιώνεται ότι το πρόβλημα δεν είναι το χρέος, αλλά η κρίση.

Ο οπορτουνισμός προσωπεία αλλάζει, ρόλο όχι

2011-07-11T01:30:00.000+03:00

ταν υπάρχει νηνεμία και ο καπιταλισμός φαντάζει σίγουρος και κραταιός είναι γνωστό ότι o οπορτουνισμός εκθειάζει την ηρεμία της λάσπης του βυθού ως πράξη ανανέωσης, γιατί το λαό τον συμφέρει ο εξανθρωπισμός του καπιταλιστικού συστήματος. Οταν, όμως, ξεσπά αναταραχή, γιατί και τα βουβάλια - μονοπώλια τσακώνονται άγρια, ειδικά στη φάση της κρίσης, και ο λαός αντιδρά - τότε ξαφνικά υμνεί την ανακατωσούρα. Βγαίνει και αυτός στον αφρό και προτείνει ως λύση στο λαό να επιλέξει να πάει με το πιο φιλολαϊκό βουβάλι! Με διάφορες φανφάρες, προτείνει ως ριζοσπαστικό, αντικαπιταλιστικό την επιστροφή στο βυθό και στο παρελθόν! Μάλιστα, όσο πιο πίσω γυρίσουμε τόσο πιο καλά, δηλαδή στον καπιταλισμό της δεκαετίας του '80, του '70, του '60, τότε που τα μονοπώλια ήταν πιο «ανθρώπινα» και δεν ήταν τόσο θηριώδη όσο σήμερα.

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι οι οπορτουνιστικές αυταπάτες και ιδεολογήματα, αν είναι μια φορά επικίνδυνα για την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος στη φάση που ο καπιταλισμός βρίσκεται σε άνοδο, γίνονται πολύ περισσότερο όταν ο καπιταλισμός βρίσκεται σε φάση κρίσης και η ταξική πάλη οξύνεται. Οταν, από τη μια, διαμορφώνονται προϋποθέσεις ριζοσπαστικής αφύπνισης των μισθωτών, των αυτοαπασχολούμενων, της νεολαίας, συνειδητοποίησης ότι η λύση βρίσκεται έξω από το σημερινό σύστημα και από την άλλη συνυπάρχει ο κίνδυνος συντηρητικοποίησης - κυρίως των μικροαστικών στρωμάτων που χάνουν τον κόσμο κάτω απ' τα πόδια τους, που βλέπουν το έως χθες φιλικό γι' αυτούς μεγάλο κεφάλαιο να γίνεται άγριο και αδυσώπητο και τα κόμματα που τους χάιδευαν τώρα να τους κατηγορούν ως λαμόγια. Τότε εμφανίζεται και ο οπορτουνισμός με τις διάφορες εκφάνσεις του και αρχίζει τις τρικλοποδιές και τα κόλπα προς το εργατικό - λαϊκό κίνημα. Πρωτοστατεί στις ύπουλες κατηγορίες και συκοφαντίες κατά των θέσεων, της δράσης, της πρότασης διεξόδου και συμμαχίας του ΚΚΕ. Αρχίζει τις μεταμορφώσεις των έξυπνων, άμεσων, εύκολων λύσεων για την κρίση, το χρέος και των προτάσεων για μεγάλες συνεργασίες και συνασπισμούς, αριστερές πλειοψηφίες και σωτήριες και θαυματουργές κυβερνήσεις, χωρίς βεβαίως ρήξη και σύγκρουση με τα μονοπώλια και την ΕΕ.

Τα ίδια απ' την ανάποδη

Ετσι είδαμε ξαφνικά τις διάφορες συνιστώσες του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που το Δεκέμβρη του 2008 κατηγορούσαν με μια φωνή το ΚΚΕ ως «συστημική δύναμη», επειδή δεν συμφωνούσε μαζί τους ότι η δράση 500 κουκουλοφόρων, με τις μολότοφ και τις λεηλασίες, ήταν «κοινωνική εξέγερση», και αντίθετα ισχυρίζονταν ότι αυτά τα αξιοποιεί πολύμορφα το σύστημα, να μεταμορφώνονται τώρα σε θερμούς οπαδούς «του κινήματος των ακομμάτιστων και ειρηνικών αγανακτισμένων», του λεγόμενου κινήματος της πλατείας. Τότε έλεγαν ότι η κυβέρνηση της ΝΔ ήταν «κυβέρνηση δολοφόνων, έριχνε σφαίρες στη νεολαία και έπρεπε με κάθε τρόπο και μέσο να φύγει». Το ΚΚΕ που έβαζε ζήτημα ριζικής αλλαγής του συσχετισμού των δυνάμεων στο λαό, σε βάρος και της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ήταν «απομονωμένο», «περιχαρακωμένο». Τότε, η ηγεσία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήριζε απλουστευτική και ισοπεδωτική τη θέση του ΚΚΕ ότι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχουν την ίδια στρατηγική και έκαναν ο ένας 5 και ο άλλος 15 προτάσεις συνεργασίας προς την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, πάντα για την αντιμετώπιση του νεοφιλελευθερισμού και αναζητώντας το καλύτερο σχέδιο για τον έλεγχο των αγορών!

Τώρα τα ίδια και απ' την ανάποδη. Λένε: «Η πλατεία, δείχνει το δρόμο της δημοκρατίας» και «μάλιστα της άμεσης». Ποια αστική επανάσταση και ποιος Ροβεσπιέρος. Τώρα έχουν πάει πολύ μπροστά... Στη δουλοκτησία και στον Περικλή!! Εκεί δημιουργείται «η αντιμνημονιακή συμμαχία κατά της κυβέρνησης της υποτέλειας και της κατοχής». Υμνούν τους αγανακτισμένους «ως το νέο, το πιο γνήσιο και αυθεντικό κίνημα», γιατί είναι αυθόρμητο και θα δώσει λύση και κυβέρνηση υπέρ του λαού. Και φυσικά όλοι μαζί ξιφουλκούν κατά του ΚΚΕ γιατί δεν πάει μαζί τους. Οτι «έδειξε το φόβο του», ή υποτίμησε «τις μάζες της πλατείας», δεν είναι επαναστατικό, δεν αξιοποιεί το αυθόρμητο κ.ά. Μαζί με τα αστικά ΜΜΕ ξεσάλωσαν κατά της θέσης του ΚΚΕ ότι ενώ είναι βεβαίως ενθαρρυντικό το να βγαίνει λαός στους δρόμους (και αυτό αποτέλεσμα του οργανωμένου και συνειδητού κινήματος είναι σε μεγάλο βαθμό), ωστόσο ούτε η αγανάκτηση από μόνη της οδηγεί πουθενά, ούτε είναι και τόσο αυθόρμητες οι «πλατείες», όταν από την αρχή παρεμβαίνουν διάφοροι μηχανισμοί του συστήματος, κόμματα και ομάδες συγκαλυμμένα ως μπλογκς, ως συλλογικότητες, μαζί με καθηγητές, λομπίστες, δημοσιογράφους κ.λπ. με στόχο να ελέγξουν και να αξιοποιήσουν τη γενικευμένη αγανάκτηση σε αντιπαράθεση με το οργανωμένο ταξικό κίνημα και για να προωθήσουν τους σχεδιασμούς τους.

Είναι ζήτημα τύφλωσης;

Μα είναι δυνατόν οι κάθε λογής αριστεροί να μη βλέπουν ότι το αυθόρμητο δεν είναι και τόσο αυθόρμητο όταν το προβάλλουν και το χαϊδεύουν όλα τα ΜΜΕ των μεγαλοκαπιταλιστών;;; Και τα κόμματα - πλην ΚΚΕ - το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο Καρατζαφέρης, ακόμα και ο τέως, χαιρέτισαν το αυθόρμητο - ακομμάτιστο - αγανακτισμένο. Πώς μπορεί να μην έβλεπαν την παρουσία δυνάμεων της ΝΔ, τα διάφορα κέντρα εθνικιστικών και ακροδεξιών ομάδων που ανταγωνίζονταν για το ποια θα κυριαρχήσει στα συνθήματα στο πάνω μέρος της πλατείας; Το «κλέφτες - ψεύτες», τις μούντζες, το «έξω τα κόμματα και τα συνδικάτα», τις πέτρες και τις βρισιές κατά του ΠΑΜΕ και από «αριστερές» «ακομμάτιστες» ομάδες και τις απόπειρες να το μπλέξουν σε προβοκατόρικα σχέδια; Οι ακροδεξιοί απ' την ΕΘΕΛ που βίντεο έδειχνε να προστατεύονται από τα ΜΑΤ δεν ήταν στην πλατεία τις προηγούμενες ημέρες; Για ποιον λόγο ο Καρατζαφέρης τους χειροκροτούσε;

Από πού και ως πού αυτά συμβάλλουν στον απεγκλωβισμό του λαού, στην ιδεολογική και πολιτική του ωρίμανση και αφύπνιση, την οργάνωσή του; Επειδή ακούγεται και το «ω, ω, ω πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από 'δω»; `Η επειδή συμμετείχε σε κάποιες φάσεις μεγάλος όγκος πραγματικά αυθόρμητων και αγανακτισμένων ψηφοφόρων ΠΑΣΟΚ - ΝΔ; Αλήθεια, τέτοιοι δεν συμμετείχαν και στις 5 του Μάη 2010 εναντίον του μνημονίου και ειδικά στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, που είχαμε τις μεγάλες προβοκάτσιες με τους νεκρούς στη «Μαρφίν» και σε βάρος του ΠΑΜΕ στη Βουλή, αλλά και σε κάθε άλλη μεγάλη λαϊκή κινητοποίηση;

Ολα αυτά τα ξέρουν, αλλά έκαναν ότι δεν τα έβλεπαν, γιατί τους χάλαγε η σούπα και αποκαλύπτεται ο καιροσκοπισμός τους και η ύπουλη τακτική τους κατά του ΚΚΕ, κατά του ταξικού εργατικού κινήματος που δε χορεύουν στο ρυθμό που του χτυπούν τα όργανα του συστήματος. Προσποιούνται άγνοια, γιατί χρησιμοποίησαν την ίδια μέθοδο. Εμφανίζονταν ως ακομμάτιστοι, στο κάτω μέρος της πλατείας, παζαρεύοντας μεταξύ τους σε μια συνέλευση καρικατούρα λαϊκής έκφρασης και βούλησης, συνθηματάκια που «αρέσουν», δεν ενοχλούσαν τους πάνω και τα ΜΜΕ χορηγούς και φυσικά δε λέγανε και τίποτα. Απλώς κολάκευαν τον αγανακτισμένο που νιώθει εξαπατημένος από το ΠΑΣΟΚ, για να τον κερδίσουν με ένα κίνημα που διεκδικεί ή να διορθώσει το ΠΑΣΟΚ, που χάλασε τώρα τελευταία από την πίεση της τρόικας, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι καθηγητές - λομπίστες της κάτω πλατείας που έως πρόσφατα ήταν και σύμβουλοι του πρωθυπουργού, ή να βάλει στη θέση του ένα νέο, αλλά καλό ΠΑΣΟΚ. Εντελώς ανιστόρητα ονειρεύονται το ΠΑΣΟΚ του '74 και άλλοι το 25% της ΕΔΑ το '58. Τίποτα δεν έχουν διδαχτεί για το τότε και είναι εντελώς ανίκανοι να διδαχτούν και από το σήμερα. Η θέση τους και η δράση τους στην πλατεία αποτελεί συμβολή στην καθήλωση των λαϊκών συνειδήσεων και των τμημάτων εκείνων που αυθόρμητα και γνήσια συμμετείχαν χωρίς να είναι σε θέση, λόγω της έλλειψης πείρας, να δουν τα παιχνίδια που παίζονταν στο όνομά τους, μέσα και έξω, από την πλατεία.

Αβυσσος η ψυχή του μικροαστού

Αλλο ζήτημα τώρα είναι το μεγάλο «μπέρδεμα» των συνιστωσών του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τους προπηλακισμούς και τις επιθέσεις κατά βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, που τόσο βολικά και χρήσιμα αποδεικνύονται και για την κυβέρνηση και για το σύστημα. Φαίνεται αντιφατικό, αλλά δεν είναι, το ζήτημα ότι ένας φορέας που καταδικάζει τη βία σε όλες τις μορφές, ακόμα και αυτή του εργατικού κινήματος (απεργία, μπλόκο κ.λπ.), και δίνει καθημερινά όρκους πίστης στη νομιμότητα του καπιταλιστικού συστήματος και την ιερότητα της αστικής δημοκρατίας, ταυτόχρονα να θέλγεται από μικροαστικές εκτονωτικές αντιδράσεις. Ακροβατεί διαρκώς ανάμεσα στο γιαούρτι, στη μούντζα και το γιουχάισμα φορώντας τη γραβάτα της ΕΕ και προσέχοντας μη λερωθεί το αστικό κοστούμι! Αβυσσος η ψυχή του μικροαστού και της εξαπατημένης από τη σοσιαλδημοκρατία εργατικής αριστοκρατίας! Τραγωδία ο οπορτουνισμός που τον εκπροσωπεί. Λεκτική όξυνση και δήθεν εξέγερση ανάλογα με το τι φαίνεται να αρέσει.

Μάστορες στη διαστρέβλωση

Ταυτόχρονα με τα παραπάνω, οι διάφορες συνιστώσες και ομάδες του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρωτοστάτησαν στη διαστρέβλωση της θέσης του ΚΚΕ για την ευρωζώνη, αποδεικνύοντας ότι έχουν ανάγκη τη διαστρέβλωση για να αντιπαρατεθούν στις θέσεις του ΚΚΕ. Απομονώνοντας μια συγκεκριμένη απάντηση της Αλέκας Παπαρήγα σε ερώτηση για την ευρωζώνη, στο πλαίσιο συνέντευξης και σβήνοντας την υπόλοιπη συνέντευξη, άκουσον, άκουσον, κατηγόρησαν το ΚΚΕ για ασυνέπεια, για συμβιβασμό και οπισθοχώρηση! Τα στελέχη του ΣΥΝ, που λοιδορούσαν το ΚΚΕ ως δογματικό και ξεπερασμένο, επειδή ήταν κατά του Μάαστριχτ, της ΟΝΕ, του ευρώ, έχουν τώρα το θράσος να καταφέρονται κατά του ΚΚΕ επειδή υποστηρίζει την αποδέσμευση από την ΕΕ και δεν προωθεί ως λύση την αποχώρηση από την ευρωζώνη παραμένοντας στην ΕΕ, όπως προτείνουν διάφοροι αστοφιλελεύθεροι.

Οι λεγόμενοι αριστεροί του Συνασπισμού έσπευσαν να κατηγορήσουν το ΚΚΕ για ασυνέπεια και συντηρητική στροφή, ενώ οι ακραιφνείς φιλοευρωενωσιακοί το χαιρέτισαν ως ρεαλιστική θέση και αντιμετώπιση! Με βάση αυτές τις τοποθετήσεις βγήκε στη Βουλή και ο Βενιζέλος να εντάξει το ΚΚΕ στους υποστηρικτές της ευρωζώνης και της ΕΕ. Και μη νομίσει κανείς ότι διαστρέβλωσαν τη θέση του ΚΚΕ μόνο για να λύσουν τις μεταξύ τους διαφορές. Το έκαναν, κυρίως, για να συγκαλύψουν τα αδιέξοδά τους που δεν κρύβονται, αφού δεν υπάρχει πρότασή τους που να μη συμπίπτει με θέσεις συμφέρουσες και για κάποια τμήματα της πλουτοκρατίας, ενώ για το λαό δεν προκύπτει κανένα όφελος. Αντίθετα, τον αφοπλίζουν και τον παγιδεύουν σ' ένα χρεοκοπημένο και άκρως επικίνδυνο δρόμο να ψάχνει λύση μέσα στη σαπίλα του συστήματος και τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ.

Τους ενοχλεί αφάνταστα η πλήρης επιβεβαίωση των θέσεων και των προβλέψεων του ΚΚΕ για την κρίση και η ξεκάθαρη θέση του ότι δεν υπάρχει μέση λύση, ή ο λαός θα χρεοκοπήσει, ή η πλουτοκρατία. Δεν μπορούν ευθέως να την αντιμετωπίσουν και καταφεύγουν σε τερτίπια και συκοφαντίες.

Το δίλημμα που θέτουν «μέσα ή έξω από την ευρωζώνη» είναι παγίδα για το λαό, όμως για τμήματα της πλουτοκρατίας και δυνάμεις της ΕΕ είναι υπαρκτό και μπορεί, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, να προκύψει. Υπάρχουν τμήματα της ελληνικής πλουτοκρατίας που έχουν τεράστια συσσωρευμένα κεφάλαια στο εξωτερικό και συνεπώς ζωτικό συμφέρον από την επιστροφή στη δραχμή, ενώ για άλλα, συνδεδεμένα με το ευρώ, θα ήταν μεγάλο πλήγμα. Ο λαός όμως που τον οδηγούν μόνιμα στην πτώχευση έτσι ή αλλιώς γιατί να διαλέξει ανάμεσα στο αν αυτό θα γίνει με ευρώ ή με δραχμή, παραμένοντας όμως μέσα στην ΕΕ και δεχόμενος την εξουσία των μονοπωλίων; Η μόνη λύση προς όφελός του για την κρίση και το χρέος είναι αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία.

Αυτή η θέση όμως του ΚΚΕ ξεσηκώνει τις τάσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, άλλους γιατί τίθεται θέμα αποδέσμευσης και όχι μόνο εξόδου από το ευρώ και άλλους γιατί συνδέεται με τη λαϊκή εξουσία. Την εξουσία, δηλαδή, η οποία θα κοινωνικοποιήσει την ιδιοκτησία των μονοπωλίων και θα καταργήσει όλες τις συμφωνίες της αστικής τάξης με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Αυτό που για το ΚΚΕ είναι ανατροπή και μόνη λαϊκή νίκη, για τάσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι ενωτικό για τις αριστερές δυνάμεις. Αλλοι λένε γιατί αφήνει έξω τις «πατριωτικές» δυνάμεις, δηλαδή ανώτατα μεσαία στρώματα και αστικές δυνάμεις που είναι μεν κατά του μνημονίου αλλά ακούνε κοινωνικοποίηση και ανατριχιάζουν. Και άλλοι γιατί, πριν το στόχο που δίνει λύση, πρέπει να υπάρχει ένας άλλος ενδιάμεσος που δε δίνει μεν λύση, αλλά αρέσει και μπορεί να γίνει αποδεκτός από μέρος στελεχών ΠΑΣΟΚ και άλλων δυνάμεων. Αλλαγή του συσχετισμού της δύναμης με κόλπα από τα πάνω! Αυτό είναι εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη και το λαό, στο κίνημα. Στο διά ταύτα: Αντικαπιταλιστική φρασεολογία, αλλά ως πρόταση κυβερνητική λύση εντός συστήματος και μετά βλέπουμε... Αν αυτό λέγεται απεγκλωβισμός λαϊκών συνειδήσεων, τότε η ενσωμάτωση τι ακριβώς είναι;

Δηλητήριο με ζάχαρη άχνη

Ομως το πιο πονηρό και άθλιο είναι αυτό που κάνουν κάποιοι κυρίως από το ΝΑΡ, τις παρυφές του ΣΥΡΙΖΑ και ορισμένοι «ανεξάρτητοι» αριστεροί, οι οποίοι σερβίρουν δηλητήριο πασπαλισμένο με ζάχαρη. Αυτοί παριστάνουν ότι αναγνωρίζουν πως το ΚΚΕ είχε δίκιο για τον «ευρωμονόδρομο». Οτι οι προβλέψεις του για την κρίση επαληθεύονται. Οτι οι θέσεις του για το χρέος και όσα είπε για τον ΣΥΝ είναι σωστά, αλλά τώρα, την κρίσιμη στιγμή κάνει ένα μεγάλο λάθος. Θες γιατί δεν τολμά, θες γιατί η ηγεσία του δεν είναι όσο πρέπει ικανή, δεν πήγε να ηγηθεί της πλατείας και άφησε στους παρακμιακούς και τους αναξιόπιστους!

Πολύ πονηρά και δήθεν καλόπιστα μας λένε γιατί δεν πήγατε να πνιγείτε παριστάνοντας το ακομμάτιστο Κόμμα, να πετάξετε και τις δικαιωμένες θέσεις σας ή να συγκρουστείτε με τις εθνικιστικές ή αριστερές ομάδες περιφρούρησης με την ακομμάτιστη δράση που όλα τα κόμματα, πλην ΚΚΕ, εκθείαζαν. Αν αυτό συνέβαινε, αν το βράδυ της Τρίτης 28/6 το ΠΑΜΕ έχανε την ψυχραιμία του και απαντούσε στις προκλήσεις των καθοδηγητών της πλατείας, τότε να βλέπατε τι χολή θα έβγαζαν όλοι αυτοί οι «καλοπροαίρετοι» και οι άλλοι για τους σταλινικούς που επιχείρησαν να καπελώσουν ή να διαλύσουν την πλατεία.

Κάποιοι, και ορισμένοι μπλόγκερς, χωρίς όνομα για να φαίνονται ακομμάτιστοι, φτάνουν στο σημείο να κατηγορούν ως μέγα λάθος του ΚΚΕ, συγκρίσιμο με τη Βάρκιζα, ότι έθεσε ζήτημα εκλογών! Υπονόμευση του κινήματος λένε, τη στιγμή που ήταν έτοιμο να ρίξει την κυβέρνηση και να μην περάσει το μεσοπρόθεσμο! Ολα έχουν όρια, η ασυναρτησία όμως όχι! Καλά, δεν ξέρουν ότι μέσα στη Βουλή η συντριπτική πλειοψηφία ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - Καρατζαφέρης - Μπακογιάννη και άλλοι είναι επί της ουσίας υπέρ του μεσοπρόθεσμου, των μέτρων του παλιού και του νέου μνημονίου; Και το ακόμα χειρότερο, την πλειοψηφία των οργάνων του λαϊκού κινήματος αυτοί δεν την έχουν ακόμα; Το ίδιο και μέσα στο λαό, τα ιδεολογήματά τους δεν είναι κυρίαρχα;

Από πού κι ως πού είναι λάθος να βάζεις, μαζί με την οργάνωση, την αντεπίθεση, αρχίζοντας απ' τους τόπους δουλειάς, και θέμα εκλογών, όταν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ήταν έτοιμοι στο παραπέντε να συγκυβερνήσουν και μόνο για δικούς τους λόγους δεν έγινε αυτό; Οταν το ΠΑΣΟΚ ετοιμάζει δημοψήφισμα παγίδευσης του λαού και μάλιστα ως ικανοποίηση του αιτήματος της πλατείας;

Οχι, κύριοι. Η αλήθεια είναι ότι το ΚΚΕ μάχεται να αλλάξει το συσχετισμό δύναμης μέσα στο λαό υπέρ της συνειδητής, της οργανωμένης πάλης και εσείς κάνετε ό,τι περνά και δεν περνά από το χέρι σας για να το εμποδίσετε. Αυτή είναι η ουσία. Ο καθένας με τον τρόπο του κι όλοι μαζί κατηγορείτε την πρόταση του ΚΚΕ για λαϊκή εξουσία και οικονομία ότι είναι για τη δευτέρα παρουσία. Γιατί; Και οι περισσότεροι απαντάτε, γιατί δε γίνεται τώρα αποδεκτή από το λαό. Από πότε η λύση και η πάλη για την ανατροπή, η αναγκαιότητα και η επικαιρότητα του σοσιαλισμού εξαρτώνται από το πόσο έχει ωριμάσει ο υποκειμενικός παράγοντας; Και από πότε αλλάζει ο συσχετισμός δύναμης όχι παλεύοντας και συνδυάζοντας τα άμεσα ζητήματα για τη λύση - την ανατροπή -, αλλά για κάτι άλλο που μπορεί να αρέσει και να το αποδέχονται μεσαίες και αστικές δυνάμεις;

Αυτό κάνατε, αυτό κάνετε, και αυτό θα κάνετε. Αυτό σημαίνει η δημιουργία μιας αριστερής κυβέρνησης με υγιείς δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ και της λαϊκής δεξιάς, που λέει η ηγεσία του ΣΥΝ, ή αριστερή - αντιμνημονιακή - πατριωτική, που λέει το Μέτωπο Αλαβάνου, ή αριστερή αντικαπιταλιστική με μίνιμουμ πρόγραμμα, όπως λένε διάφορες τάσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεκάδες μείγματα αριστερής - ριζοσπαστικής κυβερνητικής λύσης έχετε και μπορείτε να βρείτε και άλλα τόσα, αλλά όλα καταλήγουν στο ίδιο. Λένε στο λαό μην πας πουθενά, άλλαξε πλευρό, αλλά μην αλλάζεις πλευρά, μην περνάς απέναντι. Είναι καιρός πια ριζοσπαστικές δυνάμεις που βρίσκονται μέσα στο κίνημα και μέσα στο λαό, οι καινούργιες που μπαίνουν τώρα στον αγώνα, ανεξάρτητα από το βαθμό συμφωνίας τους με το ΚΚΕ, να διακρίνουν με ποιον να πάνε και ποιον να αφήσουν.

tasos: Απεργία, αίμα, δακρυγόνα...

2011-07-01T00:13:00.000+03:00

tasos: Απεργία, αίμα, δακρυγόνα...: "Τεράστιες ήταν οι απεργιακές διαδηλώσεις και σήμερα, 29/6. Δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενων και λαού βγήκαν στους δρόμους από το πρωί μέχρι το..."

tasos: Προβοκάτορες ΑΣΦΑΛΙΤΕΣ στην πλατεία Συντάγματος 29...

2011-06-29T23:29:00.000+03:00

tasos: Προβοκάτορες ΑΣΦΑΛΙΤΕΣ στην πλατεία Συντάγματος 29...: "Κατά την σύλληψη του Σ. Καυκαλά, στελέχους του ΝΑΡ, μια ομάδα κουκουλοφόρων ροπαλοφόρων, μπαίνει στο προαύλιο του Κοινοβουλίου και 'συζητά..."

tasos: Θρασύτατοι!

2011-06-26T01:47:00.000+03:00

tasos: Θρασύτατοι!: "Η άθλια κασέτα που αναμηρυκάζει τη γνωστή απειλή «ή μεσοπρόθεσμο και δάνεια ή χρεοκοπία και τέρμα οι μισθοί και οι συντάξεις» έχει πάρει π..."

REDFLY PLANET: Ο Μαρξισμός εναντίον Φιλελευθερισμού

2011-06-22T01:13:00.000+03:00

REDFLY PLANET: Ο Μαρξισμός εναντίον Φιλελευθερισμού: "Αποκλειστικό απο το gekoudi & το jure.ath.cx ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ του Ι.Β.Στάλιν στον HG Wells. Στις 23 Ιούλη 1934. Τόσο παλιά όσο και επίκαιρη..."

tasos: ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ; (με απλά λόγια).

2011-06-14T00:36:00.000+03:00

tasos: ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ; (με απλά λόγια).: "Αν και οι ορισμοί δεν μπορούν πάντα να δώσουν με σαφήνεια τόσο την περιγραφή όσο και την ουσία ενός φαινομένου, μπορούμε να πούμε το εξής: ..."

tasos: Πουέρτα Δελ Σολ: «Αποχαιρετισμός στα όπλα» .

2011-06-09T00:51:00.000+03:00

tasos: Πουέρτα Δελ Σολ: «Αποχαιρετισμός στα όπλα» .: "Έφυγε όπως ήρθε η λεγόμενη πλατεία «Πουέρτα Δελ Σολ» της Μαδρίτης, αφήνοντας άθικτη τη ταξική και πολιτική εξουσία της Ισπανίας, την πολιτ..."

Η «πλατεία» έχει τη δική της ιστορία και ξέρει ποιοι «είναι ίδιοι»

2011-06-08T19:47:00.000+03:00

Το «όλοι ίδιοι είναι», το «όλα τα κόμματα ίδια είναι», το «και οι 300 ίδιοι είναι», το «όλοι οι συνδικαλιστές ίδιοι είναι», το «όλα τα συνδικάτα ίδια είναι» αποτελούν πλευρά του ίδιου νομίσματος που στην άλλη όψη του γράφει με κεφαλαία γράμματα:

«Ολοι μαζί τα φάγαμε»!

Το «όλοι ίδιοι είναι», είναι η προέκταση του πολιτικού και ιδεολογικού δηλητηρίου που διατείνεται ότι «όλοι φταίμε».

Αλλά μόνο εκείνοι οι πραγματικά ίδιοι μεταξύ τους, μόνο εκείνοι που - επειδή είναι ίδιοι - υπηρέτησαν τον ίδιο «μονόδρομο», μόνο εκείνοι που ακολούθησαν την ίδια πολιτική και έφεραν το λαό στη σημερινή κατάσταση, έχουν όφελος από το «όλοι ίδιοι είναι».

Ποντάρουν στο «όλοι ίδιοι είναι» για να μην μπορούν τα θύματά τους να τους ξεχωρίσουν.

Για να έρχονται, τώρα, να παριστάνουν τους «σωτήρες» και να ζητούν και τα ρέστα.

Για να μπορούν, τελικά, μέσα από το «είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι», να διεκδικούν ένα φτηνό συγχωροχάρτι βουτηγμένοι στην κολυμπήθρα της δήθεν «αυτοκριτικής» τους, την καθαγιασμένη με το αντιδραστικό «μύρο» περί «συλλογικής ευθύνης».

Αλλά, όπως δεν τα φάγαμε όλοι μαζί, έτσι και δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

Ιδιοι μεταξύ τους είναι αυτοί που κυβέρνησαν και όσοι τους στήριξαν στις μικρές και μεγάλες επιλογές τους:

Από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ μέχρι τα ξεπουλήματα και τις «κεντροαριστεροδέξιες» μεταμφιέσεις τους.

Ιδια μεταξύ τους είναι τα κόμματα που για να εξυπηρετούν το βιομήχανο λένε στο λαό ότι είναι «ίδιος» ο εργάτης με τον κεφαλαιοκράτη.

Που για να υπηρετούν τον τραπεζίτη, λένε στο λαό ότι είναι «ίδιος» και ο τραπεζίτης και ο γδαρμένος από τους τοκογλύφους υπάλληλος.

Που για να εξασφαλίζουν κέρδη στον εφοπλιστή και στον εργολάβο, λένε στο λαό ότι είναι «ίδιος» αυτός που πληρώνει τα διόδια με αυτόν που τα εισπράττει, ότι είναι «ίδιος» αυτός που «θαλασσοπνίγει» με εκείνον που θαλασσοπνίγεται.

Ιδιοι μεταξύ τους είναι εκείνοι από τους «300» που ψηφίζουν μνημόνια, που όταν δεν ψηφίζουν μνημόνια φροντίζουν να ψηφίζουν πάνω από τα μισά νομοσχέδια από κοινού με εκείνους που ψηφίζουν τα μνημόνια, που στηρίζουν την ΕΕ του Μάαστριχτ, της ΟΝΕ και του ευρώ, που εδώ και τριάντα χρόνια είναι ο «μπάστακας» ενός διαρκούς μνημονίου.

Ιδιοι μεταξύ τους είναι εκείνοι που έχουν μετατρέψει τα συνδικάτα σε «συν-εταίρο» του ΣΕΒ, σε ομοτράπεζο των «κοινωνικών διαλόγων», σε νεροκουβαλητή των εκάστοτε κυβερνώντων και σε πέμπτη φάλαγγα ενάντια στα δίκαια των εργατών.

Οσοι δήθεν «προσκαλούν» το λαό να διαδηλώνει «αγανακτισμένα» αλλά υπό την προϋπόθεση ότι θα ασπαστεί το δικό τους τροπάρι τού «όλοι ίδιοι είναι», «έξω όλα τα κόμματα», «έξω όλα τα συνδικάτα», «έξω και οι 300» κλπ,

όσοι για το λόγο αυτό έχουν τεθεί υπό την «ακηδεμόνευτη» θωπεία των ΜΜΕ των βιομηχάνων, των εφοπλιστών και των τραπεζιτών,

όσοι, δηλαδή, πασχίζουν να αυτοαναγορευτούν σε «ηγέτες», σε «τροχονόμους», σε «φυσιογνωμιστές» και σε «φέις-κοντρόλερς» (άμα τε και «χωροφύλακες») της πλατείας,

αντικειμενικά, όσο περισσότερο παίζουν το σκοπό τού «όλοι ίδιοι είναι», τόσο περισσότερο συμμετέχουν (συνειδητά ή ασυνείδητα) στο παιχνίδι εκείνων που πραγματικά είναι ίδιοι μεταξύ τους.

Ομως εκτός από πολλή αγανάκτηση, αυτός ο λαός διαθέτει και πολύ βαριά ιστορία. Αρα και εμπειρία. Συνεπώς, όσοι νομίζουν ότι μπορούν να μανιπουλάρουν τη δίκαιη λαϊκή αγανάκτηση, να μην της επιτρέψουν να γίνει οργανωμένη δύναμη ανατροπής των αιτιών και των υπευθύνων που προκαλούν την αγανάκτηση, μάλλον υπερεκτιμούν τις δυνάμεις τους.

Και ο λαός που κατεβαίνει κάτω, ξέρει και ποιος σήκωσε και ποιος υπηρετεί το διαχρονικό μήνυμά ανατροπής. Με συνέπεια. Σε όλες τις συνθήκες. Κόντρα και σε αντίθεση με τους κάθε εποχής αυλικούς της ίδιας πλουτοκρατικής «τυραννίας». Καθιστώντας καταγέλαστους όσους πιστεύουν ότι διαθέτουν το ανάστημα να τον βγάλουν «έξω» από τις πλατείες, από τις συνοικίες, από τους τόπους δουλειάς.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

2011-06-08T19:40:00.002+03:00

Για τις εκδηλώσεις λαϊκής αγανάκτησης

Είναι ενθαρρυντικό στοιχείο να βρίσκεται λαός και νεολαία στο δρόμο διαδηλώνοντας τη συσσωρευμένη οργή του. Μπορεί να διαμορφώσει ένα κλίμα πιο ουσιαστικής αγωνιστικής ανάτασης, αν μετεξελιχθεί σε πιο αποφασιστική συμμετοχή στο οργανωμένο ταξικό λαϊκό κίνημα που παλεύει για να αποκρούσει και να ανατρέψει τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική και όχι να αλλάξουν τα πρόσωπα στην κυβέρνηση, ή να γίνουν μικροδιορθώσεις στα μνημόνια των μονοπωλίων.

Σήμερα είναι επιτακτική ανάγκη, για να αντιμετωπίσει ο λαός την καπιταλιστική βαρβαρότητα, να βγάλει σωστά συμπεράσματα, να κατανοήσει τις αιτίες της καπιταλιστικής κρίσης, του χρέους, των κλιμακούμενων μνημονίων, να δει καθαρά ότι οι υπεύθυνοι είναι η πολιτική, τα κόμματα και η ΕΕ που υπηρετούν την κερδοφορία και τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Είναι καιρός οι λαϊκές συνειδήσεις να κάνουν πολιτικό, ιδεολογικό άλμα, να απεγκλωβιστούν από τα ιδεολογήματα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, να εμπιστευτούν το ΚΚΕ. Το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί να δώσει πια τίποτα καλό για το λαό, είναι ξεπερασμένο, σαπίζει, μόνο φτώχεια, κρίσεις, πολέμους θα φέρνει.

Το ΚΚΕ ήταν το μόνο κόμμα που πολύ πριν φέρουν το μνημόνιο καλούσε το λαό σε ξεσηκωμό, όταν η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα του έκρυβαν τις αιτίες και τον καθησύχαζαν για τις συνέπειες της κρίσης, γι' αυτά που θα έφερναν. Αλλωστε, το ΚΚΕ είχε προβλέψει ότι, αργά ή γρήγορα, θα υπάρξουν και αυθόρμητα μαζικά ξεσπάσματα δίπλα στις μάχες που δίνει το οργανωμένο ταξικό λαϊκό κίνημα.

Το ΚΚΕ έγκαιρα και πριν τις εκλογές προειδοποίησε το λαό για τη θύελλα που θα έφερναν, είτε εκλεγόταν στην κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ είτε η ΝΔ. Εγκαιρα και με θάρρος πρόβλεψε ότι η πλουτοκρατία, η κυβέρνηση, η ΕΕ κήρυξαν στο λαό πόλεμο και τον κάλεσε να απαντήσει με ανυπακοή, απειθαρχία και αντεπίθεση, για να μην πληρώσει αυτός την κρίση, το χρέος και τα αδιέξοδα του συστήματος. Στα τρομοκρατικά διλήμματα «χρεοκοπία ή βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα», έδωσε με θάρρος ξεκάθαρη απάντηση: Καμιά θυσία για τα κέρδη, την κρίση και το χρέος. Την κρίση και το χρέος να πληρώσει η πλουτοκρατία. Πατριωτισμός είναι να μην χρεοκοπήσει ο λαός.

Το ΚΚΕ με αίσθημα ευθύνης και εμπιστοσύνης απευθύνεται στα λαϊκά στρώματα που βγαίνουν σήμερα στο δρόμο και τους επισημαίνει ότι οι αγώνες που δεν στοχεύουν στους υπεύθυνους και τις αιτίες δεν μπορούν να φέρουν ουσιαστικά αποτελέσματα και τα καλεί να προχωρήσουν αποφασιστικά προς τα εμπρός.

Η γενική απαίτηση «κάτω το μνημόνιο» επί της ουσίας δε λέει τίποτα, αν δε γίνει αφετηρία για την παρεμπόδιση κάθε αντιλαϊκής πολιτικής, αν δε συνοδεύεται με «κάτω τα μονοπώλια, η ΕΕ και τα κόμματα που τα υπηρετούν». Αλλιώς, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα φέρνουν συνεχώς χειρότερα μνημόνια. Αυτό κάνουν σε όλες τις χώρες της ΕΕ, ανεξάρτητα από το ύψος του χρέους. Δε γίνεται να γυρίσουμε προς τα πίσω σε λύσεις που δοκιμάστηκαν σε προηγούμενες δεκαετίες.

Η διαμαρτυρία κατά της ανεργίας για να έχει νόημα πρέπει να συνοδεύεται και με την πάλη να γίνουν λαϊκή - κοινωνική περιουσία οι μεγάλες επιχειρήσεις. Οσο ανήκουν στους καπιταλιστές, αυτοί θα καθορίζουν την οικονομία και την παραγωγή, που είτε βρίσκεται σε φάση ανάπτυξης είτε κρίσης δημιουργεί ανέργους. Ο άγριος ανταγωνισμός τους για υψηλότερη κερδοφορία θα κλείνει τις πιο αδύναμες επιχειρήσεις, θα εκτοπίζει τους μικρούς και μεσαίους επιχειρηματίες, θα μειώνει τον αριθμό των εργαζομένων, θα τσακίζει μισθούς και δικαιώματα.

Τα γνωστά καλλιεργούμενα επιφανειακά και λαϊκίστικα συνθήματα «κλέφτες», «ψεύτες», απαλλάσσουν τον πραγματικό ένοχο, την πλουτοκρατία που ληστεύει νόμιμα το λαό και το φυσικό και ορυκτό πλούτο της χώρας. Τα σκάνδαλα, ο χρηματισμός πολιτικών των κομμάτων του συστήματος, είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που φέρνει δεινά στο λαό και όχι αιτία. Δίνουν συγχωροχάρτι στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και άλλων κομμάτων που στηρίζουν τα βάρβαρα μέτρα για ιδεολογικούς λόγους κι ας μην έχουν κλέψει.

Τα αντιδραστικά συνθήματα «έξω τα κόμματα, τα συνδικάτα», που προβάλλουν ορισμένα κέντρα και θέλουν να αποκτήσουν απήχηση στο λαό, έχουν ως κύριο στόχο να μπερδέψουν τις λαϊκές συνειδήσεις. Ετσι έχουν τη δυνατότητα η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα να ερμηνεύουν το μήνυμα της διαμαρτυρίας με διαφορετικό τρόπο και όπως τους συμφέρει. Να βάλουν στο ίδιο τσουβάλι με τους υπεύθυνους το ΚΚΕ, που αποκάλυψε και αντιπάλεψε με συνέπεια την πολιτική ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, να κρύψουν την πολιτική ευθύνη του λαού που τους στήριξε ή τους ανέχτηκε με την ψήφο του. Να κρύψουν ότι οι ταξικές δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ παλεύουν σταθερά και πρωτοπόρα για το δίκιο των εργαζομένων, σε αντιπαράθεση με τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό της πλειοψηφίας ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ.

Οι εργατικοί λαϊκοί και νεανικοί αγώνες σήμερα, για να έχουν αποτέλεσμα και τη δύναμη να ορθώσουν εμπόδια στα κλιμακούμενα βάρβαρα μέτρα, πρέπει να στοχεύουν τους υπεύθυνους για τα λαϊκά δεινά, που είναι οι επιχειρηματικοί όμιλοι, η ΕΕ και τα κόμματα που τους υπηρετούν. Να διεκδικούν τα σύγχρονα δικαιώματα, να στοχεύουν σε αναγκαίες ριζικές αλλαγές που χρειάζονται στην οικονομία και στην εξουσία, ώστε η ανάπτυξη να υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες και όχι τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου.

Το ΚΚΕ προειδοποιεί και καλεί τις λαϊκές δυνάμεις που συνειδητοποιούν ότι είναι αναγκαία η λαϊκή δράση για να αποτραπεί η μόνιμη πτώχευση του λαού στην οποία οδηγούν κυβέρνηση - ΕΕ, να αντιμετωπίσουν με δυσπιστία τις κολακείες και τα «αγκαλιάσματα» των αστικών κομμάτων, των ΜΜΕ των μεγαλοεπιχειρηματιών, διάφορων μηχανισμών και ομάδων που παριστάνουν τους ανεξάρτητους και ακομμάτιστους. Αυτοί έχουν πολλαπλούς στόχους, ειδικούς λόγους και επιδιώξεις, ωστόσο συμπίπτουν σε μια κοινή συνισταμένη παγίδευσης, ναρκοθέτησης ή εκτόνωσης των λαϊκών αγωνιστικών διαθέσεων.

Η κυβέρνηση, τα κόμματα και οι μηχανισμοί του συστήματος έχουν κάθε λόγο να μείνει θολή η αυθόρμητη μαζική αγανάκτηση. Να εγκλωβιστεί σε ανούσια συνθήματα ή σε αντιδραστικά ιδεολογήματα. Ετσι έχουν τη δυνατότητα να βάλουν αυτοί όποια ταμπέλα θέλουν στις λαϊκές απαιτήσεις και κινητοποιήσεις. Με αυτόν τον τρόπο επιδιώκουν να ελέγξουν προς όφελός τους τις λαϊκές αντιδράσεις. Να τις χρησιμοποιήσουν για να εκτονώσουν από ένα σημείο και μετά τη λαϊκή οργή και να τη μετατρέψουν σε μοιρολατρία, ότι τίποτα δε γίνεται, και σε υποταγή. Να τις περιορίσουν σε απατηλούς στόχους μιας καλύτερης διαπραγμάτευσης μέσα στην ΕΕ, όπως προβάλλουν η ΝΔ, το κόμμα του Καρατζαφέρη και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.

Η λαϊκή αγανάκτηση που φουντώνει ανησυχεί την πλουτοκρατία, ωστόσο δεν τη φοβίζει, γιατί γνωρίζει ότι χωρίς οργάνωση και ταξική συνειδητοποίηση δεν μπορεί να γίνει αποτελεσματική και επικίνδυνη γι' αυτούς η λαϊκή αγωνιστική δράση. Αντίθετα, επιδιώκουν να την αξιοποιήσουν προκειμένου να σπρώξουν τα κόμματα εξουσίας σε πιο αντιδραστικές και επιθετικές θέσεις. Στο όνομα των «ικανών, άξιων και τίμιων πολιτικών» και με αφορμή τις λαϊκές αντιδράσεις, προετοιμάζουν το έδαφος, ώστε αν το σημερινό κυρίαρχο πολιτικό σύστημα αποδειχτεί ανίκανο να διαχειριστεί το λαϊκό παράγοντα, να προχωρήσουν σε μεταμφίεσή του, στη δημιουργία νέων αστικών κομμάτων, ώστε να κερδίσουν χρόνο, να πάρουν «περίοδο χάριτος» ως νέα κόμματα, για να προχωρήσουν πιο αποφασιστικά στην καταδίκη των εργαζομένων στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, στην οποία οδηγεί η κυριαρχία των μονοπωλίων και η πολιτική που τα υπηρετεί.

Το ΚΚΕ δε χρησιμοποιεί προσωπεία, δεν παριστάνει τον ακομμάτιστο, δεν απευθύνεται πλαγίως στο λαό για να υιοθετήσει τα συνθήματά του. Με παρρησία και θάρρος έχει αποδείξει ότι λέει άφοβα όλη την αλήθεια και προτείνει διέξοδο προς όφελος του λαού.

Το ΚΚΕ απευθύνεται με εμπιστοσύνη στο λαό. Υπάρχει λύση. Η χώρα μας έχει όλες τις παραγωγικές δυνατότητες για να αναπτυχθεί και να καλύψει τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες. Για να γίνει αυτό απαιτείται να γίνουν κοινωνική λαϊκή περιουσία οι μεγάλες, στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις. Να διαμορφωθεί ο παραγωγικός συνεταιρισμός της μικρής και μεσαίας αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων. Να υπάρχει πανεθνικός κεντρικός σχεδιασμός με λαϊκή εξουσία και εργατικό λαϊκό έλεγχο. Αυτός ο δρόμος της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας σημαίνει αποδέσμευση από την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Μπορεί να τον ανοίξει μια ισχυρή λαϊκή συμμαχία που ξεκινάει από τους τόπους δουλειάς και απλώνεται παντού. Δίνει, ταυτόχρονα, καθημερινά μάχες για την υπεράσπιση των ανέργων, της λαϊκής οικογένειας, των χαμηλόμισθων και των χαμηλοσυνταξιούχων, των μικρομεσαίων αγροτών και επαγγελματιών, χωρίς να χάνει το στόχο της ριζικής ανατροπής.

Το ΚΚΕ καλεί σε αυτόν το δρόμο συμπόρευσης τις εργατικές λαϊκές δυνάμεις, ειδικά αυτές που για χρόνια ακολούθησαν το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Τις καλούμε για να οργανώσουμε τη λαϊκή ανυπακοή και αντεπίθεση, τη μεγάλη λαϊκή συμμαχία που θα τα αλλάξει όλα προς όφελος των εργαζομένων και του λαού.

Καμιά υποταγή στα τρομοκρατικά διλήμματα και τις απειλές του κεφαλαίου, της ΕΕ, της κυβέρνησης. Ο λαός δεν πρέπει να εγκλωβιστεί στα δικά τους διλήμματα και αδιέξοδα. Εχει τη δυνατότητα να αξιοποιήσει την εμπειρία του. Εχει τη δύναμη με την οργάνωση και τη συμμαχία του, με ισχυρό ΚΚΕ, να προχωρήσει αποφασιστικά μπροστά για τη δική του εξουσία, με αποδέσμευση από την ΕΕ και λαϊκή οικονομία, να γίνει πραγματικά αφεντικό στον τόπο του και να συμβάλει καθοριστικά και ουσιαστικά στην πάλη των λαών της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου κατά της καταπίεσης των μονοπωλίων και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

ΑΘΗΝΑ 7/6/2011

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Βιάζεται να προσφέρει σκλάβους στο κεφάλαιο

2011-06-07T22:15:00.000+03:00

Υπηρετεί πιστά το καπιταλιστικό σύστημα που σαπίζει, σημειώνει σε σχόλιό του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ

Την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να προωθήσει μέτρα που εντείνουν την εκμετάλλευση των εργαζομένων με πρώτο και κύριο θύμα τη νέα βάρδια της εργατικής τάξης επιβεβαιώνει η υπουργός Εργασίας. Λούκα Κατσέλη, με συνέντευξή της στα χτεσινά «Νέα».

Εντελώς απροσχημάτιστα, η υπουργός εκβιάζει ωμά τους νέους που η κυβέρνηση ετοιμάζεται να παραδώσει στη μεγαλοεργοδοσία ως σκλάβους, παρουσιάζοντας την εργασία χωρίς δικαιώματα των νέων ως «σημαντική ευκαιρία να αποκτήσουν τον πρώτο τους μισθό». Ετσι, αναφερόμενη στη ρύθμιση με την οποία οι εταιρείες θα προσλαμβάνουν νέους με μισθούς στο 80% των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, επιλέγει να επισημάνει πως «το πρόβλημα είναι ότι το 40% των νέων στις ηλικίες από 15 ως 24 ετών δεν μπορούν να βρουν δουλειά»! Ουσιαστικά, λέει στους νέους (και όχι μόνο) εργαζόμενους να διαλέξουν μεταξύ ανεργίας και δουλειάς με όρους σκλαβιάς! Επιπλέον, την ώρα που η ανεργία καλπάζει και η κυβέρνηση ετοιμάζεται να μειώσει δραματικά τους δικαιούχους (που ούτως ή άλλως κυμαίνονται στο 1/3 των καταγεγραμμένων από τον ΟΑΕΔ) του επιδόματος ανεργίας, το κυβερνητικό στέλεχος ισχυρίζεται: «Δεν περικόπτουμε, αλλά εξορθολογίζουμε»... Θυμίζουμε ότι τα νέα μέτρα έρχονται να προστεθούν στην επέκταση της δοκιμαστικής περιόδου από 2 σε 12 μήνες, στην επέκταση του καθεστώτος της «μαθητείας» (παιδιά 15-18 ετών δουλεύουν με το 70% της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και χωρίς ένσημο) κτλ.

Σε σχόλιό του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ υπογραμμίζει:

«Η κυβέρνηση χωρίς αιδώ παρουσιάζει την περικοπή των επιδομάτων ανεργίας και άλλων, καθώς και την αθλιότητα του μισθού πείνας για τους νέους εργαζόμενους με δουλειά χωρίς όρους και όρια, ως κίνητρο απασχόλησης. Στα ίδια συμφωνούν ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ. Πρόκειται για μια ακόμα απόδειξη ότι υπηρετούν πιστά το καπιταλιστικό σύστημα που σαπίζει και δεν έχει γιατρειά».

tasos: «Τελική λύση»

2011-06-02T02:26:00.000+03:00

tasos: «Τελική λύση»: "Η «απασχολησιμότητα» και η «εκ περιτροπής εργασία» στον ιδιωτικό τομέα - το πρόπλασμα δηλαδή της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων - έχουν..."

Γιατί είναι απωθητικό το ΚΚΕ :: Fadomduck

2011-05-31T00:51:00.000+03:00

Γιατί είναι απωθητικό το ΚΚΕ :: Fadomduck

tasos: Μία ...σφαίρα για τον πατριωτικό πόλεμο εναντίον τ...

2011-05-25T02:11:00.000+03:00

tasos: Μία ...σφαίρα για τον πατριωτικό πόλεμο εναντίον τ...: "ΝΑ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ότι το επόμενο «πακέτο» μέτρων (γιατί έτσι θα πηγαίνει, δόση και «πακέτο») θα το ανακοινώσει ο Γ. Παπανδρέου με στολή στρατ..."

tasos: Πηγή του κέρδους είναι η εργατική δύναμη...

2011-05-25T01:57:00.000+03:00

tasos: Πηγή του κέρδους είναι η εργατική δύναμη...: "Μείωση του «κόστους εργασίας». Η καθιερωμένη φράση των αστών οικονομολόγων, αστών πολιτικών και όλων των καπιταλιστών, γίνεται στο λόγο..."

tasos: Η ΠΕΡΙΒΟΗΤΗ ΕΠΙΔΙΩΚΟΜΕΝΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ...

2011-05-23T01:19:00.000+03:00

tasos: Η ΠΕΡΙΒΟΗΤΗ ΕΠΙΔΙΩΚΟΜΕΝΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ...: "Ολο και πιο έντονα εκφράζεται η απαίτηση της πλουτοκρατίας να συναινέσουν ακόμα περισσότερο τα αστικά κόμματα στην Ελλάδα, να εργαστούν α..."

REDFLY PLANET: «Συναινέστε»...

2011-05-18T22:16:00.000+03:00

REDFLY PLANET: «Συναινέστε»...

Το τελευταίο γεύμα

2011-05-15T17:06:00.002+03:00

«Βρισκόμαστε στο έτος 1944. Ήδη το καλοκαίρι έχει έρθει και οι Γερμανοί έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι η παρουσία τους στην χώρα δεν κρατήσει πολύ. Οι σφαγές, οι εκτελέσεις και τα μπλόκα εντείνονται. Παράλληλα ο ΕΛΑΣ πολεμά αποφασιστικά για την ημέρα της απελευθέρωσης που κοντοζυγώνει.

Παράλληλα μεγάλη ανυπομονησία έχει απλωθεί στους συνεργάτες των Γερμανών στην Αθήνα και όλη την χώρα. Τι θα συμβεί τώρα που ο Κόκκινος Στρατός προελαύνει ακάθεκτος ? Τι θα απογίνουν εκείνοι ? Οι Γερμανοί φαίνονται καθησυχαστικοί. Υπόσχονται για όσους το επιθυμούν να τους πάρουν μαζί τους στην Γερμανία όταν επιστρέψουν. Οι Γερμανοί τελικά θα εγκαταλείψουν την Αθήνα στις 12 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, πριν όμως από αυτό διοργάνωσαν μια αποχαιρετιστήρια φιέστα...

Με κάθε επισημότητα, οι Γερμανοί αποστέλλουν προσκλήσεις σε όλον τον "καλό" κόσμο της Αθήνας και των προαστίων. Καλούν κάθε είδους συνεργάτες τους, ταγματασφαλίτες, χωροφύλακες, δοσιλόγους και μαυραγορίτες. Η γιορτή λαμβάνει χώρα στο μέγαρο του Μετοχικού Ταμείου. Σε αυτήν θα λάβουν μέρος πάνω από 100 καλεσμένοι και υψηλά ιστάμενοι της γερμανικής διοίκησης. Οι δοσίλογοι Γκόβερης, Κωστούλας, Φαρδούλης, Κούκας, Λιάσκας Χαμουρτζόγλου, Γιαννόπουλος, οι μαυραγορίτες Σταματόπουλος, Δενδρινός, Λιναρδάκης, Άρνης και Έξαρχος, ο Πέππας, προμηθευτής των Γερμανών ο Μιχαηλίδης γνωστός μαυραγορίτης λαδιού, ο Κωσταντόπουλος, ταγματάρχης των ταγμάτων ασφαλείας, ο Γεώργιος και η Αλεξάνδρα Λακιώτη καταδότες των Γερμανών, οι δοσίλογοι Χατζηδημητρίου και Σιάκος και ο Παπαβασιλείου στέλεχος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος της Ελλάδας και άλλοι πολλοί.

Η φιέστα θα ξεκινήσει με χορό, αργότερα ένα πλούσιο τραπέζι θα στρωθεί για να αποχαιρετισθούν οι συνδαιτυμόνες. Κρέας και φαγητά που σπάνιζαν ακόμα και από τα πιό εύπορα σπίτια και μπύρα άφθονη γερμανική μπύρα. Το γεύμα θα συνεχιστεί μέχρι τα ξημερώματα και τέλος θα έλθει το γκραν φινάλε. Με τις πρώτες αχτίδες του ηλίου οι Γερμανοί αποχωρούν χαιρετώντας ευγενικά τους καλεσμένους τους. Αμέσως μετά μια ομάδα Γερμανών στρατιωτών θα μπουν οπλισμένοι στο κτίριο και θα εκτελέσουν εν ψυχρώ τους καλεσμένους. Δεν θα επιβιώσει ούτε ένας!»

Αυτό ήταν το μεφιστοφελικό τέλος πολλών εκ των δοσιλόγων της κατοχής, αγαπητοί κύριοι και κυρίες του ΣΚΑΙ!

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

2011-05-15T16:50:00.000+03:00

Ρεαλιστική διέξοδος από τη σκοπιά του λαού

Τα αδιέξοδα του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος αναδεικνύονται όλο και πιο έντονα από την προσπάθεια των αστικών κυβερνήσεων και κομμάτων να διαχειριστούν την κρίση προς όφελος των μονοπωλίων. Οι αλλεπάλληλες διαβουλεύσεις εντός και εκτός ΕΕ, για τον τρόπο διαχείρισης της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης δράσης του κεφαλαίου, αλλά και οι αντεγκλήσεις για τον τρόπο και το χρόνο της ελεγχόμενης απαξίωσης κεφαλαίου και τον επιμερισμό της ζημιάς μεταξύ των διαφόρων μερίδων των μονοπωλίων, αποτελούν αντανάκλαση των ασίγαστων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, η απαξίωση της εργατικής δύναμης και μέρους του κεφαλαίου είναι μονόδρομος για την πλουτοκρατία και νομοτέλεια στην κρίση. Εκεί στοχεύουν όλα τα μέτρα που μειώνουν την τιμή της εργατικής δύναμης, όπως η κατάργηση εργατικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, οι περικοπές μισθών και συντάξεων, η γενίκευση της προσωρινής απασχόλησης και των ελαστικών σχέσεων, η αύξηση της ανεργίας κ.λπ. Στην παρούσα φάση, οξύνονται οι αντιπαραθέσεις και για την ελεγχόμενη καταστροφή κεφαλαίου, μέσω της αναδιάρθρωσης του χρέους, με «κούρεμα» ή επιμήκυνση αποπληρωμής των δανείων.

Η πλουτοκρατία και τα κόμματά της παρουσιάζουν σαν «μονόδρομο» και «ρεαλισμό» την υποταγή του λαού στην πολιτική τους. Κρύβουν τις πραγματικές αιτίες της καπιταλιστικής κρίσης και προσπαθούν να τρομοκρατήσουν με τα ελλείμματα και το χρέος που δημιούργησε η πολιτική υπέρ της πλουτοκρατίας, για να νομιμοποιήσουν στις λαϊκές συνειδήσεις τα μέτρα που έχουν από ελάχιστη έως καμιά σχέση με τα δημοσιονομικά μεγέθη τα οποία επικαλούνται.

Πάνω στο έδαφος αυτής της προπαγάνδας, από τη μια, και της ανάγκης που έχει το κεφάλαιο να προωθεί διαρκώς μέτρα που κάνουν φθηνότερη την εργατική δύναμη, φύονται τα σχέδια για την αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού και για «εθνική συνεννόηση» μεταξύ των αστικών κομμάτων, που θα φτάνει μέχρι και το επίπεδο της διακυβέρνησης, προκειμένου να σταθεροποιηθεί το αστικό πολιτικό σύστημα και να μη διαταραχθεί επικίνδυνα για το κεφάλαιο και τα κόμματά του.

Ρεαλιστικό για τους εκπροσώπους της πλουτοκρατίας είναι εκείνο που κάθε φορά εξυπηρετεί καλύτερα και αποτελεσματικότερα τα μονοπώλια. Για να αποσπάσουν τη συναίνεση, μιλούν για «ρεαλισμό» και για «κοινά συμφέροντα» εργαζομένων - κεφαλαίου. Ως ρεαλιστικό, δηλαδή, προβάλλεται το συμφέρον εκείνων που έχουν υπέρ τους το συσχετισμό δύναμης, ο οποίος δεν μπορεί παρά να είναι αρνητικός για το λαό.

Προϋπόθεση η αλλαγή των συσχετισμών

Η ρεαλιστικότητα μιας πολιτικής πρότασης δεν καθορίζεται από το συσχετισμό δύναμης, αλλά από τις αντικειμενικές συνθήκες που περιγράφουν την εξέλιξη της οικονομίας και της κοινωνίας. Η αξεπέραστη, βασική αντίθεση του καπιταλισμού, η κοινωνικοποιημένη παραγωγή από τη μια, και, από την άλλη, η ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της από μια χούφτα πλουτοκράτες, είναι αυτή που δημιουργεί υπερπαραγωγή προϊόντων και υπερσυσσώρευση κεφαλαίων στην άναρχη παραγωγή, δημιουργώντας αλλεπάλληλες κρίσεις.

Οσοι ανάγουν το δημόσιο χρέος σε βασικό ζήτημα της κρίσης και καλούν το λαό να πάρει μέρος στη συζήτηση για τη μείωσή του και, πολύ περισσότερο, να συμμετέχει ενεργά στην αποπληρωμή του, κρύβουν ότι το χρέος και η κρίση έχουν την ίδια αιτία, το καπιταλιστικό κέρδος, που πρέπει να ξεπατωθεί για να δοθεί διέξοδος από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων. Ακόμα κι αν σήμερα σε κοινωνικό επίπεδο δεν έχουν διαμορφωθεί οι συσχετισμοί για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, αυτό σε τίποτα δεν αναιρεί την ώριμη ανάγκη να ξεπεραστεί ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, να κοινωνικοποιηθούν τα βασικά και συγκεντρωμένα μέσα, όπως προτείνει το ΚΚΕ.

Η λαϊκή εξουσία και οικονομία, η αποτίναξη, δηλαδή, της μισθωτής σκλαβιάς και η οργάνωση της παραγωγής με γνώμονα την εξυπηρέτηση των λαϊκών συμφερόντων, η αξιοποίηση του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι για την ικανοποίηση των δικών τους αναγκών και όχι για τα κέρδη των μονοπωλίων, είναι ώριμη ανάγκη από τα ίδια τα πράγματα. Αυτήν του την πρόταση, για σύγκρουση και ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, για λαϊκή εξουσία και οικονομία, βάζει το ΚΚΕ στο επίκεντρο της συζήτησης με το λαό.

Ταυτόχρονα, δουλεύει για την οργάνωση και ανάπτυξη του εργατικού λαϊκού κινήματος, τη λαϊκή συμμαχία και αντεπίθεση, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για αλλαγή των αρνητικών συσχετισμών, για να αλλάξει η τάξη που έχει στα χέρια της την εξουσία και όχι απλά μια κυβέρνηση.

Η λαϊκή εξουσία και οικονομία είναι ώριμη και αναγκαία, γιατί συμφέρει τους εργατοϋπάλληλους και τα λαϊκά στρώματα, τους παραγωγούς του πλούτου, τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Οι ίδιες οι παραγωγικές δυνατότητες της Ελλάδας αποδεικνύουν ότι υπάρχουν οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για μια ριζικά διαφορετική οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας με βασικό χαρακτηριστικό τη μετατροπή της ιδιοκτησίας του μεγάλου κεφαλαίου σε κοινωνική ιδιοκτησία και δίπλα της τον παραγωγικό συνεταιρισμό.

Μια λαϊκή οικονομία με εργατικό και λαϊκό έλεγχο, με κεντρικό, επιστημονικά οργανωμένο σχεδιασμό, που μπορεί να απελευθερώσει τις εγχώριες παραγωγικές δυνατότητες, γιατί έχει γνώμονα τη συνδυασμένη ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών. Μόνο η λαϊκή οικονομία μπορεί να εξαλείψει οριστικά την αναρχία της παραγωγής, τη ζούγκλα του ανταγωνισμού των μονοπωλιακών ομίλων για το μεγαλύτερο κέρδος. Μόνο η λαϊκή εξουσία μπορεί να αξιοποιήσει και να κατανείμει σε αυτήν την κατεύθυνση το σύνολο του εργατικού δυναμικού της χώρας, εξαλείφοντας την ανεργία.

Μεγάλες παραγωγικές δυνατότητες

Οι εγχώριες παραγωγικές δυνατότητες της Ελλάδας αναδεικνύουν τις δυνατότητες ανάπτυξης υπέρ του λαού και ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών. Η Ελλάδα έχει ορυκτό πλούτο και ενεργειακές πηγές, η βιομηχανική παραγωγή μπορεί να καλύψει τις εγχώριες ανάγκες του κλάδου των κατασκευών σε τσιμέντο και άλλα δομικά υλικά, ενώ η μηχανοποίηση του κλάδου των κατασκευών καλύπτει γενικά τις ανάγκες κατασκευής δημόσιων έργων υποδομής.

Είναι απολύτως ρεαλιστικό να καλυφθούν οι εγχώριες διατροφικές ανάγκες και να σταματήσουν οι εισαγωγές σε προϊόντα που διαθέτει η Ελλάδα και μπορεί να παράγει. Υπάρχει σημαντική μηχανοποίηση της γεωργίας και ήδη συγκεντρωμένη κτηνοτροφία, έχει σημαντική παραγωγή πολλών προϊόντων της γεωργίας και της κτηνοτροφίας που μπορεί να καλύψει το μεγαλύτερο μέρος των εγχώριων αναγκών κατανάλωσης και να στηρίξει τη βιομηχανία τροφίμων σε πολλούς κλάδους της. Παράγει καλής ποιότητας βαμβάκι και διαθέτει σημαντική βάση παραγωγής κλωστοϋφαντουργίας και ένδυσης - υπόδησης και σχετική τεχνογνωσία. Παράλληλα, σημαντική υποδομή υπάρχει στη βιομηχανία μετάλλου, στη ναυτιλία και το ναυπηγοεπισκευαστικό κλάδο κ.ά.

Η λαϊκή εξουσία θα εξοικονομήσει σημαντικούς πόρους που σπαταλώνται σήμερα στο πλαίσιο της αστικής στρατηγικής για τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας και της εξουσίας των μονοπωλίων. Ενδεικτικά αναφέρουμε:

Την κατάργηση της χρηματικής αφαίμαξης και ληστείας που επιβάλλει η καπιταλιστική ιδιοκτησία και των πολύμορφων πακέτων που αδειάζουν τα κρατικά ταμεία για να στηρίζονται οι μονοπωλιακοί όμιλοι.
Τη διαγραφή του δημόσιου χρέους, το οποίο δε χρωστούν οι εργαζόμενοι και το οποίο ξεπέρασε πλέον τα 340 δισ. ευρώ, ενώ αυξήθηκε κατά 41 δισ. ευρώ μόνο το 2010.
Την κατάργηση στρατιωτικών δαπανών για σχέδια του ΝΑΤΟ (π.χ. αποστολές στο Κόσσοβο, στο Αφγανιστάν).
Η παραγωγικότητα της εργασίας θα ανέβει με την αξιοποίηση των τεχνολογιών και με τη συμμετοχή του λαού στον εργατικό έλεγχο. Μακριά από το κυνήγι της καπιταλιστικής ανταγωνιστικότητας θα επιτυγχάνεται η μείωση των δαπανών εργασίας και υλών με ταυτόχρονη αύξηση του παραγόμενου αποτελέσματος.
Ο εργατικός έλεγχος, η πολιτική μείωσης των κοινωνικών και μισθολογικών ανισοτήτων θα συμβάλλουν και στο δραστικό περιορισμό της διαφθοράς των κρατικών υπαλλήλων, καθώς και των φαινομένων κακοδιαχείρισης.
Η αποδέσμευση της χώρας από την ΕΕ και κάθε ιμπεριαλιστική συμμαχία και ένωση θα διαμορφώσει ευνοϊκούς όρους για τη σύναψη αμοιβαία επωφελών διεθνών σχέσεων συνεργασίας. Η λαϊκή εξουσία είναι η μόνη που μπορεί να αξιοποιήσει αποτελεσματικά τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις προς όφελος της κοινωνικής ευημερίας και να υπερασπίσει αποτελεσματικά τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Η σημαντική γεωπολιτική θέση της χώρας, ιδιαίτερα για τη μεταφορά ενέργειας και εμπορευμάτων μεταξύ Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής, διαμορφώνει μια σημαντική διαπραγματευτική βάση για τη λαϊκή εξουσία, ιδιαίτερα στη σημερινή περίοδο όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων.

Ανιση μάχη

2011-05-15T16:37:00.000+03:00

Σε μία δικαστική υπόθεση, που τάραξε τη Μινεσότα το 1984, βασίζεται η δραματική ταινία της Νίκι Κάρο «Ανιση μάχη». Δεκαπέντε γυναίκες, εργαζόμενες σε κάποιο από τα ορυχεία της περιοχής, αποφασίζουν να «σπάσουν» τη σιωπή τους, να ξεπεράσουν την ντροπή τους και να κατηγορήσουν ανοιχτά τους εργοδότες τους για σεξουαλική παρενόχληση. Η Tζόσι Εϊμις, διαζευγμένη μητέρα με δύο παιδιά, προσλαμβάνεται ως εργάτρια σε ορυχεία σιδήρου στη γενέτειρά της. Οι άνδρες εργάτες, θεωρώντας παρείσακτο το γυναικείο προσωπικό, το παρενοχλούν σεξουαλικά για να το αποθαρρύνουν. Η Τζόσι καταλήγει να μηνύσει την εταιρεία, χωρίς όμως βοήθεια από τις υπόλοιπες εργάτριες, που φοβούνται να την ακολουθήσουν για να μη χάσουν τη δουλειά τους. Παρ' όλα αυτά η Τζόσι θα επιμείνει για να βρει το δίκιο της... Παίζουν: Σαρλίζ Θερόν, Φράνσις Μακ Ντόρμαντ, Σον Μπιν, Γούντι Χάρελσον

tasos: Η Κούβα και η σιωπή των κομμουνιστών.

2011-04-23T00:05:00.000+03:00

tasos: Η Κούβα και η σιωπή των κομμουνιστών.: "Το πρόβλημα Ερευνώντας κανείς σε βάθος το «τι έφταιξε» και ο σοσιαλισμός βάλτωσε σε σημείο που η παλινόρθωση του καπιταλισμού να αποτελ..."

tasos: ΕΝΟΤΗΤΑ και ΑΡΙΣΤΕΡΑ.......

2011-04-12T00:43:00.000+03:00

tasos: ΕΝΟΤΗΤΑ και ΑΡΙΣΤΕΡΑ.......: "Aναδημoσιευση απο redfly planet Aναδημoσιευση απο Varometro Έχουν μεγάλη πλάκα, πολύ μεγάλη πλάκα, όλοι αυτοί που με αφορμή το ΠΑΜΕ ..."

Ο Σύγχρονος Αντικομμουνισμός με Αιχμή τον Σοσιαλισμό

2011-04-07T00:43:00.000+03:00

16ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ

2011-04-03T02:14:00.000+03:00

«Την Τετάρτη 6 Απρίλη υποδεχόμαστε τη μεγάλη αντιπροσωπεία των εκπροσώπων από τα συνδικάτα σε όλο τον κόσμο. Υποδεχόμαστε στην Αθήνα το μεγαλύτερο διεθνιστικό συνέδριο, το συνέδριο της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας.

ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ

2011-04-01T01:31:00.000+03:00

ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ

Τι είναι προοδευτικό

2011-03-29T01:08:00.000+03:00

Καμία συμμαχία με τον οπορτουνισμό

2011-03-26T12:06:00.000+02:00

Θα έλεγα ότι πρέπει να προσέξουμε ένα πράγμα, παρότι έχουμε δώσει μεγάλη μάχη ως Κόμμα με τον οπορτουνισμό. Αυτόν τον αγώνα δεν πρέπει να τον υποστείλουμε και ακριβώς επειδή έχουμε και νεότερους στις γραμμές μας και επειδή οι διάφορες οπορτουνιστικές δυνάμεις είναι σε μια φάση ψευτοριζοσπαστικής φρασεολογίας. Το πρόβλημα με τον οπορτουνισμό δεν είναι ότι έχουν μεταρρυθμιστικές και ρεφορμιστικές απόψεις κ.λπ. και αποσυνδέουν την πολιτική από την οικονομία. Αυτό το κάνουν και οι ρεφορμιστές και οι σοσιαλδημοκράτες. Ετσι σκέφτεται και ο περισσότερος κόσμος και γι' αυτό εύκολα οι οπορτουνιστές μπορούν να περάσουν, όχι να συσπειρώσουν εκλογικά τόσο, αλλά μπορούν να επηρεάσουν. Γιατί ο κόσμος αποσπασματικά βλέπει τα ζητήματα, να λυθεί το ένα, το άλλο, σιγά σιγά και όχι επαναστατικά. Αλλά οι οπορτουνιστές είναι συνειδητοί αναθεωρητές της κομμουνιστικής θεωρίας. Επεξεργασμένοι και συνειδητοί. Βγήκαν μέσα από τις γραμμές μας. Δεν είναι οι ρεφορμιστές, κάποιοι επηρεασμένοι αντιΚΚΕ ή οι εγκλωβισμένοι στα άλλα κόμματα που σιγά σιγά έρχονται και συμμετέχουν στο κίνημα.

Επομένως, με τον οπορτουνισμό δεν μπορεί να γίνει καμία συμμαχία. Γιατί κάποια συμμαχία μέσα στο κίνημα θα φέρει και μια ορισμένη ανακωχή και στην ιδεολογική διαπάλη. Και εδώ δε θέλει καμία ανακωχή ο οπορτουνισμός.

12 χρόνια από τις ΝΑΤΟικές επιδρομές

2011-03-25T12:09:00.000+02:00

BEΛΙΓΡΑΔΙ.-- Με πολυποίκιλες εκδηλώσεις, διαδηλώσεις και ομιλίες, τίμησαν χτες οι Σέρβοι τη 12η μαύρη επέτειο από την έναρξη των ΝΑΤΟικών βομβαρδισμών κατά της πρώην ΟΔ Γιουγκοσλαβίας στις 24 Μάρτη 1999 με πρόσχημα τα «ανθρώπινα δικαιώματα» των Κοσσοβάρων Αλβανών.

Σε πολλές εκδηλώσεις έγινε κατάθεση στεφάνων και άναμμα κεριών σε μνημεία των θυμάτων της ΝΑΤΟικής εισβολής, καθώς κανείς Σέρβος δεν ξέχασε ότι μέσα στις 78 μέρες των φονικών επιδρομών (τις οποίες επιβοήθησε με κάθε τρόπο η ελληνική κυβέρνηση του τότε πρωθυπουργού Κ. Σημίτη επικαλούμενη «συμμαχικές υποχρεώσεις») σκοτώθηκαν 2.500 έως 5.000 άμαχοι (ανάμεσά τους μωρά και παιδιά), και τραυματίστηκαν πάνω από 6.000 άλλοι, ενώ καταστράφηκε το 1/3 των υποδομών της χώρας σε εργοστάσια, διυλιστήρια, σταθμούς ενέργειας, συγκοινωνιακά δίκτυα.

Για τη ζωή που μας ανήκει

2011-03-23T23:56:00.000+02:00

Μέλλον» με ...δόσεις νόμιμης ναρκω-εξάρτησης επιφυλάσσεται για τη νεολαία του τόπου. Η κυβερνητική πολιτική και στο θέμα των ναρκωτικών δεν αφήνει πλέον περιθώρια για αυταπάτες. Στόχος τους, η μετατροπή του κράτους και των γιατρών σε ντίλερ «νόμιμης δόσης», ενώ βάζουν από το παράθυρο - στη συνέχεια κι από την πόρτα - τους ιδιώτες για να θησαυρίσουν κι από αυτόν τον ανθρώπινο πόνο. Δημιουργούν συνθήκες ανοχής και για να νομιμοποιήσουν στις συνειδήσεις μας το πρόβλημα των ναρκωτικών, τα χιλιάδες παιδιά που πεθαίνουν και ψυχορραγούν στις πλατείες, που σέρνονται με λιωμένα σωθικά στις πιάτσες του ΟΚΑΝΑ, ως κάτι το αναπόφευκτο.

Σήμερα, στο όνομα της οικονομικής κρίσης και του λιγότερου κόστους, αξιοποιώντας μνημόνια, οικονομικά σκάνδαλα, γενικούς επιθεωρητές - λαγούς και κάθε είδους πυροτέχνημα, η κυβέρνηση δρα μεθοδικά και από την πίσω πόρτα για να προωθήσει την επέκταση των προγραμμάτων χορήγησης υποκαταστάτων (μεθαδόνη, βουπρενορφίνη), να τα εγκαταστήσει στα προαύλια των ήδη επιβαρυμένων νοσοκομείων. Δίνει ρόλο - στην άθλια και ανήθικη πολιτική που εφαρμόζει - στους γιατρούς, τους οποίους καλεί να συνταγογραφούν νόμιμη πρέζα, να παραβούν τον όρκο του Ιπποκράτη «(...)θα χρησιμοποιώ τη θεραπεία για να βοηθήσω τους ασθενείς κατά τη δύναμη και την κρίση μου, αλλά ποτέ για να βλάψω ή να αδικήσω(...)». Προβάλλει ως λύση τη «νόμιμη δόση». Θεσμοθετεί και νομιμοποιεί το περιθώριο της εξάρτησης και όλα όσα αυτή συνεπάγεται. Την ίδια στιγμή, στραγγαλίζει οικονομικά τα «στεγνά» θεραπευτικά προγράμματα (δε χορηγούνται φάρμακα) που έχουν επανειλημμένα δείξει την αποτελεσματικότητά τους, εξοντώνει τα Κέντρα Πρόληψης (που παρεμβαίνουν στον υγιή πληθυσμό), πετάει στο περιθώριο την πρωτογενή πρόληψη. Γιατί μια στρατηγική πρόληψης επιβάλλεται να λαμβάνει υπόψη της τους βασικούς παράγοντες που επιδρούν στη ζωή ενός νέου ανθρώπου, όπως είναι η εκπαίδευση, η τέχνη, ο αθλητισμός, η δουλειά. Πρόληψη σημαίνει δημιουργική ζωή, με αξίες, συλλογικότητα, αξιοπρέπεια, δικαιώματα.

Είναι σαφές ότι ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να λύσουν το πρόβλημα της τοξικοεξάρτησης, γιατί συνοδεύει το σύστημά τους, όπως ο καπνός συνοδεύει τη φωτιά. Και όσο το σύστημά τους σαπίζει, τόσο κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να διογκώσουν, να νομιμοποιήσουν και να μονιμοποιήσουν το πρόβλημα. Για να κάμπτονται οι αντιστάσεις της νεολαίας απέναντι στο σύστημά τους, να νομιμοποιείται η φυγή, να χάνονται τα όνειρα σε ψεύτικους παραδείσους. Πλασάρουν δόσεις, γιατί οι καπιταλιστές ζητούν σε δόσεις ακόμη και την ύπαρξή μας. Τα χέρια μας, τα πόδια μας, το μυαλό μας. Η ανθρώπινη ύπαρξη τσακίζεται από τη βία των εκμεταλλευτικών σχέσεων παραγωγής, όπου οι εργαζόμενοι χρησιμοποιούνται και κρατούνται «ζωντανοί» ίσα για να χρησιμοποιούνται από τους καπιταλιστές προκειμένου να βγάζουν κέρδος από τη δουλειά τους. Αλλά θεωρούν την ανθρώπινη ζωή των εργατών αναλώσιμη, καταδικάζοντάς τους σε αργό θάνατο. Ο αγώνας ενάντια σε όλα τα ναρκωτικά, ενάντια στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς που συναποφασίζονται στην ΕΕ, αφορά τον καθένα από μας και όλους μαζί. Είναι αγώνας για το μέλλον, είναι, σε τελευταία ανάλυση, αγώνας ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αφορά τη ζωή που μας αξίζει και μας ανήκει.

«Εφιάλτης» του λαού είναι το κεφάλαιο

2011-03-22T01:21:00.000+02:00

Γίνεται συζήτηση για το χρέος. Ο βρικόλακας για μας είναι το κεφάλαιο. Αυτό προκαλεί το χρέος. Και δυστυχώς, η όλη συζήτηση από τα κόμματα στην Ελλάδα είναι για το χρέος. Βεβαίως, στο όνομα του χρέους παίρνονται αντιλαϊκά μέτρα. Αλλά, αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα, πρέπει να μιλήσουμε για το κεφάλαιο, που δημιουργεί το χρέος. Αυτό είναι ο πραγματικός βρικόλακας.

Αυτός είναι ο εφιάλτης του λαού. Αλλωστε, το χρέος όλοι θέλουν να το διευθετήσουν με διάφορους τρόπους. Γίνεται λόγος για το μάζεμα εσόδων. Κατ' αρχήν, σε συνθήκες απελευθέρωσης της αγοράς στην Ευρώπη και παγκόσμια, και οι φοροαπαλλαγές είναι νόμιμες σε ένα μεγάλο μέρος και η φοροδιαφυγή, και το χρέος.

Πήγατε με το εξής ατού στην Ευρωπαϊκή Ενωση: Φοροαπαλλαγές - τα τελευταία θα πω - νέα μείωση των φορολογικών συντελεστών για τα νομικά πρόσωπα από το 24% στο 20%. Αυτό μειώνει ή δε μειώνει τα κρατικά έσοδα; Αλλο τώρα πού πάνε τα κρατικά έσοδα, έτσι κι αλλιώς δε θα πήγαιναν στο λαό. Ενώ η κυβέρνηση, σε αντίθεση με τη Νέα Δημοκρατία, σήκωνε τη σημαία του 40% για τα διανεμόμενα κέρδη στους μετόχους, στη φορολογία, τώρα το 40% το πήγε στο 21% και έχει δώσει μια αόριστη υπόσχεση ότι θα το πάει - δεν ξέρω πότε - στο 25%.

Φοροαπαλλάσσετε τα χρήματα που έρχονται από την Ευρωπαϊκή Ενωση και την επάνοδο των καταθέσεων, και εδώ υπάρχει και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος - για να δούμε την εξυγίανση και τη διαφάνεια! - με το συμβολικό φόρο του 8%. Είναι απώλεια κρατικών εσόδων; Για τέσσερα ακόμα χρόνια δίνετε έκπτωση 50% στις επιχειρήσεις που κάνουν επενδύσεις στην έρευνα και στην τεχνολογία.

Δώσατε νέα φορολογικά προνόμια στο εφοπλιστικό κεφάλαιο. Απαλλάσσετε από τη φορολογία αυτούς που έχουν σχέση με off shore εταιρείες, ακίνητα, αρκεί αυτά τα ακίνητα να είναι ακίνητα ναυτιλιακών εταιρειών. Επεκτείνατε τις δυνατότητες φοροαπαλλαγών στα εισαγόμενα κεφάλαια - σε αυτή τη φάση είναι κυρίως αραβικά - που θα έρθουν να αξιοποιήσουν ή να αγοράσουν την ακίνητη περιουσία. Η ακίνητη περιουσία δεν είναι μόνο οι ακτές, δεν είναι κάποια οικόπεδα. Θα έρθουν να αγοράσουν λιμάνια, αεροδρόμια, επιχειρήσεις, τη ΛΑΡΚΟ, την ΕΑΒ, την ΠΕΣΙΝΕ, τα Ναυπηγεία.

Η επαναστατική τέχνη αναπόσπαστο συστατικό της ιδεολογικής αντεπίθεσης

2011-03-13T23:43:00.000+02:00

Μετά την επιτυχία του περσινού επιστημονικού συνεδρίου για τον Γ. Ρίτσο και στο πλαίσιο ενός γενικότερου σχεδιασμού για τη μελέτη και ανάδειξη του έργου μεγάλων κομμουνιστών δημιουργών, Ελλήνων και ξένων, η ΚΕ του ΚΚΕ προχωράει στην πραγματοποίηση ενός δεύτερουδιήμερου συνεδρίου (16 - 17 Απρίλη)αφιερωμένου στον Κώστα Βάρναλη με τον τίτλο:«Κ. Βάρναλης, φως που πάντα καίει», στην αίθουσα Συνεδρίων στην έδρα της Κεντρική Επιτροπής στον Περισσό.

Για τη διοργάνωση αυτή, συζητήσαμε με την συντρόφισσα Ελένη Μηλιαρονικολάκη, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και Υπεύθυνη του Πολιτιστικού Τμήματος.

<< Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας >>

2011-03-13T01:05:00.000+02:00

Οι μάχες συνεχίζονται όπως και τα «παζάρια»

2011-03-12T00:15:00.000+02:00

TΡΙΠΟΛΗ.--

Οι διαβουλεύσεις και τα παζάρια μεταξύ ιμπεριαλιστών συνεχίζονται και κάθε δύναμη παίρνει θέση. Πιο χαρακτηριστική κίνηση, εκτός από τις συναντήσεις ΝΑΤΟ και ΕΕ, αυτή της Γαλλίας, που έσπευσε χθες στην αναγνώριση του Εθνικού Λιβυκού Συμβουλίου ως «μοναδικής νόμιμης εκπροσώπησης του λιβυκού λαού», εκπλήσσοντας αρκετούς Ευρωπαίους διπλωμάτες

tasos: «Κόβουν» δολάρια για να ξορκίσουν την κρίση

2011-03-07T01:13:00.000+02:00

tasos: «Κόβουν» δολάρια για να ξορκίσουν την κρίση: "Τη δυνατότητα που τους δίνει η θέση τους στο διεθνές καπιταλιστικό σύστημα, δηλαδή να «κόβουν» δολάρια κατά το δοκούν, αξιοποιούν και πάλι ..."

ΗΠΑ Γουισκόνσιν

2011-03-01T02:00:00.000+02:00

Το παράδειγμα των μαζικών λαϊκών διαδηλώσεων στο Γουισκόνσιν φαίνεται να διευρύνεται

Από τις μαζικές διαδηλώσεις στην πρωτεύουσα Μάντισον της πολιτείας του Ουισκόνσιν

Δύο ολόκληρες βδομάδες η πολιτεία του Γουισκόνσιν των 5,2 εκατομμυρίων κατοίκων και πατρίδα του διαβόητου γερουσιαστή Τζόζεφ ΜακΚάρθι, «χορεύει» το «βαλς» των εργαζομένων που διαδηλώνουν, που είπαν «φτάνει πια» στις περικοπές και στις αντεργατικές νομοθετικές ρυθμίσεις που προωθεί ο κυβερνήτης, Σκοτ Γουόκερ. Που είπαν «φτάνει πια» στην σύνθλιψή τους στο όνομα της «κρίσης» και της «χαλιναγώγησης του ελλείμματος».